Carla

Op deze donderdagavond bleek dat beide zonen elders zouden zijn. Op facebook zag ik dat restaurant De Jong (begin januari 2013 geopend) nog wat tafeltjes open had staan, dus smste ik echtgenoot of hij zin had daar ‘s avonds te gaan eten. Dat had hij wel. Tegen achten wandelden we het restaurant, gelegen onder de Hofbogen, zoals ze in Rotterdam genoemd worden, binnen. Prettig licht, hoog en ruim, eerst de bar en een half wandje met aan de andere kant nog wat tafeltjes, de open keuken en daarachter weer de enorme toiletgroep. Het doet allemaal vriendelijk en open aan.
We mochten een tafeltje voor twee uitzoeken en begonnen met een glaasje Cava. Ze hebben hier een wijnkaartje op een bruin papiertje, maar wel leuk gevouwen. De tafeltjes zijn gedekt met stof met daarover heen een vierkant van dat papier wat je ook wel bij de Chinees ziet. Op zich wel slim, scheelt weer veel wasserijkosten, maar ik ben er niet heel kapot van, vooral niet omdat op den duur de randen gingen krullen en ik telkens het papier moest terugvouwen. Maar dat is allemaal persoonlijk natuurlijk. We gingen voor het eten, want in zijn vorige restaurant had Jim de Jong ons al laten zien dat hij kan koken.
De Cava, een Brut Mas Masia, was in orde.
Na enige tijd verscheen er wat lekker brood met een miniem plakje boter en wat zout met een lepeltje.
Het menu, althans de keus tussen vegetarisch of met vlees/vis werd ons uitgelegd en we kozen beiden voor het menu mét. Omdat we niet direct een wijn op de kaart zagen die ons beviel besloten we ook tot het wijnarrangement. Wat je hier - zo zag ik later op de rekening - overigens gewoon per glas betaalt en wat dus geen vaste prijs kent als geheel.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Soave Superiore DOCG, Sandro de Bruno, Colline de Ronca. Een nogal simpele wijn vonden we. Water overigens komt hier gratis in glazen flessen, vriendelijk!
Na een vrij lange tijd - dat zou de avond uiteindelijk kenmerken, we wandelden om 8 uur binnen en konden pas rondom half 12 vertrekken - kwam het voorgerecht.
Terrine van varkenskop, appel, saus van vogelmuur, gerookte mayonaise, komkommer. Vrij vettige rondjes - nauwelijks zichtbaar eerlijk gezegd - terrine van varkenskop kregen we met een voor mij niet prettig mondgevoel. Erbij een saus van vogelmuur dus, maar omdat ik de smaak van vogelmuur niet kende zei me dat niet heel veel. Gerookte mayonaise, die ik lekker vond, opgerolde komkommersliertjes waar verder zo te proeven niets mee was gedaan en nog wat krokantjes van desem. Ik vond het erg jammer, maar ik was om het vriendelijk te zeggen bepaald niet overtuigd. Integendeel, ik vond het een nogal teleurstellend geheel. Zelfs de appel had nauwelijks smaak, een zuurtje van Granny Smith alleen al zou het gerecht als geheel wel wat omhoog gehaald lijkt me zo.
De volgende wijn was een Domaine Jones, Côtes Catalanes, grenache gris. Een lekkere wijn! Overigens even een woordje voor de uitstekende bediening: vriendelijk, perfect op de hoogte van wat eruit de keuken komt, prima op de hoogte wat betreft de wijnen en attent over de hele linie. Pareltjes dus!
Het tweede gerechtje was prei. Prei op diverse manieren klaargemaakt. Een saus van prei, gebakken prei, gestoomde prei, schorseneer, saus van Comté en lavas. Ook nog twee stukjes zoete aardappel erbij op een crème van het een of het ander. Nu heb ik helemaal niets tegen prei en ook niet tegen lavas, maar kauwen op stengels lavas in een restaurant maak ik toch niet vaak mee. Bovendien miste ik eigenlijk toch wel - al was het maar miniem - een stukje vis. Ook qua smaak was ik weer niet overtuigd. Het voelde alsof het gerechtje er bijna was, maar toch miste er nog net iets. Helaas dus weer niet dat schot in de roos waar we op zaten te wachten en waarvoor we hier waren gekomen.
De volgende wijn, een rode, was een Shiraz Red Gold 06, Bushmanspad ZA en ook dit was een wijn die ons beviel.
Erbij na een vrij lange tijd, het glas was bijna leeg, het hoofdgerecht. Opgediend met een glazen cloche, waaronder rook een rol speelde. Het gerecht was dan ook licht gerookte duivenborst. Erbij wortel. Als spaghetti, als crème en gebakken, pied bleu-paddestoelen (paarse ridderzwam dus), zuring, een saus van de duif en als zuurtje, waardoor dit gerecht eindelijk geheel op smaak kwam, besjes van de duindoorn. Zelfs aan wat korreltjes zeezout was gedacht. Alle onderdelen van het gerecht bevielen me, met name de besjes van de duindoorn vond ik echt iets toevoegen (het zo hard nodige zuurtje wat ik in de vorige gerechten gemist had). Het enige jammere was dat de duif bij het stukje bot wat er nog aan zat niet gaar was en dus naar lillerig. Omdat ik daar als laatste kwam, viel me dat denk ik extra op. Maar: het beste gerecht tot nu toe van deze avond. Door de besjes.
Bij het dessert konden we kiezen uit zoet of kaas. Op mijn vraag of wellicht even verteld kon worden wat het dessert was kwam een kordaat ‘nee’, dus ik koos voor kaas. Echtgenoot voor zoet. Ik gaf aan dat ik graag een mooie witte wijn (droog!) bij mijn kaas heb en na overleg met de kok kreeg ik een glas La Bastide de Saint Dominique, een mooie viognier uit de Côtes du Rhône.
Het bordje kaas erbij bevatte drie stukjes kaas. Brugse Blomme, Salers en wat Shropshireblue. Goede kaasjes, dus ik was tevreden.
Echtgenoot kreeg een glaasje Rivesaltes. Domaine des Chênes. Erbij het zoete dessert. Een coulant van chocolade gevuld met pastinaak. Erbij toffee, crème van de crunch (noot) en crunch van noot en hij was redelijk tevreden. De pastinaak kon hem niet erg bekoren, maar ook dat is persoonlijk, want hij is van kindsaf aan licht allergisch voor knolgroenten. Het zag er wel aardig uit, dat dan weer wel.
We zagen gezien het late tijdstip af van koffie en na het betalen van de rekening verlieten we restaurant De Jong.
Goede bediening, vriendelijke ambiance, maar aan de gerechten moet nog flink gesleuteld worden. Laten we het er voorlopig maar op houden dat de kok zijn avond niet had.

Ole was naar Pinkpop en we zouden hem en een vriendin van hem ophalen bij station Landgraaf nadat het festijn was afgelopen. Uiteraard wilden we daar een leuke maaltijd aan vastplakken en wat bleek, Slagmolen in Opglabbeek was open op deze Tweede Pinksterdagavond. De rit ernaar toe had nog wat voeten in de aarde, onze zuiderburen zitten er niet mee om hele wegen af te sluiten, dus via vreselijke boerenweggetjes bereikten we uiteindelijk de zeer idyllisch gelegen watermolen met de schitterende tuin.
We besloten het aperitief, een glaasje Delamotte champagne, te gebruiken op het terras, maar de maaltijd toch liever binnen, want er waaide een fris windje. Je kunt hier kiezen tussen Delamotte en Bollinger en wij wilden Delamotte wel eens proeven, want volgens mij kenden we die niet. Een tafeltje voor de tas werd overigens direct aangeschoven, attent.
Bij de champagne wat knabbels. In een beker wat bladerdeegstengels met kummel en rozemarijn. In al hun simpelheid lekker en - en dat zou de hele maaltijd hier kenmerken - perfect uitgevoerd.
De chef zelf kwam ons de kaarten overhandigen en vertelde dat alles op de kaart voorradig was en wenste ons een fijne avond. Voor een impressie van de kaart en de menu’s verwijs ik naar de website. Nu we er toch waren besloten we het Slagmolenmenu te nemen met bijpassende wijnen. Uiteraard ook water, bruisend en plat.
Een amuse verscheen. Eentje in drieën, zoals zo vaak tegenwoordig. Rechts op een koekje van parmezaan schuim van tomaat met paprika met een lekker geleitje erop. In het midden een hoorntje van ijs van olijf met olijfkruim en links tenslotte tonijn op Oosterse wijze met wasabi en soja. Alledrie erg lekker, mooi hoog op smaak.
Na enige tijd dachten we dat we wel binnen gevraagd zouden worden, maar nee, er kwam nog een amuse. Een kroketje van varkenswang op crème van peterselie met lauwwarme ansjovismayonaise. Heerlijk! Voor de mayonaise vond ik erg lekker, maar ik ben dan ook een groot liefhebber van ansjovis.
De uitstekende bediening onder leiding van de vrouw des huizes vroeg ons hen het restaurant in te volgen en het was een verrassing in de mooie lichte ruimte te komen met veelal ronde tafels. Aan de achterkant - wij zaten er naast - nog het rad van de watermolen, gewoon leuk om te zien en voorin is een deel van de wand open, zodat je zicht hebt op de keuken, waar frank en vrij wordt gewerkt. Je maakt soms wel mee dat het doodstil is in open keukens in restaurants; hier wordt gewoon gepraat en gelachen en zeer geconcentreerd gewerkt, een genot om te horen en te zien. De inrichting is verder mooi licht, fijne lampen hangen er aan het vrij lage plafond, zodat je tenminste goed kunt zien wat je eet, dat vind ik prettig.
Water kwam op tafel, broodjes werden ons aangeboden. Die broodjes werden gedurende de avond telkens opnieuw vers gebakken, heerlijk. Echtgenoot heeft ervan genoten.
De eerste wijn werd door de uitstekende en enthousiaste sommelier ingeschonken. Een Riesling van Georg Bauer, Rauenthal, Rheingau, het meest noordelijk gelegen wijngebied van Duitsland. Een fijne frisse Riesling zonder zoetje.
Hij paste uitstekend bij het eerste gerecht. Tartare van rund met kaviaar.
Op een spiegel van prachtig krokante piepkleine en flinterdunne aardappelrondjes lag een flinke toren van uitstekend aangemaakt (alle bekende ingrediënten en flink wat mayonaise) tartaar van het beste rund wat te krijgen is. Erop een mooie laag kaviaar, die uit België komt. Uit Turnhout om precies te zijn. Mooi ploppend en heerlijk zilt. Een uitstekend uitgevoerd gerecht, mooi vol van smaak, bijzonder klassiek, maar daarom juist zo lekker.
De Riesling werd doorgeschonken bij het tweede gerecht en eigenlijk vonden we dat wel zo prettig, we moesten tenslotte nog een heel eind rijden later op de avond en de wijn beviel ons goed.
Het tweede gerecht was Salade van kreeft met appel. Op een rechthoekig bord kregen we een flinke hoeveelheid perfecte stukken kreeft met ertussen mooi zachte plakjes appel (Jazz) en erover heen een heerlijke, licht zoete mayonaise. Fantastisch hoor dit gerecht. De chef kent zijn klassiekers en weet ook dat je ze perfect moet uitvoeren en dat lukt hier uitstekend. De wijn ging hier goed bij, de frissigheid hield zich uitstekend tegen het licht vettige van de mayonaise.
De tweede wijn was een Mas Champart, Saint Chinian, een wijn die hoog in zijn promillage zit, wat je niet vaak meer ziet tegenwoordig. Een fijne blend van Viognier, Roussanne, Grenache Blanc and Bourboulenc, een wijn waar ik van hou dus.
Op het bord deze keer een gerecht waar ik in het bijzonder nieuwsgierig naar was: Gegratineerde koningskrab met champagnesaus. Mooie stukken perfecte Koningskrab kregen we met groene asperges, peterseliewortel, toefjes ingekookte bisque, minizeekraal en een fantastische gegratineerde champagnesaus. De kok let niet op de calorietjes zal ik maar zeggen. Een wederom perfect uitgevoerd gerecht, mooi hoog op smaak en in alle onderdelen perfect bij elkaar passend. Complimenten wat mij betreft.
Bij het volgende gerecht schonk de sommelier ook de Mas Champart en daar hadden we geen enkel bezwaar tegen. Op het bord (ook van Stockmans, het is werkelijk een hype dus) kregen we gegrilde tarbot met asperges. Een perfect stuk tarbot, uitstekend gegrild met erbij witte asperges, uiteraard perfect van garing. Erbij nog schuim van asperge en toefjes crème van asperge met een cresje erop en aan tafel werd een heerlijke, licht rinse saus met bieslook bijgeschonken, die het al perfecte gerecht werkelijk àf maakte. Wederom zeer klassiek, maar zo perfect uitgevoerd dat het een genot is dit te mogen eten.
De rode wijn werd ingeschonken. Een Perticaia Montefalco 2008. Een wijn uit Umbrië, die ik meestal erg lekker vind, zo ook deze. Een blend wederom van Sangiovese 60%, Sagrantino 15%, Colorino 15% en Merlot 10% en wederom vrij hoog in zijn promillage.
Erbij het hoofdgerecht. Bressekip met portsaus. Na het geweld van de kaviaar, krab en kreeft relatief simpel, maar wel weer perfect uitgevoerd. Mooie, perfect malse, stukken kip troffen we aan met tuinboontjes, asperges, een fijne portsaus, toefjes puree met bieslook, her en der een cantharel en in een schaaltje apart nog een kroketje van het boutje van de kip met een saus op basis van bospaddestoelen en veel room en dan onderin nog een crème van erwtjes. Erg lekker, maar zoals gezegd: na het geweld van de andere gerechten wellicht ietsjes aan de simpele kant. Het kroketje vond ik ook een beetje aan de flauwe kant eerlijk gezegd.
Een dessertwijn werd ingeschonken. Een Domaine des Chênes Rivesaltes Tuilé 2005. Een bijzonder prettige dessertwijn met een diepe smaak en een bijzonder lange afdronk, erg lekker dus.
Erbij eerst een pré-dessertje. In een bakje schuim van yoghurt met erop een quenelle ijs van violetjes en een krokantje van violetjes. Prachtig lila van kleur (komt er op de foto wat bekaaid af helaas) en erg lekker bij elkaar. Helaas vergat ik een foto te maken, maar dat was geen punt, ik kreeg gewoon een nieuw schaaltje. Vreselijk aardig vond ik dat.
Het ‘echte’ dessert was een klassieker waar de kok om bekend staat. Dame Blanche.
En wat voor Dame Blanche. Er wordt een leeg bord neergezet met erop wat wit poedersuiker. Dan komt er een kok voorbij met een flinke bak ijs en schept daaruit een enorme bol, die je op je bord krijgt. Fantastisch fijn vanille-ijs. Dan komt er een dame voorbij met een overheerlijke, heel lichte, chocoladesaus, die daar flink wat lepels van over je ijs schept en tot slot krijg je een grote bak met lichtgeslagen heel licht gezoete room op tafel, waarvan je naar wens kunt pakken. Fantastische gewoon! Bovendien is er nog een naservice als je dat wenst wat bij echtgenoot het geval was. Ik moest wel passen, de maaltijd was voor mij al copieus genoeg. Maar een heerlijk dessert, zo’n echt verwendessert, leuk!
In een glas nog van die flinterdunne opgerolde koekjes, waarvan de naam me nu even is ontschoten, maar ook die waren van uitzonderlijke kwaliteit.

We waren toe aan de koffie. Prima espresso hier met drie heerlijke friandises en als klap op de vuurpijl kwam men nog langs met een tableau met daarop ijslolly’s, waarvan we allebei de witte variant namen, want die was gevuld met rode vruchten.
Een absoluut verwenadres hier. Zeer klassiek, maar tot in de perfectie uitgevoerd en dan is het geweldig genieten dus.

Op deze zondagmiddag reden we zijn drieën naar Kaatsheuvel, naar restaurant De Molen. Het restaurant stond al wat langer op mijn lijstje en ik zag dat er nog een tafel vrij was om te lunchen in het kader van de restaurantweek. De reviews waren goed - gelukkig laat De Molen de reviews gewoon staan, dit in tegenstelling tot flink wat restaurants die blijkbaar niet tegen kleine kritiekpuntjes kunnen, die ik als normaal beschouw, omdat je tijdens de restaurantweek nu eenmaal toch een wat ander publiek treft. Dat restaurants het daardoor nodig vinden om van hun gewone kwaliteit af te stappen vind ik dan weer een ander verhaal. Overigens stapt De Molen geenszins van hun gewone kwaliteit af, in tegendeel zelfs.
Parkeren kan hier op eigen terrein en de deur zwaaide al voor ons open. Een hartelijk welkom dus. Via de hal en de bar/lounge werden we de buitenste ring om zomaar te zeggen van de molen binnen geleid. Een fijne ronde tafel kregen we en we konden de schitterende molen met een ruime opzet mooi bekijken. Mooi onderhouden is alles hier.
Professioneel en vriendelijk personeel ook.
Een glaasje champagne wilden we wel. Pommery hier. Erbij direct wat hapjes. Als eerste reikte de vriendelijke bediening op een gevouwen zwart servetje een ciabatta met tartaar van tomaat en villa magra (olijfolie) uit. Lekker en fris. Vervolgens kwamen er drie bakjes/plaatjes op tafel. Een éclair met oude geitenkaas en een gel van kersen en aceto. Leuk detail hierbij was dat de gel van kersen in de vorm van twee kersjes was. Overigens een erg lekkere eclair. Verder kroepoek van zuurkool met een dip van gerookt spek, ook bijzonder smakelijk, vooral door de mooie diepe smaken van zowel de zuurkool en de dip, terwijl het geheel toch zeker niet vettig overkwam. Leuk dus.
We kregen een toelichting op het driegangenmenu, met daarbij de mogelijkheid tot uitbreiding van het menu met een tussengerecht. Dat wilden we wel. Een wijnarrangement was ook mogelijk, maar we wilden graag de wijnkaart even bekijken. Een mooie, uitgebreide wijnkaart, lichtjes aan de kostbare kant. We spotten een mooie Chenin Blanc, een Bernard Series, Bellingham, Franschhoek, 2011. Een schitterende Chenin Blanc, die ons uitstekend beviel.
Water kwam, brood kwam (zuurdesembrood met 30% meel van de eigen molen, wel wat hard gebakken, bij het openscheuren van het brood zat zo ongeveer de hele tafel onder de kruimels), boter en olie stonden al op tafel en een mooie amuse verscheen.
Een langzaam gegaarde eidooier met crème cru. Een mooie veeg crème cru met erop die perfect gegaarde, in de mond nog lopende, eidooier, waarop een flinterdun krokantje van koffie lag. Fantastisch van smaak natuurlijk. Erbij wat haringeitjes, een emulsie van peterselie en wat ijzerkruid en een peperige olijfolie. Een prachtige amuse vond ik het.
Nóg een amuse kwam. Anchodina (sardien op ansjoviswijze gegaard) met mierikswortel, radijs en tai-soi (tai soy dus, wat Chinese of knoflookbieslook is). Een heerlijk stukje vis troffen we, met erbij ijs van mikan (een citrusachtige), crème van mierikswortel en radijs. Weer een erg mooie amuse met mooie smaken.
Het voorgerecht betrof twee bereidingen van coquille met handgerolde couscous, ras el hanout en bloemkool.
De eerste bereiding verscheen op een mooi rond bord. Rauwe coquille met structuren van bloemkool (crème, waarvan één keer in een schitterende schelpvorm), salade van couscous met koriander en munt, zoutzuur gemarineerde komkommerrolletjes en yoghurt. Schitterend om te zien en ook erg lekker van smaak, zowel in combinatie als apart. Mooie zachte, maar toch uitgesproken smaken.
De tweede bereiding kwam wat later en dat was een gebakken coquille met wederom structuren van bloemkool, deze keer schuim, een geblancheerd plakje en aan tafel er nog overheen geraspt, ras el hanout die duidelijk proefbaar was en wederom wat couscous, deze keer alleen met munt. Weer een hele andere bereiding, maar vergelijkbaar lekker van smaak. Erg mooi gepresenteerd weer.
We gingen door met het tussengerecht. Gebakken schelvis met zwarte olijf, artisjok barigoule en gemarineerde beukenzwammen. Op een emulsie van taggiasche olijven lagen het schuim van de barigoule bereiding, de gemarineerde beukenzwammetjes, het mooie stukje gebakken schelvis, de artisjok en een krokantje van artisjok. Erbij nog wat olijfolie en wat yoghurt om het geheel te vervolmaken. Alweer een uitstekend gerecht met perfect bij elkaar passende smaken. Knap!
Het hoofdgerecht verscheen eigenlijk in drieën, maar uiteindelijk aten we het wel in één keer op. Allereerst kwam er een mooi groot bord met op de bovenkant mousseline van knolselderij (bij echtgenoot van pastinaak, zeer attent), chips van de huid van de kip, ravioli gevuld met truffel en kip, een merengue van eiwit, gevuld met een lopende dooier. Onderin nog wat Taggiasche olijfjes.
Daarna verscheen voor mij een klein barbecuutje met erop op een papier drie stukjes poussin, voor beide heren eenzelfde bbq met erop zes stukjes poussin en voor ons alledrie een tang. Het was de bedoeling om de stukjes niet te lang te laten bakken, zodat ze niet te ver zouden garen. We pakten ze dus direct beet en lagen ze op het bord.
Erbij in een kannetje wat bleef staan nog een mooie jus van rode wijn en zo maakten we dus eigenlijk zelf het gerecht compleet. Een geestig idee. En een lekker gerecht, vooral de bijgerechtjes vond ik deze keer erg lekker, hoewel de poussin mooi mals en mooi van smaak was.
Ook hier had ik een prachtige kaaswagen zien staan en weer namen dus gewoon kaas. We kregen een uitleg over de wagen en maakten alledrie onze keus.
Voor mij werd dat Epoisses, Langres, Camembert au Calvados, Reypenaer, een geit en een stevige gorgonzola. Erbij op een lepeltje een gelei van rode wijn, een tak gedroogde druiven en wat Kletzenbrood. Voor de heren nog wat truffelhoning, waar ze zeer over te spreken waren. Prima kazen waren het uiteraard.
Ook het dessert kwam in twee sessies. Het betrof structuren van peer en karamel.
Het eerste schaaltje bevatte peer, een stukje met limoen geinfuseerde peer, crumble van hazelnoot en ijs van boerenmelk. Erbij een heerlijke gel van karamel maakte het geheel compleet. Erg lekker!
Het tweede schaaltje bevatte mousse van peer, diverse structuren van peer en yoghurt, waaronder spongecake, witte chocolade en krokante spongecake. Erbij in een apart kannetje een fantastische saus van gezouten karamel, die mooi in het rondje van de mousse van peer werd geschonken en ook dit kannetje bleef op tafel en was aan het eind helemaal leeg. Ik ben niet echt van de zoete desserts, maar als er gezouten karamel bij komt kijken, sta ik als eerste in de rij. Geweldig lekker!
Bij de uitstekende espresso kwam nog een aantal lekkernijen. Allereerst mousse van pure chocolade met karamel. Donut gevuld met mokka, compote van appel met appelgel als een mooi balletje/appel gepresenteerd en noga. Alle vier geweldig lekker, ik heb zelfs de noga gegeten, terwijl ik dat normaliter maar een taaie boel vind. Erbij nog een minidessertje op een mooi plaatje. Chiboust van citrus met crumiel. Mooie citrusstructuren, heel verfrissend en wederom erg lekker.
Bij het betalen van de rekening kregen we nog twee waardebonnen. Tegen inlevering van de bon ontvangen we een 6 gangendiner voor 2 personen voor de prijs van 99 euro. Ik weet zeker dat we van deze aanbieding gebruik gaan maken, want ik vond het bijzonder smakelijk bij De Molen. Om zeker naar terug te keren!
Het enige jammere, maar ik begrijp het wel, is dat De Molen na maart geen lunch meer op zondag heeft.

Hoewel ik me iedere keer weer opnieuw voorneem om gewoon niet mee te doen aan restaurantweken en andere landelijk georganiseerde horecatoestanden kon ik me ook deze keer niet bedwingen. Wel vond ik dat we deze keer naar restaurants ‘moesten’ waar we nog niet eerder zijn geweest.
Dat werd voor de zaterdagavond l’Etoile in Gouda. Vele, vele malen langsgereden, af en toe gedacht dat we er misschien toch maar eens heen zouden gaan, maar het is er nooit van gekomen. De uitstraling is nu ook niet heel erg bijzonder en ook de ligging vind ik niet erg prettig. Ik vraag me ook altijd af hoe je er nu in de zomer op het dakterras zit, maar wellicht ga ik dat nog eens meemaken.
Enfin, parkeren is een dramaatje, dus gewoon de parkeergarage maar in. De entree is via een halletje, waarna je langs de kapstok (waar we zelf onze jas ophingen) in de wijnbar komt. Daar was de ontvangst vriendelijk en men vroeg of we een aperitief in de wijnbar wilden drinken. Dat wilden we niet, het was vrij druk in de bar, we wilden liever een aperitief aan tafel.
Een wat kleine ronde tafel kregen we in het verder vriendelijk ingerichte restaurant. De stoelen zitten wat mij betreft niet heel erg lekker, na een paar uur zelfs licht onprettig.
Een glaasje champagne wilden we wel. Dat werd ingeschonken aan de bar, maar toen ik vroeg wat voor champagne het was werd bereidwillig de fles gehaald. Nicolas Feuillate, een prettige frisse champagne.
Een bakje met de bekende grote groene olijven met pit kwam erbij en dat was het voor enige tijd.
Uiteindelijk kregen we het restaurantweekmenu uitgereikt, waarvan ik er eentje mocht meenemen Een driegangenmenu met de mogelijkheid om het uit te breiden met een gerechtje. Keuze uit maar liefst vier gerechten: een vis-, een vlees-, een vegetarisch- en een kaasgerecht. Keus uit 6 witte wijnen per glas, 1 glas rosé, 5 rode wijnen en 6 dessertwijnen of een wijnarrangement met 3 of 4 glazen, beide ook in BOB-uitvoering.
Wij bekeken echter de wijnkaart en besloten tot een bekende van ons, de Limoux Toques & Clochers met op het etiket de naam van het restaurant en van de eigenaar. Leuk en uiteraard lekker, zoals altijd.
Een amuse verscheen. Eentje in tweeën. Een bavarois van knolselderij met een krokantje van mosterd en een broodpudding met parmezaan en truffel. Allebei verrassend lekker.
Water kwam. Bruisend voor twee heren en voor de andere heer en mijzelf een karaf ijswater.
Het eerste gerecht kwam. Tonijn & Vongole. Tartaar van tonijn met bulgur, Granny Smith, zoetzure komkommer, vongole en mayonaise van dashi.
Op een rondje aangemaakte bulgur lag de goede tartaar van tonijn, met erop wat zoetzure komkommer en kruidjes. Links de zeer smakelijke mayonaise met dashi en rechts een plakje gelei van dashi en soja. Een viertal schelpjes met de vongole lagen daar weer naast met erop zoals men het noemde vegetarische kaviaar, die gemaakt bleek te zijn van soja met wat kruiden erop. De tartaar en de mayonaise vond ik lekker, de bulgur ging wel, de vongole waren oké, maar de balletjes van soja vond ik persoonlijk wat minder. Een pure sojasmaak alleen kan me niet echt bekoren. Het idee is wel lollig vind ik.
Het tweede gerecht was een extra gerechtje. De drie mannen hadden eensgezind gekozen voor de Iberico & Jus. Spaans Iberico varken gestoofd met du Berry linzen, Hollandse bloemkool en jus. Een vrij donker bord met alle genoemde ingrediënten kregen ze met erop als lichtpuntje nog wat geschaafde bloemkool. Ze vonden het overigens alledrie heel erg lekker, zowel apart als in combinatie.
Ikzelf wilde graag de Corvina & Kreeft en ik kreeg een filet van koningsvis met een crème van pompoen en een kreeftenvinaigrette. Een goed gebakken stukje vis op wat quinoa en brunoise van groenten, waaronder pompoen, omgeven door wat kreeftenvinaigrette. Op de rand van het bord nog een veeg crème van pompoen om het gerecht compleet te maken en ik was tevreden.
Het hoofdgerecht was Rund & Knoflook. Op lage temperatuur gebraden medaillon van het Black Angusrund met gekonfijte Hollandse aardappel, kidney beans, seizoensgroenten en een jus van gesmoorde knoflook. Het is dat men het een medaillon noemt, maar het leek op een stooflapje. Niets mis mee verder, want het vlees was mooi zacht en ook lekker. Erop de kidney bonen, wat ik eigenlijk wel een beetje een rare combinatie vond, ernaast de seizoensgroenten, wederom brunoise geserveerd en een lekkere jus. De gekonfijte aardappeltjes waren ook lekker en wederom waren we tevreden. Een mooie crème waarin duidelijk tomaat en paprika te proeven waren viel ons ook nog op.
Het dessert tenslotte was een fijne frisse verrassing. Yoghurt & Citroen. Luchtig taartje van Siciliaanse citroenen met ananascompote en sorbet van boerenyoghurt en verse dragon. Het taartje was heerlijk luchtig en fris, de compote was prettig zurig en de sorbet was leuk omdat de dragon duidelijk te proeven en te zien was. Een geslaagd dessert. Erbij ook nog een koekje van grenadine.
We sloten af met espresso, waarbij nog wat koekjes kwamen. Een beetje vreemd aantal voor vier personen, maar ach, een kniesoor.
Samenvattend vind ik l’Etoile een vriendelijk restaurant waar vriendelijk gekookt wordt.

Eindelijk was het weer zover. Op de een of andere manier kwam het er telkens maar niet van, maar nu dus wel.
Nadat we hadden ingecheckt in het zeer aangename hotel Messeyne en ons wat hadden vermaakt in de lounge reden we met een taxi naar Table d’Amis. Veel te lang geleden was het.
De ontvangst door allerlei nieuwe dames en heren was vriendelijk, Sofie was er deze avond helaas niet. We kregen - ik zou bijna zeggen ons vaste tafeltje, een tweetje, schuin tegenover de keuken. Matthieu kwam even snel zijn keuken uit om ons te begroeten en later op de avond konden we gelukkig nog even fijn bijpraten.
Een aperitief wilden we wel. Ik graag het huisaperitief, Crémant de Luxembourg, Gales, Private Cuvée, met crème de Mûre met enkele druppels wodka. Nog steeds erg lekker. Echtgenoot wilde wel een glaasje champagne en die is hier van Doyard, Cuvée Vendémiaire, Premier Cru. Een fijne champagne vond hij het.
Erbij direct drie hapjes.
Een velouté van pompoen met schuim van spek in een mooi klein bekertje, met erop nog wat kruim van spek en direct herkenden we weer de hand van de meester. Formidabele smaken, verfijnd en toch heel aanwezig, heerlijk!
Erbij een makaron gemaakt met St. Bernardus-bier gevuld met foie. Hier hetzelfde weer: het bier was uitstekend te proeven, de makaron was perfect en de foie paste er perfect bij.
Verder nog kalfskop met erop een toastje waarin oud bruin verwerkt is en ook dit hapje was weer fantastisch. Hoe blij kun je toch worden van zo’n mooi klein hapje!
Het laatste hapje was een profiterolle met gezouten karamel en Reypenaar en ook hier was de smaakbalans absoluut geweldig.
Dit zijn nu hapjes waarvoor je terugkeert.
Wat overigens goed te zien was in de zaal: afgeladen vol en zelfs in het loungegedeelte zaten mensen te eten. De bediening had het er heel druk mee, wederom viel het me op hoe geweldig de witte en de zwarte brigade op elkaar zijn ingespeeld, bijzonder knap. Geen hiaat te bekennen.
Dat mooie bakje met het heerlijke huisgebakken brood en gezouten boter kwam op tafel en we bekeken de kaart.
Uiteraard kozen we het menu Terroir. Voor de kaart verwijs ik zoals gebruikelijk naar de website.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Patricius Tokaj, 2011, Hárslevelü, dry száras. Een typische Furmint, voor ons wat aan de lichte kant. Het gerecht erbij echter....gebrande coquilles, port en bessin met karnemelkkaas en koolrabi, bouillon van geroosterde inktvis was superbe. Een gerecht in tweeën. Op een bord de gebrande coquilles, absoluut perfect van cuisson, eronder een schitterende saus van postelein, mosterdzaadjes her en der, kaas van karnemelk, chips van aardappel en kruidjes en linten van rammenas. Perfecte smaken en texturen bij elkaar. Zo waren de chipjes van aardappel bijvoorbeeld koud, wat toch weer onverwacht is.
In een mooie kom ernaast tagliatelle van pijlinktvis met erop een aantal geschonken bouillon van gerookte pijlinktvis. Ik kan bijna niet duiden hoe intensief deze smaken waren. Zo ontzettend lekker en zo ontzettend diep van smaak, werkelijk fantastisch. Voorzover het al niet het geval was, was nu de toon weer geheel gezet. Dit zou een avond van bijzonder genieten worden.
De volgende wijn is een bekende voor ons. Een Chileense Amayna. Een Sauvignon Blanc, eentje die we op prijs stellen, want hij heeft behoorlijk wat diepte.
Erbij een topper van de avond, de Bretoense kreeft geglaceerd met biet en rode ui. Een zeer kleurrijk bord met perfecte stukken kreeft in boter gebakken met een heerlijke lichtzoete smaak en reducties van biet en rode ui. Fantastisch vond ik het. Boterzachte kreeft, heerlijke aardse smaken van de biet met de rode ui en dat alles paste ook nog eens perfect bij elkaar. Je moet er maar opkomen.
De derde wijn was een Bartinney, Stellenbosch, 2011, Chardonnay en ook deze wijn vonden we lekker. Niet te vet, maar mooi strak.
Erbij alweer zo’n geweldig creatief gerecht. Gegrilde steenbolk met bloemkool, geraspt en geroosterd. Nu had ik nog nooit gehoord van steenbolk, maar men vertelde dat de vis lijkt op wijting. Googelend echter kom ik erachter dat de steenbolk tot de kabeljauwachtigen behoort. In ieder geval kregen wij een mooi stukje gegrilde steenbolk met erop krokantjes van gepofte rijst. Erbij de geschaafde en daarna gegrilde bloemkool (fantastisch, niet alleen om te zien, maar ook om te eten) met erop een prachtig paars poeder, wat gemaakt is van rode kool en veenbessen. De saus erbij, die enorm hoog en diep van en op smaak was, is ook van steenbolk. Verder nog toefjes crème van bloemkool en ook nog wat chipjes van bloemkool. Wederom een schitterend gerecht.
De vierde wijn, een San Giovanni della Sala, Orvieto 2011, beviel ons ook zeer. Ik hou zeer van de grechettodruif en in een blend als deze komt hij eigenlijk extra goed tot zijn recht.
De uitstekende bediening kwam met een soort glazen kan, waarop een filter van papier was gezet. Ter plekke werd er een bouillon van alleen paddestoelen in gegoten, zodat deze gefilterd werd.
Na enige tijd verscheen een bord met erop gegrilde en gefermenteerde champignons en pompoengnocchi. De gefilterde bouillon werd bijgeschonken en zo werd het gerecht: potagie van gegrilde en gefermenteerde champignons, pompoengnocchi, gecreëerd. Bijna overbodig zo langzamerhand om te zeggen dat ook dit gerecht ongelofelijk diep van smaak was. Zowel de bouillon als de champignons hadden dat diepe aardse en de pompoengnocchi, die mooi zacht was en zeker niet machtig gaf er iets zoetigs aan. Alweer erg mooi.
De wijn die het hoofdgerecht zou begeleiden was deze avond een Ribera del Duero, Tinto Ribón, Barrica 2009. Een fijne blend van Tempranillo – Merlot - Cabernet Sauvignon.
Het hoofdgerecht was melklam uit de Pyreneeën, winterwortel en geitenmelk.
Weer een gerecht in tweeën. Op het bord schitterend gebakken lam, saus van Trompet de la Mort, winterwortels en crème van yoghurt van geitenmelk. Ook nog een prachtig stukje buikspek van het lam, perfect klaargemaakt en wederom waren we diep onder de indruk.
Van het tweede gedeelte van het gerecht vielen we stil van bewondering. In een rond schaaltje kregen we een fantastische aardappelmousseline met eronder flink wat compote van de bout van het lam. Zo mals en zo vol van smaak en zo goed passend met de mousseline, werkelijk schitterend vonden we het. Wat een smaakkunstenaar is Matthieu toch!
Zoals ieder zichzelf respecterend (sterren)restaurant heeft ook Table d’Amis inmiddels een kaaswagen en het werkt echt! Zodra mensen de kaaswagen zien, willen ze kaas. Wij dus ook ;-).
Maar liefst 7 mooie stukjes kaas (veel Belgische natuurlijk) zochten we uit, erbij voor allebei een glaasje van de witte Stellenbosch, die er prima bij paste en wederom waren we erg tevreden.
Gelukkig waren we er nog niet, want de dessertjes van Martijn zijn ook altijd hoogtepunten hier wat ons betreft.
We dronken de Stellenbosch gewoon lekker door en het eerste dessertje kwam. Rabarber en witte chocolade. Een mooi bordje kregen we met - kortgezegd - een tube van witte chocolade met rabarber en rozen. Erbij diverse structuren van witte chocolade en rabarber en de tube was schitterend geparfumeerd met rozen. Een echt mooi dessert.
Het tweede dessertje was Stasegemse boter en melk. Een zo mogelijk nog mooier bordje met ijs van boter, gedroogde melk, crumble van melk, melkkaramel, en huisgemaakte yoghurt. Ik schrijf het nu even kort op, maar ik kan nauwelijks beschrijven hoe fantastisch de smaken bij elkaar kwamen en hoe fantastisch lekker het ijs en de melkkaramel waren. Een dessert om van te dromen werkelijk.
Het derde dessertje en de laatste volgens ons was geroosterde peer met lijnzaad. Hoe simpel klinkt dit. In een glas kregen we ijs van gebrande peer met een crumble en en een krokantje van lijnzaad. Geweldig lekker weer. Zo knap om zulke geconcentreerde smaken te krijgen, complimenten!
Tot onze verrassing kwam er uit de keuken nog een extraatje van Martijn. Een dessertje in ontwikkeling. Alles rondom mout. Het zijn ook enorme bierliefhebbers hier. Later op de avond zagen we nog de schitterende bierkaart die ze hier voeren! Maar goed het dessertje in ontwikkeling dus. Het ging om een pannenkoekje van mout met erop een quenelle van ijs van zuurmout, waarbij dan aan tafel nog een sabayon van Pannepot bier bij komt. Schitterende smaken alweer, waarbij mij vooral de zoet/zout-combinatie opviel en erg beviel. Sterker nog, ik ben er dol op. Dank je wel Martijn!
Bij de goede espresso nog drie geweldig heerlijke zoetigheden, waaronder een prachtig chocoladetaartje om te delen en diep diep tevreden sloten we deze fantastische maaltijd af.
We hebben nog een hele tijd nagepraat met Matthieu en diep in de nacht rolden we ons bed in, waar we nog eens de hele avond de revue lieten passeren en het er zeer over eens waren: Table d’Amis is en blijft ons absoluut favoriete restaurant in België. Het eten is een droom, de sfeer is heerlijk losjes en iedereen heeft plezier in zijn werk. Fijn om te zien!

Onderweg naar Kortrijk om te dineren bij mijn favoriete Table d’Amis, heel terecht bekroond met zijn eerste ster, wilden we ook nog wel iets lunchen. In eerste instantie had ik een ander restaurant gereserveerd, maar ik ben overgestapt op Ardent. De kaart daar sprak me enorm aan.
Parkeren is in de wijk Zurenborg nog geen enkel probleem. Ik begrijp volkomen waarom dit inmiddels een wijk to be is, ondanks het wat druilerige en koude weer was het er ook nu al gezellig. De caféetjes waren goed bevolkt en in de diverse restaurants zaten ook mensen te lunchen.
Na de lunch zagen we nog een lading chassidische Joden naar de Synagoge wandelen, waarmee het beeld van de wijk compleet is.
Ardent is een leuk, klein restaurant. Mooi minimalistisch ingericht met in totaal ik meen 28 couverts. We mochten een tafeltje uitzoeken en kozen voor een tweetje langs de wand, voor de bar.
De vriendelijke mannelijke bediening, die de lunch geheel voor zijn rekening nam, bood ons een aperitief aan. Veel keuze in champagnes, in gin-tonic, maar ook een fijne Cava. Een Jané Ventura, Xarel-lo Macabeu, die ik bijzonder prettig vond. Om te onthouden tijdens onze Spanjereizen het komende jaar.
Erbij huisgebakken brood met ongezouten boter (zout en peper stonden op tafel) en een bakje met een crème van butternut-pompoen en parmezaanse kaas. Erg lekker deze crème, vooral in het begin. Later tijdens de maaltijd kwam het metalerige wat parmezaan soms krijgt als je het wat langer laat staan wat naar boven. Wat niet wegneemt dat ik het een origineel smeerseltje vind.
We bekeken de kaarten en omdat er één voorgerecht was wat ik absoluut wilde proeven - dat had ik thuis al bedacht - vroegen we een kleine glimp van het 4- of 5-gangenverrassingsmenu. Voor details en prijzen verwijs ik zoals gebruikelijk naar de website.
Nu was het best een leuk menu, maar het gerechtje was er niet in opgenomen, zodat we besloten à la carte te eten. Waarbij we verrassend eensgezind waren.
Maar eerst verscheen er nog een amuse. Leuk gepresenteerd op een rechthoekig lang bord met voor allebei twee plakjes gerookte eendenborst en een toastje met paté van varken en wat coulis van peterselie. De plakjes eendenborst waren erg lekker, zeker ook met wat peterseliecoulis. Het toastje van mooi bruin brood was op zich al erg lekker, maar ook de mooi romige paté van varken vonden we erg lekker.
De wijnkaart is niet heel groot, maar wel mooi en zeer prettig geprijsd, zoals wel vaker in Belgische restaurants. We kwamen uit op een fles Domaine Bachelet - Monnot, Maranges 1er Cru, la Fussière, Bourgogne, 2009.
Ons voorgerecht was dus het gerecht waar ik zo benieuwd naar was. Buikspek/octopus/witte bonen.
Een schitterend bord kregen we. Erop gelakt buikspek, witte bonen met knoflook, kort gebakken octopus en toefjes crème van pickles. Op het buikspek ook nog gemarineerde ui (gemarineerd in witte wijnazijn, cayennepeper en selderijzout) en links op het bord wat poeder van het koraal van coquilles. Een fantastisch gerecht! Het buikspek was perfect, geweldig van smaak, de octopus boterzacht en prachtig van structuur. De gemarineerde ui maakt het helemaal af, net zoals de crème van pickles. Prachtig zo’n zuurtje erbij! Het poeder van het koraal van coquilles had een overweldigende coquillesmaak, geweldig knap vond ik dat. Bijzonder mooi dus!
Ons hoofdgerecht was wilde bosduif/kalfszwezerik/seizoensgroentjes. Wederom een mooi opgemaakt bord kregen we met erop twee flinke stukken bosduif, een mooi stuk zwezerik, gebakken zwammen, gesmoorde savooiekool, witloof, toefjes crème van knolselder en een aan tafel bijgeschonken saus op basis van kriekbier. Wederom een uitstekend klaargemaakt gerecht. De duif was voor mij ietsjes te wild, maar echtgenoot smulde ervan. Ik was dan weer bijzonder te spreken over de fantastische structuur van de zwezerik en over de saus op basis van kriekenbier. Ook de groentjes vond ik erg lekker. Wederom waren we erg tevreden.
Hoewel we eigenlijk voldoende gegeten hadden konden we het niet laten om toch nog wat kaas te nemen. Ook bij de kaas paste de witte Bourgogne prima.
We kregen een bordje met vier kaasjes. Een harde uit Zwitserland, een Soumartin, een geitje en wat Bleu d’Auvergne. Mooie kaasjes, prima geaffineerd en erbij nog een mooie plak getoast vruchtennotenbrood. De kaasjes waren erg lekker, maar ook mijn snee brood heb ik helemaal opgegeten, want die was fantastisch lekker.
We sloten de lunch af met espresso. Van Nespresso hier met erbij nog een drietal snoepjes en ietsjes later kwam er nog een madeleine, warm uit de oven en die was heerlijk.
Zeer tevreden verlieten we Ardent. Absoluut een adres om te onthouden.

Op zaterdag 9 februari gingen we alweer op pad. Ditmaal was ons doel Hilversum. We zouden overnachten in hotel Villa Trompenberg en vandaar met een taxi naar restaurant Robert gaan, waar een vriend van ons zijn zestigste verjaardag zou vieren.
Dat ging allemaal prima, hoewel er een enorm pak sneeuw viel in de middag, waardoor heel Hilversum er bijzonder kerstkaartachtig uitzag.
Het hotel was gerieflijk, de taxi kwam op tijd en we waren dus op een vriendelijk moment in het restaurant. Mooi gelegen in de bossen dit restaurant Robert, een vriendelijke ontvangst met direct een glaasje wijn. Uiteraard vele felicitaties voor de bijna-jarige en het feest kon beginnen. Uiteindelijk waren we met een behoorlijk groot gezelschap, ik meen rond de 60 personen en werd het bijzonder gezellig.
De zwarte brigade vervulde hun taak met verve en letten erg goed op dat iedereen een gevuld glas had en de maaltijd kwam in de vorm van een soort walking-diner. Fijne kleine hapjes dus.
Allereerst liepen ze rond met bladen met drie verschillende amuses, waarvan ik me er eentje nog erg goed herinner. Dat was namelijk een glaasje met eendenlevermousse, rauwe ham en framboos en de smaken pasten prima bij elkaar. Ook de andere twee glaasje, eentje gevuld met ik meen een garnalensalade met wat haringeitjes en de andere met een frisse selderijsalade waren erg lekker.
Het eerste voorgerechtje kwam na enige tijd. Een zalmbonbon, gevuld met forel. Gerookte forel wel te verstaan. Een flinke bonbon ook nog eens, dus eigenlijk dacht ik dat we het bij één voorgerecht zouden houden, maar dat was niet het geval. Erbij nog wat echt erg lekkere kerstomaatjes in partjes met een basilicumdressing en ik was er erg tevreden over. Hoe blij kun je worden van een prima kerstomaatje midden in de winter tussen de sneeuw.
Het tweede voorgerechtje was een carpaccio van gerookte eendenborst, geserveerd met frambozensaus. Nu is de frambozensaus me wat ontgaan, hoewel ik het wel een fijne frisse dressing vond, maar de plakjes gerookte eendenborst waren erg lekker. Ook het garnituur van onder andere veldsla, biet, komkommer, gemengde sla en een krokantje van het een of het ander vond ik erg lekker. Puntjes voor restaurant Robert dus.
We gingen door met een soepje. Een mosterdsoepje, geserveerd in een koffiekopje, dus een perfecte hoeveelheid. Ook dit soepje kon me bekoren en dat terwijl ik eigenlijk geen liefhebber van mosterd ben. Maar dit was een mooi fluwelig soepje met een lichte mosterdsmaak.
Na de nodige speeches met veel grappen en grollen waren we toe aan de hoofdgerechten.
Het eerste bordje wat verscheen bevatte zeebaarsfilet, geserveerd met een saus van witte wijn. Prima gebakken zeebaarsfilet met een fijn krokant velletje kregen we, erop flink wat kruiden en cressjes en eronder de witte wijnsaus. Ook een lekker gerechtje.
Na enige tijd – het lijkt misschien allemaal wat veel, maar het was een lange, maar bijzonder gezellige avond – verscheen er nog een bordje. Hierop ossenhaas, geserveerd met roergebakken groente. Perfecte ossenhaas, mooi medium – knap voor zo’n grote groep – met een rode wijnsaus erbij. Wat groentjes en erop een krokantje van ik meen rauwe ham. Ook gewoon lekker. En allemaal soepel rondgebracht, het was duidelijk dat het restaurant met dit soort grote gezelschappen geen moeite heeft.
We sloten het menu af met een petit Grand Dessert. Framboosjes, bramen, vanille-ijs, chocoladesorbet en iets met framboos nog op een rechthoekig bord en ook hier was ik tevreden over. Lekker fris en niet te zwaar.
We sloten af met een goede espresso waarbij nog een leistenen plaatje met snoepjes kwam en iedereen was volgens mij tevreden over deze fijne maaltijd.
Het was een bijzonder prettige avond en het restaurant heeft daar zeker aan bijgedragen.

Op deze 8e februari reden we alweer in de sneeuw richting Nuenen. Ons doel was De Lindehof, waar we zouden gaan genieten van een Wagyu-diner. Ons bestond in dit geval uit de twee jongemannen en ikzelf, want echtgenoot had een verplichting in Utrecht. De ontvangst was weer vriendelijk en we kregen een tafeltje aan de zijkant van het restaurant. Het restaurant was overigens helaas niet geheel gevuld en ik meen ook dat niet elke tafel het Wagyu-menu heeft genomen. Wij wel. Een glaasje champagne wilden we wel graag, dat werd een Serge Mathieu, heerlijk. Erbij direct een glaasje met de bekende broodsoldaatjes met garnalen en de tandooridip, wat ik nog steeds erg lekker vind. Na korte tijd kwam de chef met zijn witte bonbon met topinamboer en espuma van chili, ras el Hanout brengen ook die was zoals gebruikelijk erg lekker. De herfstschaal van de vorige keer was vervangen door een winterse inhoud met ook weer andere hapjes. Deze keer een bara met tomaat en yoghurt - fantastisch lekker; een krokantje met saffraan en avocado - ook bijzonder smakelijk en een krokantje van mosselen en stokvis - ook al erg lekker! Vervolgens kregen we de crème van specerijen op onze hand gespoten en verscheen de bonbon met vadouvan en groene mango, die ik ook telkens weer erg lekker vind. Een nieuw hapje was het scheermes met aromaten, yuzu en nog wat, gepresenteerd op in een schaaltje op een zoutkorst. Ook al weer bijzonder smakelijk. Intussen werd de olijfolie in dat leuke ronde schaaltje geschonken, deze keer iets krachtiger, omdat deze eerder geplukt waren, aldus de uitstekende zwarte brigade en inderdaad vonden we hem erg lekker. Een nieuw schaaltje verscheen, schattig om te zien vond ik, met erin ossenstaart met crème van witte bloemkool en romanesco en een heerlijke massalatoets. Wederom erg lekker. Ook nog wat nootjes troffen we aan. Het laatste hapje was een mooie verrassing. Morjon sardien aangemaakt met tomaat, crème van rouille en een dressing van sesam en soja en een krokantje van gepofte aardappel. Allerleukst gepresenteerd in een sardineblikje en heerlijk gekruid van smaak. Ik ken de sardien niet, maar ik ga hem zeker eens kopen, erg lekker. Leuk hoe chef Bahadoer toch telkens zijn roots verwerkt in zijn gerechten. Iete, gastvrouw en sommelier, kwam de glazen vullen. Met twee wijnen deze keer. Het gerecht zou ook uit twee delen bestaan. Als eerste een glaasje Ine Mankai, gemaakt van rode rijst en heel prettig rokerig. Ernaast een glaasje Pouilly Fumé, Domaine Champeau, ter begeleiding van het foie-gedeelte van het gerecht. Het gerecht zelf bestond dus uit twee delen. Als eerste Asian Style Wagyu-tartaar met gerookte eidooier, rundermerg, Gillardeau-oester en kaviaar. De tartaar was fantastisch, zo ook de gefrituurde oester. Het merg, de eidooier en de kaviaar vervolmaakten het gerecht en ook het schuim van rijst en sake was er bijzonder smakelijk bij. Verwennerij vonden we het. Het tweede deel van het gerecht bestond uit terrine van ganzenlever met gel van gember, sesamkrokant, crumble van citrus en poeder van mierikswortel. Ook nog een toefje tartaar troffen we aan, wat Japanse radijs, zeer kunstig neergelegd en nog een krokantje van gember. Alweer een schitterend gerecht. Nu is Maurits niet heel dol op ganzenlever, dus dat schoof hij door naar zijn broer en tot zijn en onze verrassing kwam er speciaal voor hem een extra gerechtje. Hamachi op diverse manieren (gebakken en rauw) met een croute van koriander, een dressing van soja, en gelei van groene mango. Hij was er zeer over te spreken en wij vonden het bijzonder attent. De volgende wijn werd ingeschonken, een Grauburgunder, Muschelkalk, Spätlese Trocken, 2011. Een erg prettige wijn vond ik. Het gerecht erbij kwam weer op twee bordjes, maar nu complementair aan elkaar. Rechts aardse groenten - waaronder pastinaak, diverse wortelsoorten en biet - met truffel en een aantal tafel geschonken krachtige kalfsjus en links een steen met lauwwarme Wagyu rib-eye met truffel en paddestoel. In principe kun je de rib-eye op de steen geheel gaar laten worden, maar wij houden wel van dat boterzachte rode vlees en zoals verwacht was het fantastisch mals en net goed warm. Een erg mooi gerecht, zeker ook met de groentjes en de kalfsjus. Bij het begin van de maaltijd had ik aan Iete gevraagd of het mogelijk was dat ik de hele avond witte wijn zou drinken en dat was geen probleem. Ik kreeg dus een glas Chateau Pierre-Bise, le Haut de la Garde, Anjou 2008 ingeschonken, alweer een erg fijne wijn, die me prima beviel. Ole - want Maurits was de BOB vanavond - kreeg een glas Domaine Pascal Gasné, les Bremards, Chinon, Cuvée Prestige 2008 ingeschonken en ook hij was verguld met zijn wijn. Mooi licht. Het gerecht erbij was Shabu-Shabu, Wagyu procureur, taugé, krokant van aardappel, mihoen en pikante gerijpte soja. Verder nog wat paddestoelen en aan tafel geschonken bouillon van witte soja en laos. Hoog op smaak was die bouillon, lekker! De procureur was flinterdun gesneden, naar mijn smaak eerlijk gezegd iets te dun, hij voelde wat onprettig in de mond. Maar dat is puur over de textuur, de smaak was geweldig. Bij het hoofdgerecht schonk Iete voor Ole een Domaine de Janasse, Terre de Bussière, vin de Pays de Vaucluse en voor mij een Saint Aubin, 1er Cru, Hubert Lamy, les Frionnes 2008. Een erg lekkere Saint Aubin! Het hoofdgerecht bestond uit Wagyu-entrecôte van de bbq, bereidingen van kastanje, groene asperge, gedroogde tomaat en een saus van kastanje. In een apart schaaltje een hamburger met een basilicum-emulsie. De entrecôte was fantastisch, evenals de genoemde groentjes. Erbij verder nog wat artisjok, een krokantje van kastanje en jus en kaantjes van Wagyu, heerlijk! De hamburger paste prima bij de basilicum-emulsie, maar ik vond persoonlijk het broodje iets te droog. De jongens hadden daar helemaal geen last van, dus wellicht ligt het gewoon aan mij. In ieder geval een leuk idee. Bij het dessert kregen we een glaasje Muscat de Rivesaltes, Domaine Lerys. Een typische Rivesaltes vond ik. We kregen ook nog een glaasje van een absolute favoriet van Iete, een Hasensprung Huxelrebe Auslese 2010 en die vond ik werkelijk fantastisch. Ik begrijp ook helemaal waarom het een favoriet van haar is. Een heerlijke wijn, prettig fris. Het dessert van deze avond was baby-ananas van de bbq, massala-ijs, emulsie van laos en citroengras, malibu-gin-limoen-pastille, krokant van cassave, gedroogde laos, jelly marbré van ananas en kokos en marmelade van ananas. Hierover kan ik kort zijn: een absoluut fantastisch dessert met schitterend bij elkaar passende smaken en texturen. Om het bord bij op te eten, zo lekker. Maurits en ik wilden nog wel een espresso, Ole wilde graag een Ice Tea. Maurits en ik kregen er friandises bij. Ole niet. Maar we hebben gedeeld. De friandises heb ik in mijn vorige recensie uitgebreid besproken, dus daar zijn ze te lezen. Na het betalen van de rekening verlieten we weer diep tevreden De Lindehof. Dom genoeg ben ik vergeten afscheid te nemen van Iete, die ons deze avond bijzonder verwend heeft. Als je dit leest Iete, hoop ik dat je het me niet kwalijk neemt, de volgende keer zal ik beter op letten. Ik was een beetje moe van al het fantastische eten en de geweldige wijnen. Wederom: De Lindehof is mijn absolute favoriet in Nederland, om heel, heel vaak te bezoeken.

Op deze zaterdag zouden we gaan kijken naar het logeerappartement wat Maurits gedurende zijn stage in het oosten van het land mag gebruiken. Daar hoort natuurlijk een leuke lunch bij en zoals bekend zijn veel restaurants op zaterdagmiddag niet open. Ik verbaasde me over het aantal leuke restaurants wat ik tegen kwam en koos op basis van de menukaart en de website voor het restaurant van het Landgoed Montferland, Graaf van den Bergh.
Een telefoontje leerde me dat er ‘s ochtends een partij was, maar dat we vanaf 13.00 terecht konden in het restaurant. We waren er iets te vroeg en dronken ons aperitief in de lounge, waar later overigens nog een aantal lunchers kwamen. De beide mannen namen een glas Cava rosé en ik nam een glas witte wijn, een blend van Sauvignon en Colombard, omdat de uitstekende bediening had aangegeven dat er een licht zoetje in de Cava zat. De wijn beviel me.
Bij het aperitief kwamen bakjes met wat hapjes. Droge worst, toastjes met tapenade en groene en zwarte olijven en eigenlijk was alles erg lekker. We kregen de kaarten uitgereikt en het dagmenu werd ons toegelicht. Dat menu beviel ons, we wilden alleen graag als hoofdgerecht vis in plaats van ree en dat was geen enkel probleem. De wijnkaart is hier absoluut leuk en heel vriendelijk geprijst ook.
We kwamen - hoe kan het ook anders - uit op een Condrieu A.C. 2009 « Pagus Luminis », Louis Chèze. Na enige tijd werden we aan tafel genood en konden we het ruim opgezette restaurant bekijken. Warme tinten, prettige stoelen en een mooi uitzicht over de omgeving, want het Landgoed eindigt op een heuvel.
Boter, olie en zout stond al op tafel, we kregen een broodje, de heren kregen bruisend water ingeschonken en ik kreeg plat water uit een karafje met een schijfje citroen. De wijn werd geopend en die was natuurlijk erg lekker, dus we konden beginnen.
Allereerst kwam er een bordje met twee bakjes. Links een hamburgertje met dry-aged rib-eye en rechts een crumble met een mij onbekende Italiaanse blauwschimmelkaas met wat gemarineerde radijsstukjes. Beide amuses vond ik erg lekker. Mooi op temperatuur en prettig van smaak.
Het voorgerecht verscheen. Huisgemarineerde zalm met een kruidensalade, gepocheerd kwarteleitje en mayonaise verrijkt met saffraan. Ook hierbij wat gemarineerde radijsstukjes. De zalm was mooi zacht en fijn van smaak, de kruidensalade was lekker, maar had wat mij betreft een iets uitgesprokener vinaigrette mogen hebben en het gepocheerde kwarteleitje was uitstekend. Nog lauw en mooi lopend.
We gingen door met de specialiteit van de chef. Zachtgegaard varkenswangetje met jus van truffel, kruiden, aardappelmousseline en wat postelein. Een werkelijk schitterend zacht varkenswangetje (drie dagen gegaard op zeer lage temperatuur) troffen we aan, met een soort structuur van eisbein, eronder de aardappelmousseline, wat kruidjes en de in reepjes gesneden postelein. De jus erbij was lekker, maar truffel heb ik niet geproefd.
Als hoofdgerecht kregen we zacht gebakken kabeljauw met vongole, puree van pompoen, stukjes biet, een saus met saffraan, lamsoren en wat cressjes. De kabeljauw was perfect gebakken, de vongole waren ook lekker, zo ook de andere genoemde ingrediënten, die ook nog eens mooi met elkaar combineerden.
Erbij een grote bak gemengde kruidensla en een aardappeltaartje met rozemarijn en een toef komkommermayonaise, wat ik natuurlijk erg lekker vond. Het aardappeltaartje trouwens ook.
Het dessert bestond uit een lopend chocoladetaartje met parfait van witte chocolade en gepocheerde ananas en hierover kan ik kort zijn: erg lekker. Het taartje was mooi lopend, de parfait mooi romig en de ananas gaf een fijne frisse toets.
Bij de goede espresso kwamen tot slot nog wat snoeperijtjes, incl. een toef slagroom en na het betalen van de rekening verlieten we tevreden de Graaf van den Bergh. Een erg leuk en attent restaurant, mooi gelegen, uitstekende bediening en er wordt lekker gekookt. En de omgeving is schitterend.

Omdat de chef zo enorm enthousiast twittert over zijn creaties was ik al tijden van plan om eens in zijn restaurant te gaan eten. Pure Passie in ‘s Gravenzande. Het parkeren op eigen terrein ging niet meer, dus dat moest een stukje verderop. De ontvangst was vriendelijk en we kregen - zoals ook telefonisch was gemeld - een hoge tafel achterin het wel erg volle restaurant. Iets minder tafels zou wat ruimte bieden, zowel voor de bediening als voor de keuken. Een aperitief wilden we wel. Ons werd een huisaperitief uitgelegd: vlierbloesemlikeur met Cava en dat wilde ik wil. Zoon en BOB wilde een Ice Tea en echtgenoot hield het bij een Cava zonder toevoeging.
Of we brood wilden? Nu had ik al op Iens gelezen dat je hier moet betalen voor het brood en dat vind ik eigenlijk bijzonder ongastvrij, maar de mannen wilden wel brood, gewoon met boter en olie. Je kunt kiezen uit twee andere smeersels, waarvan er in ieder geval eentje met aubergine is, de andere is me eerlijk gezegd ontgaan. Vier ronde broodjes kregen we en een plateautje met ongezouten boter, een beetje olijfolie en zeezout. De kaarten werden ons uitgereikt, die we uiteraard bekeken, maar we wisten al dat we het Big Green Egg Menu wilden. Men kent hier drie verrassingsmenu’s (drie, vier of vijfgangen), een wijnarrangement van 6 euro per glas en een BOBarrangement voor 3.50 per glas, het BGE menu dus en de kaart. Leuke gerechten staan erop. Voor een verdere indruk verwijs ik zoals gewoonlijk naar de website. Als witte wijn kozen we van de wijnkaart een Les Faïsses Limoux Chardonnay Les Domaines Paul Mas, Languedoc, Frankrijk en de rode wijn werd deze avond een Amalaya Malbec Blend Bodega Colomé, Salta, Argentinië. De wijnkaart is niet heel uitgebreid maar biedt voor ieder wat wils. Tijdens het schrijven van deze recensie zie ik dat we een andere Viognier hebben gekregen (2.50 goedkoper, terwijl wel de volle prijs is gerekend), we dronken dus een d'A Viognier Domaine Astruc, Languedoc, Frankrijk. Een lekkere wijn, maar niet de wijn die we besteld hebben. Na een flink lange wachttijd, ik meen zelfs langer dan een uur, kwam er een amuse.
Voor zoon en mij in een glaasje een erwtensoep met schuim van katenspek en voor echtgenoot, die allergisch is voor knolselderij en dat had aangegeven een chutney van pompoen met zoetzure pompoen, geitenkaas en zwarte olijven. De erwtensoep was mooi hoog op smaak, het schuim van katenspek vond ik persoonlijk wat vettig.
Echtgenoot was tevreden met zijn pompoencreatie, die er ook mooi kleurig uitzag. Na wederom een lange wachttijd kwam het voorgerecht. Ik heb maar direct aangegeven dat het tempo wat ons betreft wel wat omhoog mocht, want ik vind wachttijden van langer dan drie kwartier tussen de gerechten onprettig.
Het voorgerecht was makreel (gerookt op de BGE met hout van 60 jaar oude whisky- vaten) met in citrus gemarineerde tomaat, zoetzure venkel, groene asperge (gegrild op de BGE) en gemarineerde kokkels. Links een rechthoek gerookte en geplukte makreel, aangemaakt iets lekkers, maar de rooksmaak bleef je prima proeven en rechts in een scheermes de groene asperge met erop de in citrus gemarineerde tomaat, de zoetzure venkel en enkele gemarineerde kokkels. Een lekker gerecht. Op tafel overigens lopers en helaas papieren servetten. Jammer, want stoffen servetten geven net dat beetje extra wat mij betreft. Ik weet ook nooit wat ik nu moet doen met papieren servetten, ik vind het een beetje raar om ze op schoot te leggen, want ze vallen natuurlijk altijd.
Het tweede gerecht was eendenlever (gegrild op de BGE) met hartige tutti frutti, huisgemaakt briochebroodje, macadamia noten en vinaigrette van olie en aceto balsamico. Een mooi stukje gegrilde eendenlever kregen we, prima van smaak en op de een of andere manier anders van structuur dan gewoonlijk, maar dus wel erg lekker. Erop en ernaast de gehakte nootjes. Erbij een nog warm briochebroodje, erg lekker, maar qua hoeveelheid net iets te veel en wat tutti frutti. Alweer een lekker gerecht. We waren toe aan de rode wijn en aan het hoofdgerecht. De wijn was lekker, echt een blend van o.a. Malbec.
Het hoofdgerecht was pianostuk (van M.R.IJ. rund Van Piet van de Berg uit Zoetermeer, gegrild op de BGE) met een taartje van knolgroenten, gerookte rode biet, puree van op de BGE gepofte ui en een eigen jus met paddenstoelen. Precies dat troffen we op ons bord aan, waarbij de jus met paddestoelen aan tafel werd bijgeschonken. Echtgenoot kreeg trouwens heel attent niet het taartje van knolgroenten, maar in plaats daarvan een truffelsaus en bloemkool en romanesco. Het knolselderijtaartje zag er mooi uit, maar had wat ons betreft iets minder al dente mogen zijn. Het vlees was schitterend, perfect van cuisson en geweldig zacht. Op alle borden lag nog wat gemengde salade.
Een dessertamuse verscheen. In een klein bloempotje een mousse van bloedperzik met erop een crumble van chocolade en amandel en wat cressjes met een honingsmaak. In aanleg erg leuk, maar de mousse van bloedperzik zou iets dieper van smaak mogen zijn. Maar het zag er leuk uit.
Het dessert tenslotte was appelcrumbletaart (gebakken op de BGE) met roomijs (gerookt op de BGE met houtsnippers van Jack Daniels vaten) en een espuma van kaneel. Een lekker appeltaartje troffen we aan met een heerlijke bol roomijs en in een glaasje nog een espuma met een heel duidelijke kaneelsmaak, perfect passend bij elkaar dus. Na nog een kort praatje met de enthousiaste chef waarin hij onder meer uitlegde wat het pianostuk precies was en hoe hij het verwerkte, vonden we het mooi geweest, het was bijna middernacht, dus we namen geen espresso meer. We betaalden de rekening en wandelden naar onze auto. Op de gerechten heb ik niets aan te merken, die zijn prima in orde, maar de kleine kritiekpuntjes die ik in de recensie noem zijn wel degelijk aanwezig wat mij betreft.

Op deze 19e januari konden we nog genieten van het Dining With the Starsmenu bij één van de winnaars. Boreas. Nu verbaasde me het helemaal niet dat ze bij de winnaars horen, want het is toevallig ook een van mijn favoriete restaurants. De rit ernaar toe verliep voorspoedig, dus keurig om 13.00 wandelden we binnen. Een allerhartelijkste ontvangst door onder andere de gastvrouw en een fijne tafel bij het raam met zicht op het besneeuwde terras. Het huisaperitief wilden we wel graag, de mousserende witte wijn met de eetbare hibiscusbloem, ik blijf dat een prima vondst vinden.
Vrijwel direct verschenen er drie mooie hapjes. Op een boomstammetje van steen een semifreddo van limoen met haring, ernaast in een schaaltje een luchtige crème van dashi met komkommer en avocado en in het kaviaardoosje met de Boreasopdruk tonijn en soja. Alledrie bijzonder smakelijk. Bij het eerste hapje viel me op dat de haring zuur was en op rolmops leek, wat ik dus erg lekker vind en dat de limoen erg mooi zacht te proeven was. Bovendien was de semifreddo als het ware omhuld door dunne merengue. Heel knap dus weer. Bij het tweede hapje zaten ook nog wat spekjes en een mooie gelei, ook van dashi. Allemaal erg mooi dus. We bekeken de wijnkaart en besloten tot een wijn die we niet kenden, een Domaine Montvac, Mélodine, Vacqueras, Cécile et Jean Dusserre, 2009. Een witte Vacqueras dus, nog nooit gedronken. Een bijzonder lekkere wijn, zo eentje waar wij veel van houden. Water kwam op tafel, plat en bruisend, nog steeds van Hildon hier.
Een tweetal amuses verscheen. In een mooi bakje (alles is hier inmiddels ook van Stockmans) structuren van pompoen met zure room en groene curry, waarover ik kort kan zijn: ontzettend lekker, mooi licht en goed combinerende smaken. Ik vind Nico Boreas vooral heel erg goed (alles is prima in orde uiteraard!) in de zuurtjes, daar werkt hij heel verfijnd mee. Op een glazen bordje ernaast een gepocheerde oester met peer, zuurkool en ijs van gemberbier. Schitterend gedaan weer. Mooie parels van zuurkool, gelei van peer en hoog op smaak zijnd ijs van gemberbier, die alledrie eigenlijk alleen maar de mooie oester ondersteunen en dat is dus wederom erg knap. We vroegen de gastvrouw of een extra gerechtje wellicht tot de mogelijkheden behoorde en dat was geen enkel probleem. We begonnen er zelfs mee.
Weer een gerechtje in tweeën. Op het bord gemarineerde zeebaars met torentjes van een salade van quinoa met kokkeltjes en een zeer fruitige olie en ook nog een gouden schelpje met een heerlijke crème van schelpdieren; op het (erg mooie) schaaltje tartaar van zeebaars met ijsgekoelde limoenolie, zure room, haringeitjes en blaadjes van de Oost-Indische kers. Schitterend om te zien en alweer heel erg lekker. Mooi licht, alle smaken goed herkenbaar en alles uitstekend bij elkaar passend.
Het volgende gerecht waren coquilles. Gebakken en gemarineerd met spekbokking, structuren van bloemkool en een lichtzure saus van augurk. Schitterend gepresenteerd, perfect van uitvoering en wederom erg mooie smaken bij elkaar. Jaren geleden dat ik spekbokking heb gegeten en dus geproefd en ik vond het erg lekker en goed passen bij de mooie zachte coquilles.
We vervolgden met licht gepekelde kabeljauw met schuim van waterkers, diverse groene groentjes en een toets van limoenolie. Wederom een erg mooi gerecht, zowel om te zien als om te proeven. Heerlijk kabeljauw, mooie groentjes en de limoenolie paste er weer prima bij. De nieuwe sommelier, zeer enthousiast ook, presenteerde bij het hoofdgerecht een Griekse wijn uit Thessaloniki, een blend van de inheemse druif en merlot. Een zeer stevige wijn, die wat ons betreft zeker behoefte had aan de toevoeging van merlot.
Erbij het hoofdgerecht. Bresseduif. Een mooi stukje van de borst, het pootje als rillette verwerkt en teruggebracht, peer, sjalot, macadamianootjes, wildjus en een niet gepaneerde bitterbal van en met peer. Alweer een erg mooi gerecht, uiteraard perfect van bereiding en wederom mooi op smaak en prima bij elkaar passend.
Twee van ons, waaronder ik, besloten om het dessert te wisselen met de mooie kaaswagen en op mijn verzoek bracht de sommelier een droge witte wijn. Eentje uit Lugano, Ca’ Lojera, Lugana. Zeker niet onaardig, maar voor ons eigenlijk ietsjes te licht. Er verschenen dessertamuses.
Voor de zoon, die wel het dessert wilde een mooi bordje structuren van appel, waaronder ijs, salie en basilicumgranité. Erg fris en lekker vond hij het.
Wij kregen een kaasamuse. Boerenbrie met vijg in allerlei hoedanigheden. Erg lekker weer en een mooie combinatie. De schitterende kaaswagen werd voorgereden, zoals altijd door de gastvrouw zelf en we maakten onze keus.
Uiteraard erg mooie kaasjes, perfect gerijpt met een mooie uitleg erbij en erbij nog heerlijk brood - diverse soorten - druiven, boter en fruitmoesjes en honing. Alweer erg lekker allemaal.
Het zoete dessert was chocolade (ik meen 86%) met mandarijn en specerijen. Het zag er schitterend uit en zoonlief had het ook in no time opgegeten, dus ik ga er gewoon vanuit dat het hem prima bevallen is.
Waarmee we toe waren aan een goede espresso, waarbij nog een hele rits geweldige lekkere zoetigheden kwam en terwijl we wachtten op de rekening kwam er een tweede espresso met daarbij een mini Magnum van semifreddo van limoen, het kon maar niet op. Het moge duidelijk zijn dat we weer enorm hebben genoten deze middag bij Boreas en dat het terecht tot een van mijn favoriete restaurants behoort.

Met mijn vorige recensie over Hof21 had ik bij eet.nu een bon gewonnen ter waarde van 35 euro. Het leek me een leuk idee om die te gaan verzilveren met de jongste zoon, want hij werkt in de weekeinden en gaat komend weekend twee mooie lunches missen.
Hij had er wil zin om met zijn moeder te gaan lunchen, maar wilde wel graag van de grote kaart kunnen kiezen. Bij reservering bleek dat geen punt en zo gingen we deze vrijdagmiddag naar de brasserie.
Een allervriendelijkste ontvangst, de jassen werden keurig aangenomen en we mochten een tafel kiezen. Nu was het best fris, dus we kozen lekker een tweetje naast de open haard. Met zicht op onze eigen kerk (daar wonen we achter). Een Ice Tea voor zoon, voor mij een witte wijn, dezelfde als de vorige keer. Een Haut Martin uit de Gascogne. Een lekkere, frisse blend, goed te drinken, zeker bij een lunch.
Een karaf water is hier ook geen punt en er verscheen een plank met versgebakken brood en wat (nep)boter. Jammer, want een rondje gezouten boerenboter is eigenlijk toch gewoon lekkerder. We maakten onze keuzen en na enige tijd kwamen de voorgerechten.
Voor zoon de carpaccio. Dun gesneden ossenhaas met pijnboompitten, basilicumcrème, gerijpte kaas en kruidensla en hij was er tevreden over. Ikzelf wilde deze keer graag de zalmtartaar.
Tartaar van verse zalm met zoet/zure komkommer, gepocheerd kwartelei en saffraancrème. Een rondje gehakte zalm met snippers ui en bieslook kreeg ik. Ernaast een toef gemengde sla met twee repen gemarineerde komkommer en op de zalmtartaar nog een gepocheerd kwarteleitje en wat saffraancrème. De smaken waren goed, maar het geheel was te koud. Iets langer op temperatuur laten komen lijkt me eerlijk gezegd wel gewenst.
Na enige tijd kwamen de hoofdgerechten. We waren eensgezind geweest. Allebei de tournedos. Zoon met champignonsaus, ik met stroganoffsaus. Beiden kregen we een vierkant bord met daarop het stuk vlees. Nu hadden we allebei gevraagd om medium, maar die van zoon was geheel doorbakken en die van mij had her en der nog enkele roze plekjes, maar was dus eigenlijk ook te ver.
Dat vonden we jammer. Zoon vond de champignonsaus lekker en ik was erg te spreken over het aardappeldriehoekje wat erbij lag. Ook de puree van zoete aardappel vond ik lekker. De rode kool vond ik persoonlijk iets te beetgaar, ik heb die graag ietsjes zachter en een appeltje erdoor vind ik ook prettig. De stroganoff was aardig. Er kwamen ook nog vier bakjes met in de ene frietjes, in de andere gebakken aardappelparten in de schil, in de derde gewokte groentjes en een bakje met mayonaise.
De frietjes waren goed, de gebakken aardappelpartjes vonden we minder, de groentjes waren mooi beetgaar maar wel erg heftig gekruid, zodat je die eigenlijk niet bij het vlees kon eten, want dan viel de smaak van het vlees weg. We hebben normaliter geen enkel probleem met oosterse smaken, maar dit was te. Als dessert tenslotte kozen we allebei voor de Dame Blanche.
Op Stalenburgers wijze. Dat betekent hier drie bollen vanille-ijs op geschaafde amandelen, advocaat en chocoladesaustrepen. Erbij een bakje met warme chocoladesaus en een toef slagroom met in ons geval een framboos en bosbesjes. Lekker allemaal, vooral de warme chocoladesaus. Ook hier weer een klein puntje van kritiek: serveer echte slagroom in plaats van slagroom uit een spuitbus. Kleine moeite, groot verschil in smaak. Na het betalen van de rekening, waar keurig de 35 euro van werd afgetrokken, verlieten we toch tevreden Hof21. Op enkele verbeterpuntjes na was het ons goed bevallen.

In december, de 11e om precies te zijn, waren we ook nog een avond in Old Dutch in Rotterdam. Onze gastheer wilde ons graag de kerstversiering daar laten zien. Nu moet ik zeggen dat die ook overweldigend mooi is. Ik heb er geen foto’s van gemaakt, Old Dutch was deze avond, net als alle andere, geheel gevuld en zoals altijd was het enorm gezellig. Onze gastheer en -vrouw waren net voor ons gearriveerd. We hadden een mooie tafel achterin de eerste ruimte met mooi zicht op de zeer uitgebreide mooie kerstversiering. We begonnen met een glas witte wijn, een Pouiily Fumé, les Chaumiennes, André et Edmond Figeat en die was heerlijk.
Erbij een amuse, een kruidensoesje gevuld met zalmmousse. Lekker en gewoon no nonsens, zoals het hier altijd is. Ik hou daar wel van. Het menu werd ons kort uitgelegd door de kordate zwarte brigade en dat leek de gastheer wel wat. Beide dames, waaronder ik dus, wilden wel graag vis in plaats van vlees als hoofdgerecht, maar dat was geen enkel probleem. We dronken de Pouilly Fumé door - wij dames de hele avond verder - en het eerste gerecht verscheen.
Een gerecht in drieën. Rechts wat uitstekende gerookte zalm, in het midden een erg lekker garnalenkroketje op een rondje salade van garnalen en links avocado met kreeft. Bij elk onderdeel lag een toefje met een heerlijke dipsaus en we waren erg tevreden over dit gerecht. Ook de garnalensalade onder het kroketje was erg lekker, mooi hoog op smaak.
Het tweede gerecht was tarbot met Hollandaisesaus, wat groentjes en een crème van wortel en ook dit gerecht beviel ons zeer. De tarbot was uitstekend van garing, de Hollandaisesaus mooi licht en schuimig met een fijne citroentoets erin en de groentjes waren mooi beetgaar. De heren namen bij het hoofdgerecht een fles Gigondas, Cuvée Vieilles Vignes, Domaine du Grand Montmirail 2009 en waren hier blij mee.
Hun hoofdgerecht was hertenkalf, kastanjes, aardappeltjes, spekjes, groentjes en een mooie vleesjus en ze waren erg tevreden over het mooie vlees en het fijne garnituur.
Wij dames kregen wederom tarbot. Gegrild met erbij spinazie en een schitterende risotto met garnalen. Erbij ook wat van die heerlijke vleesjus. Die vleesjus was een prachtige aanvulling op het toch al mooie gerecht, dus ook wij genoten ervan.
Het dessert was een Petit Grand dessert en bestond uit vier componenten. Geheel links een schaaltje met wat crème brûlée, dan een brownie met chocolademousse en banaan. Daarnaast een soesje met Zwitserse room en tot slot wat chocoladesorbet. En nog een toefje coulis van rood fruit. Alles goed klaargemaakt en lekker.
We tafelden nog een flinke tijd na onder het genot van koffie, espresso en een plateau met heerlijke zoetigheden en namen uiteindelijk afscheid van onze gastheer en gastvrouw en we besloten dat Old Dutch gewoon een goed restaurant is, zonder al te veel pretenties, maar altijd goed gevuld en altijd heel gezellig.

Dit eerste weekeinde van december was een waar culinair weekeinde, want na de geweldige maaltijd bij Hertog Jan zouden we gaan lunchen in Kruiningen. We maakten een korte stop in Sluis, waar we weer een bezoek brachten aan de slijterij van Het Slijterijmeisje i.c. Petra. Deze keer was ze er wel, dus we babbelden even wat, ze liet ons - vooral echtgenoot dan, want ik hou er echt niet van - wat mooie whisky’s proeven, we kochten er wat en vinden de winkel nog steeds een aanrader. We reden door naar Kruiningen, uiteraard bij Inter Scaldes, waar we keurig om 13.00 arriveerden. Een van de dames kwam ons weer bij de auto tegemoet en leidde ons naar binnen, waar we een zeer hartelijk onthaal kregen van onder andere de gastvrouw. Een fijne tafel in de geheel gevulde serre kregen we, later zag ik dat ook de ruimte waar een gezelschap kan zitten geheel gevuld was, dus een drukke middag. Het was dan ook het weekend van Dining with the Stars. De jeugdige en zeer kundige sommelier herkende me van de vorige keer en ik feliciteerde hem met de finale in 2013 van de Copa Jerez. Ik vertelde hem dat we de avond ervoor bij zijn concurrent voor de Copa hadden gegeten, wat blijkbaar een nieuwtje was voor hem, leuk dus. Champagne kwam er uiteraard. Deze keer van Legras & Haas, waarbij hij een hele uitleg gaf, maar helaas ben ik de details ervan kwijt. In ieder geval was hij erg lekker. Inter Scaldes gaat trouwens een geheel eigen champagne voeren, de sommelier zou de week erna naar het Champagnegebied vertrekken
Drie schitterende hapjes kwamen. In een ovaal bakje een rillette van witvis met een krokant koekje met kerrie aan beide zijden en Tosazu gelei, in een vierkant bakje gelei van tomaat met kruidig kruim van maanzaad en krokant rolletje van thee en op een lepel een rolletje biet gevuld met eendenlever met ook een lekker krokantje en wat chutney erbij. Een heerlijk begin weer. Nadat we besloten hadden om niet het wijnarrangement te nemen, maar een fles van onze geliefde Saint Romaine - Vieilles Vignes, Domaine de Bellene 2009, kwam ook water, brood en dergelijke op tafel.
En een amuse. Eentje die ik al eens had mogen proeven, maar echtgenoot nog niet, dus erg leuk. De schitterende Caprese 2012 - Pointillisme! Voor ons helaas niet in die prachtige piramide, maar in een ander mooi schaaltje en wederom stond ik versteld van de diepe smaken. Ook echtgenoot was onder de indruk.
Het eerste gerecht kwam. ‘Ying - Yang’ (vis - vlees). Peking, popcorn, cacao, zeetong, tomaat. Fantastisch gewoon, want de combinatie crème van pekingeend met erop crème van popcorn vond ik de vorige keer al geweldig, deze keer vond ik hem zo mogelijk nog lekkerder. In het andere kommetje een gelei van tomaat met geleitjes van komkommer en ook nog gelei van truffel. Ook een fantastische smaakcombinatie, waarbij ook de zeetong goed te proeven bleef, bijzonder knap!
We vervolgden met Schaal - Schelp. Langoustines, komkommer, basilicum, scheermes, gemoute gerst, eikels, chicorei en vijg. Dit gerecht was overigens uit te breiden met kaviaar, maar dat hebben we niet gedaan deze keer. Op het bord de langoustineplakjes met een soort dikke crème waarin komkommer verwerkt was en wat geleitoefjes die flink naar basilicum smaakten. In een kopje de combinatie van gemoute gerst, eikels chicorei en vijg, waarbij voornamelijk de chicorei de hoofdrol speelde, want het geheel smaakte ernstig naar mokka. Onderin overigens nog geweldig schattige, piepkleine tuinboontjes, heerlijk!
Het volgende gerecht was een zeer aangename verrassing. We kregen namelijk een extra gerecht aangeboden door het echtpaar Brevet! Een prachtig en ontzettend lekker stuk tong met een jus van gerookte boter, crème van knolselderij, een heerlijke vinaigrette (ik proefde verschillende soorten olie dacht ik) en heel fijngesneden bieslook. Fantastisch gewoon en ook zo ontzettend vriendelijk! Ik was er een beetje confuus van, wat bijzonder aardig vond ik dit! Nadat we van deze verrassing bekomen waren gingen we door met het menu.
Rogvleugel. Twaalf condimenten, vleesjus, wortel, sinaasappel, yuzu. Een schitterend stuk rogvleugel kregen we, geheel ingesmeerd met dus twaalf verschillende specerijen en dat was goed te proeven, werkelijk een fantastische smaakbeleving vond ik het. Erbij heerlijke vleesjus, die ook geweldig goed combineerde, wat aardappelmousseline, wat crème van wortel met sinaasappel en waarschijnlijk ook de yuzu en ook nog een cannelloni van en met spitskool. Echt een uitstekend gerecht. Het dessert was in aantocht en ik wilde nog wel een glaasje dessertwijn. Dat werd een erg prettig glas Vert de l’Or van Chateau Baumard.
Het dessert zelf was Reliëfconstructie. Chocolade Grand Cru Caraibe 66%, ‘ile flottante’, ananas, Champagne, kerrie ijs. Op het bord de chocolade die geweldig ‘klef’ (excusez le mot, maar het dekt wel de lading en is zeer positief bedoeld) was, erbij de gebrande ananas en de interpretatie van de chef van de Ile Flottante, waarop geleitjes lagen van champagne. Bijzonder lekker! In een glas ijs van kerrie met een koekje met kerrie, ook een zeer bijzondere (en lekkere) smaaksensatie.
We sloten af met uitstekende espresso, waar nog een heel plateau met snoeperijtjes kwam en diep tevreden verlieten we Inter Scaldes. Zoals niet vaak genoeg gezegd kan worden: een restaurant om keer op keer op keer te bezoeken!

We pikten Ole op op station Echt, waar hij naartoe was gereisd uit Maastricht en reden naar ons enigszins gedateerde hotel in Thorn, mooi gelegen tegenover de verlichte abdij. We fristen ons op en hebben nog wat zitten kaarten in de lounge en zo tegen half 8 reden we naar Maasbracht, waar ik een tafel had gereserveerd bij Da Vinci. Beluga, De Leuf en Slagmolen waren helaas complet deze avond.
Parkeren kon niet meer voor de deur en we wandelden binnen, terwijl de deur gastvrij voor ons werd opengehouden. De jassen werden aangenomen en we werden naar een tafel voor vier in de lounge, in het nieuw aangebouwde gedeelte geleid. Veel glas, veel staal en zicht op de keuken.
Een aperitief wilden we wel, champagne voor ons allevier, van Moët & Chandon van het blauwe label hier. Vrijwel direct verscheen er een bakje met zonnebloempitten en gemarineerde olijven op tafel en na enige tijd kwamen er langwerpige bordjes met drie hapjes.
Aan een stokje een gelei van kardemom en kweepeer, een kroepoek van bier met bieslook en een marshmallow van bier met kriek (heren Bok) en kruiden. Lekkere hapjes, vooral de kroepoek vond ik erg lekker.
Ook kwam er een schaaltje waarin vier ijshoorntjes van filodeeg stonden, gevuld drie keer bloemkool en hazelnoot, ook smakelijk. Ondertussen bekeken we de kaart. Men heeft een aantal mogelijkheden hier, allen gebaseerd op Margo’s Meesterlijke Menu. Een Culinair Arrangement bestaande uit 5 gangen, incl. aperitief, wijnen, water en koffie met friandises en Margo’s Meesterlijke Menu in 3, 4, 5, 6 of 7 gangenuitvoering. Drie van ons kozen voor het Culinaire Arrangement en eentje - de BOB - voor het menu in de 5 gangenuitvoering. Puur uit nieuwsgierigheid bekeken we ook nog even de wijnkaart, die uiteraard erg mooi is. Iemand van de goede, maar wel wat geroutineerde, zwarte brigade vroeg of we een rondleiding door de keuken wilden, wat het geval was en dus daalden we een trapje af en stonden we plots in de keuken, waar we eigenlijk alleen maar doorheen liepen zonder enig woord van toelichting. De chef riep ons nog even toe dat we ‘zodadelijk erg lekker zouden gaan eten’ en we werden naar onze tafel geleid. Water werd ingeschonken, brood kwam, boter, peper en zout stonden al op tafel en ter plekke werd een Italiaanse olijfolie in bakjes geschonken. De eerste wijn, een Ronco dei Folo, Friulano, Folonari 2010, werd ingeschonken en die beviel me uitstekend. Ik ben nu eenmaal een groot fan van de wijnen uit Friuli.
Hij begeleidde in eerste instantie een amuse. Eentje in drieën. Op het vrij drukke onderbord wat al op tafel stond een zo mogelijk nog drukker kopje met erin een heerlijk soepje van prei met piccalilly, een makaron van bietjes, ook lekker en een bitterbal met aubergine. Het soepje was heerlijk, de rest vond ik gewoontjes. Het eerste gerecht was in tweeën.
Op het - rustige - bord een taartje van coquille met citroen en een parel van olijfolie en in het glas een cocktail van Atlantische Koningskrab. Het taartje van coquille vond ik lekker, erop nog wat Granny Smithreepjes en die best leuke parel, wat een suikerbolletje was gevuld met citroenolijfolie.. In het glas lekkere krab met ook wat Granny Smithreepjes en ik meende ook iets van aardappel te proeven. In ieder geval een fris gerechtje. Jammer dat ze hier zulk lelijk bestek hebben, dat viel me echt op. De tweede wijn was een Domaine Mourgues du Gres, Terre d’Argence, Gard. Een wijn die me bijzonder beviel, mooi diep van smaak en uitstekend passend bij het tweede gerecht.
Dat gerecht was zeebaars, briochelaagje met lavendel, citroenrisotto, saffraanbouillon en gekarameliseerde kreeft. Wederom op een vrij druk bord waar de saffraanbouillon aan tafel werd bijgeschonken een rondje citroenrisotto met erop wat tomaat. Daarop de zeebaars en het briochelaagje met lavendel. Op een apart plateautje een salade met venkel en een krokant koekje, een bakje met een mayonaise-achtige rouille en aan een grote prikker een stukje gekarameliseerde kreeft. Het vreemde is dat dit ongetwijfeld ingenieuze gerecht erg weinig herinnering heeft achtergelaten. Ik vermoed echter dat we het vast smakelijk vonden. De volgende wijn kwam uit Portugal. Een Quinta de Religães, M Chardonnay, Vinho regional Minho, Castelo de Paiva, ook al eentje die ik erg lekker vond.
Het derde gerecht kwam op een bord wat in kleur was met het gerecht...Noordzeetarbot met gepocheerd ei, Hollandaise saus en peultjes. Onder de vis lag wat aardappelmousseline met wat worteltjes, daarop dus de tarbot, die perfect was. Erop de mooie Hollandaise saus, het gepocheerde ei wat verstopt was in krokante noedels, die zorgden voor een mooie bite. Erbij nog een gevulde courgettebloem en een courgettetorentje en daarmee was het gerecht compleet. Goed uitgevoerd en lekker. Vooral het gepocheerde ei met de krokante noedels vond ik leuk. De rest is - excuse me - toch behoorlijk bekend, hoe goed uitgevoerd dan ook. We waren toe aan de rode wijn. Een glas Casa de la Ermita, Petit Verdotree met witlof, ravi werd ingeschonken, een zeer prettige wijn moet ik zeggen.
Helaas werden de glazen van mij en echtgenoot weer meegenomen, want de Casa de la Ermita moest gedronken worden bij het ree met witlof, ravioli met rode biet, kersen en een rode wijnsaus. Beide zonen hadden voor het ree en ze waren tevreden met de genoemde onderdelen, waarbij ook nog wat groentjes, zoals snijboontjes en een groene asperge lagen.
Bij het gerecht werden apart nog een kers en een ijsje van ganzenlever gepresenteerd en ook dat vonden de zonen erg lekker. Wij kregen een glas Musar Jeune, 2008, Libanon ter begeleiding van de krokant gebakken kalfszwezerik met sjalot, soja en artisjok.
Ook hier wat aardappelmousseline, een aantal nogal klein uitgevallen stukjes zwezerik, wat groentjes en een tempura van zwezerik. Waarmee we toe waren aan het dessert. Op de kaart had ik in het menu een leuk gerechtje zien staan met kaas, namelijk geitenkaas Saint Mauré, rucola, dressing van sherry en honing en volgens mij heb ik aangegeven dat ik dat graag wilde.
Ik kreeg echter een bordje met vijf - mooie - stukjes kaas gepresenteerd met erbij een glaasje Tawny Port van Graham’s. Ook geen straf natuurlijk, maar wel vreemd.
Erbij een garnituur van vruchtenbrood, een stroopje en iets zoetigs met waarschijnlijk abrikoos of kweepeer, maar ik eet mijn kaasjes altijd zonder iets, dus daar heb ik niet van geproefd.
De mannen kregen een dessert in drieën. Een soufflé van citroen en speculaas, gepresenteerd in een schaaltje op een bord; een Mandarin Napoleon met vanilleijs in een gekleurde beker met een zilverkleurige binnenkant en hangop in een glas. Erbij nog een glaasje dessertwijn, een Viu Manent, Valle de Colchagua, Chili en ze waren tevreden.
De espresso dronken we weer in de lounge boven. Erbij nog wat snoepjes en na het betalen van de rekening verlieten we Da Vinci. Niet ontevreden, maar ook niet juichend en dat verwacht ik toch eigenlijk wel op **niveau. Nu ligt dat niet alleen aan het restaurant, het ligt ook aan mij. Ik vind het er te routineus, te afstandelijk en het is gewoon niet mijn restaurant.

Ole was heel vroeg opgestaan om de trein naar Maastricht te halen, hij wilde daar een open dag van de universiteit bezoeken. Wij zouden hem aan het eind van de middag oppikken, ons opfrissen en van een mooie maaltijd gaan genieten in Maasbracht. De dag ervoor had ik bedacht dat een lunch onderweg eigenlijk voor ons drietjes wel erg leuk zou zijn en het grote zoeken leverde uiteindelijk restaurant LEF in Helvoirt op, in Nederland wordt er niet blijkbaar niet geluncht op zaterdagmiddag.
De reis erheen verliep voorspoedig, parkeren kan op eigen terrein en nadat we het terras gekruist hadden, waar een uitnodigende tafel vol met groenten staat, zwaaide de deur voor ons open. Een hartelijke ontvangst in het verder geheel lege restaurant. Rechts van ons de bar, links van ons de open keuken en we kregen, zoals gevraagd, een ronde tafel achterin het mooi strak ingerichte restaurant. Geen linnen op tafel, wel stoffen servetten, mooie glazen en leuk servies.
Als aperitief werd ons een Prosecco of een glas champagne aangeboden en toen ik informeerde naar een Cava, want ik ben niet heel kapot van een prosecco kwam er een leuk alternatief, een glas Blanc de Blanc Chardonnay, een fijne bubbel, die ik erg prettig vond.
De menukaart werd ons overhandigd, voor een indruk verwijs ik naar de website. Tot onze verrassing was het ook mogelijk, omdat men drie jaar bestaat, een 6 gangenlunch voor 30.00 te nemen, het zgn. Jubileummenu en zo’n buitenkansje konden we natuurlijk niet laten lopen. Dat we iets te laat waren om Ole op te halen namen we voor lief....
In eerste instantie waren we wel in voor 2x het wijnarrangement (prijzen 5.50 - 7.50 per glas), maar nadat we de uiterst vriendelijke en zeer aantrekkelijke wijnkaart hadden bekeken besloten we tot wat flessen. Het leuke van de wijnkaart is dat er eerst een opsomming van de witte en rode (en rose) wijnen is, waarna op de volgende pagina’s de wijnen uitgebreid worden toegelicht en besproken.
Ik ontdekte mijn geliefde Condrieu, maar de zeer competente en vriendelijke bediening bood ons een alternatief aan, waarvan hij dacht dat we die zeker op prijs zouden stellen. Een wijn die ik nog niet kende, een Clos de Saint Yves, Baumard, Savennières, Loire, 100% Chenin Blanc. Inderdaad een wijn die wij zeer op prijs stellen. Vol en complex, heerlijk.
Geen amuse hier vandaag, wel de heerlijk warm brood, water (Bru), boter, peper en zout en twee soorten olijfolie. Een ‘gewone’ en een eigen olie met saffraan en sinaasappel.
Voordat we de Savennières kregen ingeschonken, kwam er eerst een glas JG11, Riesling, Pfalz op tafel. Ter begeleiding van het eerste gerecht. Tonijn met eendenlever, krokante kikkerbil, gemarineerde rettich, haringkaviaar en olie met Lef (sinaasappelsaffraan). Een mooi opgemaakt bord kregen we met precies de genoemde ingrediënten en voor de kleur nog een plakje merengue met een diepe bietensmaak. Erg lekker vonden we het alledrie en heerlijk licht.
De Savennières werd ingeschonken en daar waren we dus erg weg van. Hij deed me denken aan een Condrieu, maar ook aan de door mij zo geliefde Saint Romain. Het tweede gerechtje kwam in een schattig porseleinen cloche-schaaltje, waarbij het dekseltje er natuurlijk keurig werd afgehaald aan tafel. Het ging om snoekbaarsfilet op de huid gebakken, truffelrisotto, bereidingen van pompoen en aan tafel vers geschaafde zwarte truffel. Een heerlijk gerecht vonden we het. De snoekbaars was perfect gebakken en keurig nagezouten, de truffelrisotto was mooi beetgaar en toch romig en de pompoenbereidingen - crème en blokjes - waren ook erg lekker. De truffel maakte het geheel af.
Voor het derde gerecht werd eerst een ronde kurk voor ons alledrie neergelegd. Na enige tijd kwam er een ouderwets sigarenkistje, wat na opening rook verspreidde. Het gerecht heette ‘zwezerik uit eigen doos’. In sigaar gerookte kalfszwezerik, gemarineerde vijg, appelperenstroop en zalf van basmati. Dit alles lag op een glazen plaatje met eronder wat sigarenbladeren en kruiden. De zwezerik had een perfect lichte rooksmaak, de vijg en de stroop waren erg lekker en zeker niet te zoet en de streep waarin de zalf van de basmatirijst verwerkt was vond ik ook al erg lekker. Een geestig en heerlijk gerecht dit.
We waren toe aan de rode wijn. Een Wirra Wirra Scrubby Rise Red, McLaren Vale, Australië. Tot nu toe kende ik alleen de witte varianten van Wirra Wirra, dus ik was bijzonder benieuwd. Het betreft een blend van Syrah, Cabernet Sauvignon en Petit Verdot en dat levert een volle, kruidige wijn op die ons uitstekend beviel.
Hij paste ook prima bij het vierde gerecht. Op het karkas gegaarde Brabantse kooieend, spitskool en een jus van gevogelte. Een perfect smeltend stukje kooieend kregen we, op een bedje van mooi gegaarde spitskool met een heerlijke gevogeltejus. Erbij nog een plakje buikspek, gegaard met 5-spices maakte het smaakpalet compleet. Alweer een prima gerecht.
We waren toe aan het hoofdgerecht. Dat bestond deze middag uit Hongaars edelhert, rode kool, spruiten, crème van pastinaak en jus van Bossche koek. Een mooi opgemaakt bord kregen we met flink wat vlees, waar de mannen goed raad mee wisten. Mooi mals hert, perfect van cuisson, heerlijke rode kool - naar het recept van de moeder van de kok, leuk! - lekkere spruitjes, mooie pastinaakpuree en heerlijke jus. Wederom zeer naar tevredenheid.
Bij het dessert schonk de kundige sommelier een glas Tawny Port en die paste perfect bij de cake en gelei van pure chocolade, krokante spongecake van pistache en roomijs van crème fraîche. Mooie stukjes spongecake gaven kleur aan het gerecht, de chocolade was heerlijk en niet te zoet en het ijs prettig fris. Een fijn dessert met ook nog lekkere sesamkoekjes.
Bij de espresso tenslotte kwam nog een kistje waarin diverse lekkernijen zaten en zeer voldaan verlieten we dit enorm gastvrije restaurant. Alle genoten gerechten en wijnen waren voor me uitgetypt, ook zo ideaal. Hier wordt heerlijk gekookt, de bediening is kundig, vriendelijk en attent en we keren hier zeker terug.

Het was Rising Stars of zoiets, een initiatief wat ik volkomen overdreven vond en ook onnodig en ik was ook helemaal niet van plan om zelfs maar te kijken of er nog een restaurant tussen zat wat ik misschien toch wel wilde bezoeken, maar het vlees is zwak en ik bedacht me op een vrijdag dat ik helemaal geen zin had om voor de zaterdag weer eens uitgebreid te koken, maar wel erg veel trek had in lekker eten. Overleg met de mannen leverde op dat ik toch even ging kijken en jawel, De Jonge Dikkert had nog wel een tafel voor vier. Nu stond De Jonge Dikkert niet heel hoog op mijn lijstje, maar het is wel een restaurant waar ik ooit een keer wilde eten, dus dat kwam eigenlijk best mooi uit.
De aanrijroute verliep soepel, het parkeren ook, jammer alleen dat je helemaal om de mooi verlichte molen moet lopen voordat je bij de entree bent. Een nette ontvangst in het redelijk opgezette restaurant. Zoals ik had gevraagd kregen we een ronde tafel. Weliswaar midden in het restaurant en in de looproute van het personeel, waardoor twee mannen aan tafel van plaats wisselden, want op een plek bewoog de vloer de hele tijd wat als storend werd ervaren en wat ik me kan voorstellen ook. Een glaasje champagne om mee te beginnen natuurlijk. Niet aan tafel ingeschonken, wat ik altijd jammer vind. Wel van Moët&Chandon volgens de vriendelijke bediening. In ieder geval gewoon lekker.
Erbij een amuse. In een glaasje een mousse van geitenkaas met bleekselderij en compote van vijgen. Lekker, maar wel een tikkie zwaar. De geitenkaas was gelukkig nog goed te proeven, dat vond ik prettig. Het Rising Starsmenu stond op tafel en per gang was een wijn geselecteerd en we besloten dat maar eens te doen. Ik wilde wel graag even de wijnkaart inzien, wat geen enkel punt was. Een mooie, maar prijzige kaart vond ik het, dus het arrangement was wat mij betreft prima. Water, bruisend en plat, kwam. Zo ook brood, boter, olie en peper en zout en de eerste wijn werd ingeschonken. Een Chardonnay Organic Barossa Valley, Angove 2011. Een prettige, niet te vette chardonnay die me uitstekend beviel.
Erbij het voorgerecht. Zwaardvis gegrilleerd en rauw met laoscrème, sesamcrumble en soja-sesamvinaigrette. Een nogal bleek bord was het, maar de zeer kort gegrilde zwaardvis was heerlijk, zo ook de tartaar ervan. Leuk vond ik dat de laoscrème in de vorm van een schelpje erbij lag en dat er wat zoetzure komkommer bij zat was een feestje. De soja-sesamvinaigrette vond ik ook erg aangenaam. Kortom: een fijn gerecht. De tweede wijn, een Vermentino, Toscane, Antinori 2010, kon me wat minder bekoren. Ik ben sowieso niet heel kapot van de veel te dure Antinoriwijnen.
Het gerechtje erbij, huidgebakken snoekbaars met aardpeer, duxelle, mosselen en basilicumolie, vond ik wel erg lekker. De snoekbaars was perfect gebakken, de duxelle was mooi hoog op smaak, de mosseltjes waren heerlijk en de aardpeer die in de vorm van chips en aan tafel bijgeschonken crème verscheen was een fijne toevoeging. Weer een gerecht waar ik tevreden over was. De drie heren wilden graag het extra gerechtje wat op het menukaartje werd aangegeven, ik liever niet gezien de porties. Zij dronken daarbij een glaasje Pinotage, Robertson, Viljoensdrift 2011 die hen beviel, ik dronk voor de gezelligheid nog een glaasje van de Organic Chardonnay.
Het extra gerechtje bestond uit gebraiseerde varkenswang met gezouten pinda’s, rettich zoetzuur en jus van koriander. Ik kan niet anders dan concluderen dat ze het alledrie erg lekker vonden, de borden gingen geheel leeg en de varkenswang was bijna net zo lekker als die ik thuis maak, wat een groot compliment is, want daar zijn ze helemaal dol op. Wederom een goed gerecht dus.
Een tussenamuse verscheen. In een glaasje een tartaar met mediterrane groenten en kruiden en pijnboompitten. Heerlijk fris en erg lekker vond ik het. En gewoon ook heel leuk, zo’n aardig klein hapje tussendoor. Bij het hoofdgerecht schonk men een glas Matsu, Tempranillo, Rioja 2011 en ook die beviel me, een typische Rioja en daar hou ik van.
Erbij het hoofdgerecht, gebraden hertenbout met atjar van rode kool, krokante kruidkoek en jus van gerookte knolselderij. Een flinke portie vlees kregen we, helaas aan de koude kant, maar wel prima van cuisson. Flink wat aardappelmousseline ook, diverse groentjes, wat aardappeltjes, lekkere jus en ik was tevreden. De krokante kruidkoek heb ik niet gezien, maar dat vond ik eerlijk gezegd niet zo erg. Het was goed zo.
Een dessertamuse verscheen. In een potje een crème van Irish Coffee. Heerlijk! En wederom zeer attent. Bij het dessert kwam een glaasje Primitivo Dolce, Cignomoro 2011 en die vond ik wel aardig.
Het dessert bestond uit een taartje van pure chocolade met Doyenne de Comice, stroop van rode wijn en rode wijn-roomijs. Eerlijk gezegd een nogal matig dessert. Het chocoladetaartje was zurig, met de peer was niets gedaan en het ijs van de rode wijn had ernstig weinig smaak. Jammer.
Bij de espresso en thee kwam nog een vriendelijk plateautje met zoetigheden en na het betalen van de rekening verlieten we De Jonge Dikkert. Leuk om er een keertje gegeten te hebben!

De Hermitage in Rijsoord
Maurits verjaart één van de laatste dagen van september en ook dat vieren we natuurlijk onder andere in een restaurant. Ik had me - nu echt voor de laatste keer - laten verleiden tot de aankoop van een Groupon. Bij de Hermitage in Rijsoord, een restaurant waar echtgenoot zeer over te spreken is - hij eet er regelmatig zakelijk - en waar ik wat minder over te spreken ben, omdat er altijd wel iets is. Maar dit leek een zeer aardige aanbieding - 189 euro voor een zevengangendiner voor 4 personen - en bovendien was ik gewoon ook weleens nieuwsgierig wat ze ervan zouden maken. Parkeren gaat goed daar op de ruim parkeerplaats en we wandelden via het tuintje naar binnen. Een - uiteraard - vriendelijke ontvangst en omdat er veel lawaai uit de bar kwam werden we direct naar ons tafeltje geleid. Op de entresol, boven het restaurant als het ware. Geen ideale plek, want warm. Erg warm zelfs op den duur. De beste plek in dit restaurant vind ik nog altijd een plekje bij het raam aan de waterzijde om zomaar te zeggen. In het midden namelijk beweegt de vloer mee als de zwarte brigade erover heen loopt en ook dat is op den duur nogal storend (vind ik). Een glaasje champagne hoort bij een verjaardag en dat is hier Veuve Clicquot Ponsardin. Lekker.
Erbij direct een plateautje met wat hapjes. In een glaasje stengeltjes met mint en vadouvan. ernaast een koekje met pompoen en gebrande pompoen en daarnaast een gepekeld tomaatje gevuld met gelei van gin en tonic. Vooral het tomaatje vond ik erg lekker, heerlijk fris en een mooie combinatie. Brood en alles kwam op tafel en we bekeken de (mooie en betaalbare) wijnkaart. We besloten tot een Condrieu André Perret 2008 en die was alles wat ik van een Condrieu verwacht. Het eerste gerechtje kwam.
Op een plaatje. Kort gebakken zalm met 5-spices, Gillardeau oester, schuim van oester, diverse structuren van komkommer en een emulsie van kropsla. Een absoluut aardig gerechtje, jammer dat in één van de vierkantjes zalm harde stukjes zaten, dat werkt altijd op mijn eetlust helaas.
Het tweede gerechtje bestond deze avond uit couscous met grapefruit, Pata Negra, gamba, een sesamkoekje, mayonaise en wat groentjes. Ook een aardig gerecht waarbij de losse elementen niet echt samenkwamen, maar afzonderlijk wel smakelijk waren.
Het derde gerecht was een soepje van pompoen met Bouchotmosseltjes (twee) met een gepocheerd hoeve-ei. Precies dat ook kregen we. Het soepje vond ik aan de flauwe kant en het ei was prima gepocheerd. Meer heb ik over dit gerecht eigenlijk niet te vertellen, ik vond het eerlijk gezegd aan de zeer simpele kant.
We vervolgden met gebakken kabeljauw met een saus van paprika en truffel. Het zal aan mijn smaakpapillen liggen, maar ik vond de saus flauw, terwijl echtgenoot er wel over te spreken was. De kabeljauw overigens was perfect van cuisson. erbij een streep crème van aubergine, wat me nooit zoveel zegt en dus hier ook niet. Het overige garnituur, waaronder het aardappeltje op de rand van het bord, was gewoon niet gaar, integendeel zelfs, dat was nog keihard. Op de kabeljauw na dus een nogal teleurstellend gerecht eigenlijk. Omdat de wachttijd tussen de gangen flink lang geduurd had waren we inmiddels bijna klaar met de tweede fles Condrieu. Iets wat ik storend vind, een goede sommelier let erop bij het inschenken dat de gast een beetje uitkomt met de gerechten. We waren van plan geweest een Marsannay bij het hoofdgerecht te nemen, maar drie flessen wijn vinden we teveel van het goede ook al hebben we een BOB tegenwoordig. We dronken de Condrieu dus ook bij het hoofdgerecht, nadat we hadden aangegeven bij het afruimen van het kabeljauwgerecht dat het allemaal wel wat sneller mocht van ons...
Het hoofdgerecht bestond uit bavette van de zwaar bejubelde BGE (Bigg Green Egg), met een saus van biet en fenegriek en zomergroenten. Een licht rommelig bord met op het zicht mooi rood vlees kregen we. Ik kan er kort over zijn: ik vond het vlees taai en niet lekker. De saus van biet en fenegriek vond ik dan weer wel prettig, hoewel de kleur slecht gekozen is, want het leek net of het vlees niet lang genoeg gerust had. De groentjes waren erg al dente, maar wel smakelijk. Wederom een gerecht waar ik niet heel enthousiast over was dus helaas.
Het kaasgerechtje (altijd een leuk idee en ik stel zo'n gerechtje dan ook bijzonder op prijs) bestond uit een mousse van geitenkaas met zwarte olijf, gelei van ananas en popcorn en dat vond ik wel lekker. Mooie mousse met een flinke geitenkaas smaak, waar ook de olijf tot zijn recht kwam en wat mooi combineerde met het frisse van de ananas. Leuk dus!
Het dessert vond ik de topper van de avond, hoewel ik zo ongeveer wel volzet was inmiddels en dus helaas niet alles kon opeten. Het bestond uit ijs van ras el hanout, diverse bereidingen van witte chocolade, papaya en een hazelnoottaartje en het was echt erg lekker allemaal. Bij het koffie- en theeservies waarmee we deze avond afsloten kwamen nog allerlei lekkernijen, die vooral door de mannen soldaat zijn gemaakt, mijn buikje was meer dan gevuld inmiddels.
Op de (iets teveel) minpuntjes na hebben we toch een fijne avond gehad, eerlijk gezegd voornamelijk omdat we altijd zoveel te praten hebben met zijn vieren. De maaltijd vond ik persoonlijk licht teleurstellend, ik miste de wow-factor.

Omdat ik meestal het eerst wakker was op Bali kon ik elke ochtend even mijn internetsites bekijken en natuurlijk mijn mail. De restaurantweek zou weer plaatsvinden en de inlogcodes vlogen me weer om de oren. Eigenlijk had ik hem aan me voorbij willen laten gaan, ik heb het wel een beetje gehad met restaurantweken, groupons, sweetdeals en weet ik veel. Ik richt me liever op de leuke aanbiedingen die veel toprestaurants gewoon zelf hebben. Maar ik kon me weer eens niet beheersen en mocht er eentje uitzoeken van mezelf. Eentje die ik nog niet kende..
Het werd Quartier du Port aan de Van Vollenhovenstraat in Rotterdam. Gerund door de voormalige maître/sommelier van Fred en een voormalige kok van hetzelfde restaurant en ze hadden goede reviews zo her en der. Bovendien waren wat bekenden al geweest en die waren lovend, dus ik wilde het graag eens proberen. Parkeren is geen punt bij de Veerhaven en de kleine wandeling naar het naast het vroeger eeuwig in brand staande Gauchos was prettig. Het is ook een hotel en dat zie je eventjes als je binnenkomt.
Recht vooruit is de gigantische eetzaal met alleen maar rechthoekige tafeltjes, heel veel tafeltjes, een soort garderobe en een keuken met een luik, wat regelmatig open gaat. Wij kregen een viertje aan het raam met zicht op de stadstuin waar het volgens mij met mooi weer uitstekend toeven is.
Ook hier veel tafeltjes trouwens, maar wel leeg, want het was net te fris om buiten te eten. We kregen het restaurantweekmenu. Een extra gerecht voor 7.50 was mogelijk en ook een wijnarrangement voor 5 euro per glas was mogelijk. We begonnen maar eens met het aperitief. Voor echtgenoot een Korenwijn, voor mij een droge witte wijn (Verdejo) en voor de zonen een Ice Tea, want ze hadden nog niet besloten wie er zou terugrijden.
Bij het aperitief verscheen een hapje. Een soesje gevuld met tonijnmayonaise: erg lekker! Water wilden we ook wel. Gelukkig voor echtgenoot en Maurits hebben ze hier Badoit en dat is hun lievelingswater en helaas voor mij en Ole schenken ze hier Evian als plat water. Toen ik aangaf dat ik Evian echt helemaal niet lekker vind kreeg ik een karaf ijswater en dat vond ik erg vriendelijk. We bekeken de wijnkaart, klein maar fijn hier en ik koos voor een bekende. Een Viognier van Yves Cuilleron. Jammer dat hij niet meer op voorraad was.. De sommelier raadde ons een Michele Satta, Costa di Giulia aan en die beviel ons ook. Een blend van vermentino en sauvignon die prettig was. We kregen hem voor de prijs van de viognier, ook vriendelijk. De bediening is hier goed, goed op elkaar ingespeeld en vriendelijk. De keuken is wat traag, de wachttijden tussen de gerechten vonden we veel te lang helaas.
Brood - rozemarijnbrood, lekker warm en het werd ook telkens aangevuld - kwam op tafel. Erbij wat zeezout, boter en een tapenade van olijfjes die lekker was. De tafel is simpel gedekt met dik papier waarop her en der ‘stempels’ met de naam van het restaurant staan. De houten stoelen zijn niet heel comfortabel en als het restaurant wat voller is, is de akoestiek afgrijselijk en toch heeft het iets heel sympathieks. De wijn werd ingeschonken, het water ook en het eerste gerecht kwam.
Marbré van gerookte en gemarineerde zalm, gember en crème van avocado. Een gigantisch stuk gerookte en gemarineerde zalm kregen we. Bijzonder lekker moet ik zeggen, vooral de combinatie gerookt en rauw gemarineerd vond ik erg lekker. Erop wat toefjes crème van avocado, wat prettig aangemaakte rucola en ernaast en eronder een sausje van boter met een gembertoets, wat geprakt gekookt ei, een cresje en een toef olijventapenade en we waren tevreden. We bleven wel verbaasd over de grote hoeveelheid. Het extra tussengerecht wilden we natuurlijk ook wel.
Gebakken gamba met paprika, komkommer en een luchtige crème van gamba. Dit vond ik nu een nogal raar gerecht. Ten eerste werd het geserveerd in een uiterst lullig schaaltje en zag het er eigenlijk bijzonder saai uit. Wat grote garnalen (volgens mij geen gamba’s, maar iedereen gooit die benamingen tegenwoordig zo’n beetje door elkaar geloof ik) met een wat flauwig sausje wat in de verte wat naar schaaldieren smaakte. Erbij wat koude blokjes en reepjes (nogal slordig gesneden eerlijk gezegd) komkommer en paprika en dat was het. Een gerecht wat eufemistisch uitgedrukt niet geheel uit de verf kwam, jammer. Na een bijzonder lange wachttijd, er moest nog maar een fles wijn tegenaan, kwam uiteindelijk het hoofdgerecht.
Eendenborstfilet met gekarameliseerde witlof, pommes dauphine en schuim van wortel. Mooie plakken perfect gebakken eendenborst kregen we, die lagen op de gekarameliseerde witlof en wat beetgare sperziebonen met erbij wat braadjus, erg lekker. erbij het schuim van de wortel, mooi zoet en hoog op smaak en een pomme dauphine. Wederom een behoorlijke hoeveelheid dus ik heb een deel doorgeschoven naar de mannen. We waren tevreden over het gerecht, het was goed uitgevoerd. Het dessert was erg lekker.
In een hoog glas gemarineerd rood fruit met schuim van frambozen en witte chocolade. Heerlijk fris, zoals rood fruit altijd is, erg lekker met het schuim van de frambozen en de witte chocolade en we waren tevreden. Koffie namen we niet meer, we hadden er wel lang genoeg gezeten vonden we en na het betalen van de rekening verlieten we toch behoorlijk tevreden Quartier du Port. Als de koks een beetje doorkoken, zodat de wachttijden tussen de gangen wat korter worden is het een restaurant om veel vaker te bezoeken. De kaart is prettig klein, de wijnkaart is vriendelijk en het is er gewoon gezellig.

Op de dag voordat we naar Bali zouden vliegen kwam er een aanbieding in mijn mailbox via Iens die ik niet kon laten lopen. Een viergangendiner met een amuse bij Four Seasons voor slechts 29.50. Ik ging dus direct reserveren voor de 2e augustus ‘s avonds, de eerste avond van de aanbieding en er was nog plek. De mannen druppelden binnen en hadden er ook wel zin in.
Parkeren is geen punt daar in de omgeving en we wandelden via de brug over het water naar Four Seasons. Het aperitief wilden we wel op het leuke terras gebruiken. Een glaasje Sake-prosecco, lekker met erbij wat kroepoek en hoisinsaus. Gewoon lekker. Na enige tijd verscheen de amuse.
Een gestoomde oester met zwarte bonen en wat pepertjes. Heerlijk! Een gelukkig niet zo heel grote oester, perfect gestoomd met heerlijke zwarte bonensaus waardoor wat pepertjes zaten. Precies goed. We bekeken de wijnkaart en besloten tot een Wirra Wirra, The 12th Man, een ons bekende stevige witte wijn uit Adelaide.
Ook op het terras kwam de sharing plate. Twee Bentoboxen gevuld met sashimi van diverse soorten vis en schelpdieren en per persoon een flensje met pekingeend en hoisinsaus. En nog wat salade. Ook al weer erg lekker. Vooral het flensje was heerlijk. Zo ook de gemarineerde rauwe zalm, die we al kenden van de wijnspijswandeling, maar die wederom erg lekker was door de fijne Spaanse marinade.
Hierna wilden we de maaltijd graag binnen voortzettend, het werd toch wel wat fris op het terras wat inmiddels ook bijna geheel in de schaduw kwam te liggen. Rechthoekige tafels hier vooral, niet heel veel trouwens met lopers, niet bijzonder prettig zittende stoelen en aan de krappe kant, wat jammer is.
Het tussengerecht waren gegratineerde coquilles met avocadomousse, peper-roomsaus en Parmezaanse kaas en werden geserveerd in de schelp. Erg lekker en perfect van garing. De avocadomousse viel gelukkig wat weg tegen de peperroomsaus en dat vond ik eigenlijk wel zo prettig. De Parmezaanse kaas maakte het fijn hartig. Waarmee we aan het hoofdgerecht toe waren.
Dat ging om de klassieke bereiding van pekingeend, roergebakken pekingeend met zwarte bonen en Canard à l’orange in sinaasappel-contreausaus. Erbij wat witte rijst en wat noedels. De eend was eerlijk gezegd niet om over naar huis te schrijven. De klassieke bereiding vond ik aan de droge kant,
de roergebakken pekingeend met zwarte bonen vond ik een wel erg bekend gerecht en ook niet heel bijzonder en de saus van sinaasappel en Contreau was veel te veel gebonden, waardoor het melig en onprettig in de mond werd.
Niet echt een succes wat mij betreft. Ook de presentatie was nogal simpel, alles gewoon een beetje op borden gelegd en dat was het. Een beetje jammer. Het dessert was een mix van Koekela en gekarameliseerde ananas en dat was lekker.
Wel heel erg veel en zwaar. Mooie flan, lekkere citroentaart, meloen en gekarameliseerde ananas met sesam. Ik kreeg mijn bordje niet leeg, maar de mannen hielpen me. Na nog een goede espresso verlieten we toch redelijk tevreden Four Seasons. Jammer van de pekingeendgerechtjes, de rest was in orde, zeker voor het te betalen bedrag. En je zit er gewoon heerlijk op het terras.

Natuurlijk kon ik me niet inhouden en had toch een tweede restaurant gereserveerd tijdens de restaurantweek en wel Merlet. Ik vind het altijd fijn daar. De ene keer fijner dan de andere, maar dat is normaal, want het is tenslotte allemaal mensenwerk. We gingen met zijn drietjes, Ole moest werken. Keurig om 13.00 parkeerden we op de overvolle parking en werden vriendelijk ontvangen. Helaas geen ronde tafel, maar een rechthoekige, tegen een muur aan. Daar heb ik toevallig een vreselijke hekel aan, omdat men ook nog altijd vindt dat er toch vanaf rechts geserveerd moet worden, dus dan moet degene die tegen de muur aanzit rare capriolen uithalen om de borden te kunnen laten plaatsen. Ik begrijp wel dat een ronde tafel er niet in zat, het restaurant was geheel gevuld en aan de ronde tafel zaten tenminste 4 en meestal meer mensen, maar ik vond het toch wel erg jammer.
Op tafel reeds een glaasje met drie nogal flauwe stengels. Als aperitief wilden we wel een glaasje Ruinart, erg lekker zoals altijd en al vrij snel verscheen er wat hapjes.
Op een rechthoekig bord van links naar rechts een glaasje met onderin gepoft krokant spek en erop wat mousse van parmezaanse kaas en nog wat tomatenpoeder. Die kenden we nog van de vorige keer, wat hem niet minder lekker maakte overigens. Ernaast een rondje komkommer met erop tzatziki en chips van knoflook, die ik niet onaardig vond en geheel rechts een crostini van roggebrood met crème van leverworst en een cornichons. Ik ben dol op cornichons dus ik vond dit een prima hapje. Wel aan de zware kant. We bekeken het restaurantweekmenu wat op tafel stond. Een uitbreiding met een extra tussengerecht (12.50) was mogelijk en dat deden we natuurlijk. De voorgestelde wijnen per glas die 8.50 per stuk moesten kosten lieten we links liggen en we kozen een wijn uit de schitterende wijnkaart. Dit keer een Pardas, Xarel-lo, een wijn uit Catalonië die ons prima beviel.
Intussen verscheen er zo’n schattig broodje op tafel, waarvan er nog vele zouden volgen, want de beide mannen zijn erg dol op dit brood en ook de flessen water kwamen. Een schitterende amuse volgde.
‘Strand’. Waarbij het strandlaken bestond uit zee-egelcrème en verder troffen we aan kokkels, schuim van kreeft, dopgarnalen - gefrituurd die we dus met schaal konden eten -, zeekraal, alikruiken, scheermessen, bouillon van kreeft in een glaasje, kreeft en saffraan. Zoals gezegd: een schitterende amuse.
Het voorgerecht deze middag was kreeft/yoghurt/mango/chorizo. Precies die ingrediënten kregen we als een streep salade geserveerd. De kreeft was ook in de vorm van een salade gegoten, erbij wat spelt, de genoemde mango, gebakken plakjes chorizo en wat toefjes crème van gerookte knolselderij. Verder veel kleine slablaadjes die prettig aangemaakt waren. Toch, op de een of andere manier, vond ik het een licht teleurstellend gerecht met eigenlijk nogal weinig smaak. Wat raar is, want als je de ingrediënten leest zou het een smaakbom moeten zijn.
Het extra tussengerecht, griet/komkommer/kerrie/kokos, was de topper van de middag. Zeer krokante, helaas iets te ver gegaarde, griet kregen we met erbij wat groentjes, een heerlijke kerriejus en we waren diep tevreden over dit fijne gerecht. Erbij ook nog wat jus van kerrie met kokos en dat is een fantastische combinatie, maar dat wisten we natuurlijk al.
Het hoofdgerecht was harder/lamsoor/Opperdoezer Ronde/Hollandse nieuwe/zeekraal. Een gigantische stuk uitstekend gebakken harder kregen we, gelegen op een spiegel van (flauwe) spinazie met eronder crème van biet, wat én een rare smaaksensatie gaf én er bepaald niet appetijtelijk uitzag qua kleurstelling. Ernaast wat zeekraal. Verder de genoemde groentjes, ook nog witte wortel, rettich en asperge, die allemaal erg lekker waren. Wat stukjes haring moesten de boel compleet maken. Ik weet niet goed wat ik van het gerecht moet vinden, in ieder geval vond ik het niet in balans en het stuk harder was echt veel te groot. Het dessert gingen we op het leuke terras gebruiken, de zon was doorgekomen en het zag er zeer aanlokkelijk uit buiten. Helaas werden onze waterglazen niet nagebracht en kregen we ook geen servet, wat toch eigenlijk wel een omissie is op dit niveau.
Het dessert zelf was aardbei/limoen/mint/Mojito en werd in tweeën geserveerd. Op het bord aardbei in diverse uitvoeringen met een kleine limoentoets, heerlijk allemaal en in een glaasje een aardbeienmojito met limoen, ook bijzonder lekker.
We sloten af met redelijke espresso waarbij nog wat lekkere snoeperijtjes kwamen en helaas niet geheel tevreden - we hebben regelmatig beter gegeten hier óók tijdens de restaurantweek en de kwaliteit leek deze keer echt minder en ik heb toch wel een bijzondere voorkeur voor een ronde of in ieder geval ruimere tafel - verlieten we Merlet. Tot een volgende keer want door een keertje een missertje laten we ons natuurlijk niet kisten.

Keurig rondom 16.00 arriveerden we bij De Kromme Watergang om de sleutel op te halen van de suite waar we met onze vrienden zouden overnachten. Mevrouw Vinke begroette ons allervriendelijkst en vroeg ons haar met de auto te volgen naar de suite, zodat ze ons eventjes de weg kon wijzen. De suite is prachtig ruim en licht en van alle gemakken voorzien.
Nadat we lekker hadden bijgekletst met de vrienden kwam de auto ons ophalen om ons naar het al flink gevulde restaurant te brengen. We keken nog even naar het schitterende Zilte Hof, waar kok Edwin Vinke zijn groenten en kruiden verbouwt en vandaan haalt, prachtig om te zien!
We kregen een wat onhandige ronde tafel, in die zin dat er een pilaar stond, waardoor het personeel daar telkens omheen moest lopen, ikzelf had er verder geen last van.
Het restaurant deed wat donker aan, ik heb zo het idee dat de gastvrouw erg weg is van zwart. Rechtstreekse verlichting boven de tafel biedt overigens voldoende licht, hoewel er redelijk vaak met donkere borden wordt gewerkt, waardoor het fotowerk wel iets minder dan gewoonlijk is geworden.
De tafel is verder gedekt met een donker plaatje met amusebestek, glazen uiteraard, een pottenbakstertheelichtje, iets uit de zee uiteraard en een tableautje met peper/zout, olie, hoeveboter en een verstuiver met zeewater.
De sommelier vroeg of we een aperitiefje wilden, wat voor drie van ons het geval is (een van ons drinkt geen alcohol) en we kregen een glaasje champagne. J.M. Gobillard&Fils hier, een wat simpele champagne vond ik.
De kaart en de menu’s werden ons overhandigd en we upgraden ons arrangement van 7 (menu de Kromme Watergang) naar 10 gangen (menu Zilte Klei). Vreemd genoeg werd ons niet gevraagd wat we liever niet wilden, waardoor al bij de eerste amuse een oester verscheen, terwijl de andere dame aan tafel geen oesters eet....
Het was een amuse in tweeën, of eigenlijk meer in drieën. Op het plaatje wat op tafel lag verscheen een glaasje met daarin een koud/warme huiscocktail, een Gin Fizz. Opmerkelijk zilt van smaak en daardoor erg lekker. Ervoor in een glazen schaaltje een oester met Margarita. Heel erg weinig Margarita bij mij, wat ik eigenlijk wel prettig vond, want nu kwam de perfecte smaak van de oester mooi naar voren.
Aan beide kanten van de tafel nog een standaardje met daarin een grote plak krokant zeewier met inktvis.
Vrijwel direct verschenen er twee nieuwe amuses. Op een granietachtig aandoend schaaltje een stukje avocado met mozzarella en Granny Smith, romig en fris tegelijk, leuk, en in een grijs schaaltje haring met kiwi en peterselie. Een voor mij onbekende, maar prettige combinatie.
Aansluitend weer twee amuses. De garnalen die elke dag vers gepeld worden door de vader van de gastvrouw (de volgende ochtend kwamen we toevallig binnen toen hij ging beginnen, een mooi gezicht). Op een oranje schoteltje een salade van garnaal met sla uit eigen tuin. Heerlijke garnaaltjes (verser krijg je zo volgens mij niet of je moet ze zelf pellen natuurlijk) en leuke slasoorten. Erboven in een kommetje schuim van gepofte rijst met gebakken garnalen en crunch van kokos. Verder een toets van koriander en groene peper en ook nog een gefrituurde garnaal. Erg lekker!
Vers gebakken brood kwam op tafel, zo’n leuk broodje, half voorgesneden en lekker stevig en dat werd tot aan het hoofdgerecht telkens bijgevuld.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een mij bekende wijn van mijn favoriete Table d’Amis. De Kies Grüner Veltliner van Kurt Angerer 2011. Een typische, niet heel indrukwekkende, Grüner Veltliner. Mineralig en lekker fris. Hij paste wel goed bij de kabeljauw & Noordzeekrab. Met zeegroenten, aardappel en algen. In een licht onhandig langwerpig bakje/kommetje (te diep) kwam de krab met de kabeljauw, erbij wat crèmetjes van aardappel, algen en zeegroenten. Zeegroenten nog erop en een heerlijke tartaar van scheermes in de halve schelp met erop - denk ik - iets erg lekkers van inktvis. Verder proefde ik een fijne citroentoets, die erg prettig was en ik vond het een mooi gerecht.
De volgende wijn was een Touraine van Francois Chidaine, 2011. Ook niet zeer indrukwekkend helaas, wel prettig bloemig.
Het tweede gerechtje was harder & bonen. Met basilicum, ansjovis & gazpacho. Een mooi stukje kort gegrilde harder kregen we, nog mooi glazig met erbij wat verse ansjovis, wat ansjovismayonaise, crème van avocado en een kruidje. Verder een gelei van een consommé (dachten we zo), snijboontjes en tuinboontjes, piepkleine fantastisch lekkere mosseltjes en kruim van gazpacho. Een erg mooi gerecht vond ik.
De derde wijn was een Louis Chèze, een viognier/chardonnay uit de omgeving van Condrieu en die was lekker.
Het gerecht was Oosterscheldekreeft met courgette, couscous & salie. Een gerecht in tweeën. Op een bordje en in een kommetje diverse bereidingen van couscous met een lekkere pittige bisque bij de ene bereiding en ijs van courgette en ijs van hangop bij de andere bereiding; diverse groentjes, krokantjes, courgette en tempura van snijboon. Erg mooi in de combinaties, maar ook zeker apart. De kreeft was uiteraard perfect.
Bij de koningspoon & tomaat schonk de sommelier een Bordeaux Clairet, Maison Neuve, Alexia Eymas, een rosé. Ik ben niet bepaald weg van rosé-wijnen, maar deze ging wel.
Het gerechtje, waarvan ik te laat een foto heb gemaakt, excuses, kwam in een bruinig bakje. Een mooi stukje koningspoon kregen we met diverse bereidingen van tomaat, incl. een koekje van gedroogde tomaat. Verder artisjok, amandel en sinaasappel, waarbij vooral de sinaasappel een fijn accent gaf. Amandelmelk werd aan tafel bijgeschonken. Weer een fijn gerecht.
De volgende wijn, een Vouvray Vigneau-Chevreau Cuvée Silex, beviel me beter. Een fijne mineralige wijn, die een beetje stevige vis goed kan hebben, hoewel hij in de afdronk duidelijk aan kracht inboette.
Het gerecht was deze ronde inktvis & varken, een combinatie die me intrigeerde. Erbij selder, zeemos en lavas.
Een mooi, doch onhandig (weer te diep en te schuin) bord verscheen met erin perfecte stukjes gefrituurde inktvis, lavas en zeemos, paksoi, varkenshuis en nog meer inktvis maar dan als een soort tartaar en reepjes selder. Alweer een mooi en bijzonder gerecht.
In het glas kwam een Bourgogne. Roux Père & Fils, Chardonnay, les Genouvrées. Een fijne Bourgogne.
Erbij het laatste visgerecht van deze avond. Tarbot & wortel. Abrikoos, macadamia & eendenlever. In een donker gestreepte grote kom een perfect stukje tarbot met geglaceerde wortel, biologische eendenlever onder de tarbot en groentjes en kruiden. Een mooi gerecht, hoewel een klein beetje zout het gerecht iets hoger op smaak bracht. Wederom tevredenheid wat mij betreft.
De rode wijn was een Corbières. Chateau la Bastide 2010. In zijn klasse een aardige wijn..
Erbij reebok & bieten. Met yoghurt, roos en zwarte bes. Een gerecht in tweeën. Op een zwart bord een perfect stukje reebok met structuren van biet en yoghurt en aan tafel bijgeschonken rozensaus. Apart in een zwart bakje paddestoelen en een stukje gekonfijte reenek, waardoor het een soort sukade werd. Verder snijbiet en leuke bloemetjes. Een mooi vleesgerecht vond ik het.
We waren toe aan de desserts, de Corbières kreeg er een plakje bij en het eerste dessert verscheen. Platte kaas & radijs. Met pijnboompitten & PX azijn. In een donker bakje kregen we ijs van radijs en platte kaas, ijs van PX-azijn, crumble van pijnboompitten, kruidjes en nog wat radijs en andere kruidjes. Een leuk, fris dessertje vond ik het.
Een dessertwijn werd ingeschonken. Een Red Muscadel Rietvallei wijnlandgoed Robertson. Ik hou wel van die rode dessertwijnen uit Zuid-Afrika, hoewel ik het wijnarrangement over de hele linie eerlijk gezegd aan de simpele kant vond voor een **restaurant, ik verwacht beter. Een dessertje in drieën kwam erbij. Framboos & vanille, zuring, perzik & pistache. In een zwart bakje parfait van vanille-ijs met Stevia en framboos. Op een plaatje een cakeje met Stevia en framboos en op een grijs bord mousse van framboos, framboos, merengue, schuim van framboos, kruidjes en munt en een crumble van het een of het ander. Een lekker fris dessertje!
Het derde en laatste dessert verscheen ook in drieën. Mojito. Erwten, limoen, rum & munt.
Een glaasje met een Mojito-interpretatie van de kok, lekker! Ernaast een halve limoen met chiboust en ijs en in een kommetje spongecake van erwten, limoen, munt en rum. Dat laatste vond ik aan de suffe kant eerlijk gezegd, ik weet nu niet of erwtjes in een dessert echt iets toevoegen.

Bij de espresso en thee kwamen nog allerheerlijkste friandises, die we heerlijk hebben opgesnoept en diep in de nacht verlieten we De Kromme Watergang. De taxi bracht ons terug naar de comfortabele suite waar we de volgende ochtend nog genoten van een fijn ontbijt en dat was ons bezoek aan De Kromme Watergang.

Op deze 23e juni wilden we fijn uit eten vanwege de verjaardag van echtgenoot. Omdat ik de recensieprijs (recensie van de maand) bij Eet.nu gewonnen had zou dat bij De Lindehof moeten gebeuren, maar daar was nu juist dit weekend Nuenen Culinair. Een passend alternatief leek ons De Hoefslag. Mij onbekend, echtgenoot eet er wel eens zakelijk. De patron-cuisinier, Karl van Baggem, heb ik overigens meegemaakt toen hij nog in Maarssen, bij Auguste, kookte en toen was ik onder de indruk van zijn creaties en ik vind hem nog steeds even sympathiek.
Parkeren kan hier op eigen terrein en dan wandel je via de hal het restaurant binnen. Het restaurant is gelegen in de serre en sluit aan op het verwarmde terras en de tuin. Mooie ronde tafels en redelijk ruim van opzet. De ontvangst door de jonge sommelier was bijzonder vriendelijk en hij vertelde ons over een mooie bubbel uit eigen land. Domein Aldenborgh in Eys, een sprankelende parel van Limburg. 100% Riesling met bubbels door een tweede gisting. Inderdaad een erg prettige schuimwijn.
De tafels zijn hier mooi gedekt met wel erg mooie peper- en zoutbakjes en slechts één, maar dan wel een hele mooie, bloem. Een leuk kaarsje maakt het beeld compleet.
Bij de Aldenborgh een plateautje met hapjes. Korstdeegstengels van Parmezaanse kaas en van zwarte sesam met kerrie: lekker. Kroepoek van rivierkreeft met mayonaise van Piment d’Espelette en limoen: erg lekker. Zoetzure tomaatjes met een gel van paprika; ook erg lekker. Chorizo van het Iberico varken: mooi zacht en erg lekker en een cakeje van olijf met gel van olijf: ook lekker, maar lichtelijk duf, hoewel dat meestal wel zo is. Leuke hapjes dus!
We kregen een toelichting op het vijfgangenverrassingsmenu wat je kunt kiezen met of zonder de huisspecialiteit (de risotto of pasta met truffel). We besloten om het vijfgangenverrassingsmenu uit te breiden met één van de genoemde gerechten buiten de kaart om en wilden ook graag het wijnarrangement. Wel wilde ik graag de wijnkaart inkijken. Meer een boek hier, met overigens schitterende wijnen, hoewel ik ze nogal overprijst vond eerlijk gezegd. Een Condrieu voor 199, waar we een week eerder - weliswaar in Duitsland - 68 voor hebben betaald vind ik heel simpel te duur.
Nadat we dit allemaal besloten hadden, werd de Aldenborgh nog wat bijgeschonken en kwamen er amuses. Een lolly van watermeloen met wat wasabisesam. Lekker fris en gelukkig vloog de wasabi mijn neus niet uit, wel zo prettig. Een soepje van watermeloen met schuim van kokos. Erg lekker, heerlijk fris en ook het schuim van de kokos was mooi luchtig, zodat het niet te zwaar werd. En een custard van Galiameloen met een chipje van watermeloen. Ook al erg lekker. Mooie luchtige meloencustard met een flinterdun frissig chipje. Mooie amuses vond ik.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Bacchus, Iphöfer Kronsberg Kabinett, Weingut Hans Wirsching, Franken, 2011. Een mooie lichte wijn in een geestige fles - zie link. Het voorgerecht was tonijn op verschillende manieren - gegrild, gemarineerd, tartaar - en krokante tonijn met soja. Verder marshmallows en toefjes gel van bergamot. Mooie tonijn, perfect klaargemaakt en gehakt, heerlijk in combinatie met de bergamotgel, die verrassend sterk van smaak was. De wijn paste er goed bij.
De wijn die het eerste tussengerecht moest begeleiden was een mooie Albariňo, ‘Lias’, Bodega Martin Codax, Rias Baixas, 2008. Een erg prettige Albariňo, waar ik blij van werd. Het gerecht, tongschar met paling, crème van artisjok en druif, mousserende druiven, gelei van sherry en een beurre blanc saus met gezouten citroen en gerookte boter, was een plaatje om te zien. De beurre blanc saus werd aan tafel bijgeschonken en maakte het plaatje af. De tongschar was perfect van garing, het reepje/de reep paling in het midden gaf precies voldoende smaak af. Wat er precies met de druiven was gedaan weet ik niet, maar in de mond gaven ze een erg leuke tinteling en ze pasten perfect bij de overige ingrediënten. Een mooi, afgewogen gerecht.
De derde wijn van het arrangement werd een Garnache Blanco ‘Trossos’, Portal de Priorat, Montsant, 2011. Een fijne mineralige wijn met een lange afdronk. Erbij het extra gerechtje wat we niet hadden kunnen weerstaan. Mousseline van Ratte-aardappelen, ganzenlever, morilles, schuim van morilles met Pata Negra en hazelnoot. Een schitterende glazen kom kregen we met op de bodem de morilles, daarop de meest luchtige mousseline ooit, erop smeltende ganzenlever en afgewerkt met heerlijk schuim waarin de morilles, de Pata Negra en de hazelnoot duidelijk te proeven waren. Erop bovendien krokantjes van de aardappel, de Pata Negra en de hazelnoot, heerlijk zo’n extra bite. Een kunstwerkje van een gerecht. Blij dat we het hebben kunnen proeven.
Dezelfde wijn begeleidde de huisspecialiteit: truffelrisotto met schuim van poussin, crème van truffel, vers geschaafde zomertruffel en olijfolie van Ornellaia. De patron kwam zelf aan tafel een ruime hoeveelheid zomertruffel over het gerecht schaven. De olijfolie kwam in de fles op tafel, maar heel attent kwamen er ook 4 pipetjes, zodat we naar eigen smaak de olijfolie konden toevoegen. Ik kan hier heel kort over zijn: ongelofelijk lekker was dit. Perfecte risotto, heerlijk schuim, perfecte crème van truffel en de olijfolie maakte het helemaal af. Geweldig knap ook dat de truffel niet vreselijk ging overheersen. Om voor om te rijden deze huisspecialiteit, maar dat schijnt dan ook in ruime mate te gebeuren.
We waren toe aan het hoofdgerecht. Ik had stiekempjes al het idee dat we verwend werden hier, maar toen de sommelier de rode wijn inschonk, wist ik het zeker. Een Montus van Alain Brumont, Madiran, 2005! Ik hoef niet nader uit te wijden over deze wijn, iedereen die me regelmatig leest weet hoe we denken over deze fantastische rode wijn. Het hoofdgerecht was reebok met maiscakejes, popcorn, doperwtjes en tuinboontjes en een saus met Nepal-peper en kers.
Mooie stukken reebok kregen we. Erbij tartaar van reebok en een bitterbal met reebok. Verder de genoemde maiscakejes, de popcorn, de groentjes en nog chipjes van truffel en kruim van pistache. De saus met kers en peper was mooi diep van smaak en werd aan tafel bijgeschonken. Alweer een erg mooi gerecht.
Nadat drie van ons hadden aangegeven het dessert te willen en ik had gemeld dat ik graag de kaaswagen wilde, verschenen er dessertamuses.
Voor de zoetjes een cremeux van witte chocolade met een schuim van cassis. In een hoog borrelglaasje zeg maar, met een lepeltje erbij om het allerlaatste eruit te kunnen scheppen. De mannen vonden het erg lekker en heerlijk fris en niet te zwaar.
Voor mij een bitterbal van Gruyere met gel van olijf op een bedje van tuttifrutti. Erg lekker. De kaas was duidelijk te proeven en combineerde prima met de tuttifrutti en de gel van olijf bovenop. Leuk bedacht.
Als dessertwijn kregen de twee mannen (de andere was de BOB) een glaasje Cuvée Auslese ‘Wigem’, Hans Wirsching, Franken, 2008 en die vonden ze prettig.
Toen de sommelier tegen me zei ‘en voor mevrouw natuurlijk een mooie, droge witte’, moest ik behalve lachen ook nog even vol bewondering naar hem kijken, hij had zich perfect ingelezen, zeer attent!
Ik kreeg een glas Viognier ‘Applegate Vineyard’, Quady North, Oregon, 2008. Een heerlijke Viognier, waar ik erg blij mee was.
De kaaswagen werd voorgereden en die is mooi hier. Voor elk wat wils, met toch ook - gelukkig - weer een paar kaasjes die ik niet kende, dat is altijd het leukst. Ik koos vijf mooie kaasjes uit, uiteraard een geit, wat roodschimmels en een blauwe en er kwam een leuk garnituur bij van notenbrood en leuke zoetigheden, waarmee vooral de jongens zich hebben beziggehouden. Prima kaasjes en ik was erg tevreden.
De heren kregen gemarineerde aardbeien met een mousse en een sorbet van yoghurt, gelei van rosé champagne, marshmallow van roos en een crème van witte chocolade. Erbij nog wat geschaafde amandeltjes en ook zij waren erg tevreden.

We sloten af met drie espresso, waarbij voor drie personen bonbons kwamen. De witte pastille was gevuld met framboos, de rode met rabarber, de gemarmerde met karamel/limoen. Verder madeleines (voor 4 personen), makaron met ganache, kletskop met Grand Marnier, marshmallow met Pernod en een blokje mousse van passievrucht met een gelei van Safari.

Na het betalen van de rekening, het bedanken van de patron en de geweldig attente sommelier, die er ook nog voor had gezorgd dat ik alle gerechten en wijnen mét details keurig uitgewerkt mee kreeg, verlieten we zeer tevreden De Hoefslag. Een heel fijn restaurant.

Op deze negende juni reden we aan het begin van de avond naar Wageningen. Ons doel was O Mundo. Ole was de dag ervoor 18 geworden en natuurlijk vieren we dat met een mooie maaltijd. O Mundo kenden we alle vier niet, dus we waren benieuwd. Parkeren is makkelijk, naast het hotel is een parking. O Mundo is gevestigd in Hotel de Wereld, leuk om eens te zien. Het restaurant zelf is nogal stijfjes ingericht vind ik, wel netjes verder, hoewel bij volledige bezetting het geheel wat krapjes aandoet.
Een vriendelijke ontvangst en een ronde tafel in een hoek. Champagne uiteraard. Van Moutard hier. Niet aan tafel ingeschonken helaas, dus ik weet niet precies welke, wat jammer is. In ieder geval een soepel glas. Erbij wat knabbels. Op een bord. Een spritsje met kruiden; lekker, in een glas komkommerstengeltjes met een wasabidip; flauwtjes en een toastje met crème van tonijn met gevogeltelever; lekker.
Nadat we hadden aangegeven accoord te gaan met een verrassingsmenu met voor allemaal een extra gang en daarbij graag een wijnarrangement (kaartje met de wijnen stond op tafel) wilden kwam er een amuse. In een glaasje een crème van doperwten met paling, crème fraîche en Cevenne-ui. Mooi op smaak en de ui was prettig zoet, een lekkere amuse dus. Tot slot verscheen er nog een bordje met daarop vier bitterballetjes met een vlaggetje. De bitterbal bleek gemaakt van geitenkaas met erbij wat rucolamayonaise. Lekker ook.
De eerste wijn werd ingeschonken.
Een Prova Regia, Lisboa, Portugal 2010. Van de Arinto-druif. Niet onaardig, maar erg licht vond ik. Ik begrijp na googelen ook waarom overigens.
Het eerste gerecht kwam.
Zalm. Ingelegd in mosterd, selderij en dille, geserveerd met asperges, tuinbonen,
doperwten, haringeitjes en bitterballetjes van Hollandse garnalen. Erbij nog twee halve kwarteleitjes, bietjes en een beetje kerrievichysoise. In aanleg een aardig gerecht, maar wat ons betreft niet heel samenhangend en aan de flauwe kant.
De tweede wijn had een Spier moeten zijn (de reden eigenlijk dat we het arrangement hadden genomen), maar die bleek op, dus we kregen een Domaine Astruc, Malras, chardonnay-druif. Een vrij vlakke wijn uit de Languedoc. Erbij het tweede gerecht.
Risotto. Van inktvis, limoen en fijne groenten geserveerd met zeebaars gebakken in gerookte paprika en schuim van amandel en knoflook.Risotto dus met inktvis, groentjes, een stukje niet heel bijzondere zeebaars, wat gerookte paprika en schuim waarin je duidelijk amandel en knoflook kon proeven. De risotto was goed, de zeebaars vond ik ondermaats. Ik heb eigenlijk nog nooit zo’n dun stukje zeebaars gezien eerlijk gezegd.
De volgende wijn die werd ingeschonken zou het extra gekozen gerechtje begeleiden. Je kon kiezen uit drie gerechtjes en toevalligerwijs hadden we alledrie hetzelfde gerechtje gekozen. Deze wijn was deze avond Conde de Valdemar, Rioja, Viuradruif, Spanje 2010. Een heel aardige wijn, meer onze smaak. Het gerechtje erbij was ravioli van gegrilde gamba met couscous, tomaat, hangop en bouillabaiseschuim. Hoewel het gerechtje er mooi uitzag, was het helaas bepaald niet hoog op smaak, waardoor het eerlijk gezegd een beetje tegenviel Ik vond de ravioli ook te dik, ik ben een enorme voorstander van zo dun mogelijk pastadeeg.
De volgende wijn was een Deakin Estate, Victoria, Australië 2010. In ieder geval een prettige Pinot Noir, die ik goed vond passen bij het gerecht.
Franse eend. Gelakte tamme eendenborst geserveerd met vlees van de bout als brewatte met sinaasappel en saffraan, puree van knolselderij en witte chocolade en pikante wortel. Ik weet niet wat een brewatte is en google geeft ook geen uitsluitsel, behalve dan dat het van oorsprong iets Marokkaans is. Ik ga er maar vanuit dat het envelopje gevuld met de gekonfijte eend de brewatte is. Verder een stuk gelakte eend, wat crème van pastinaak en nog wat worteltjes. De eend was niet van briljante kwaliteit, ik moest zelfs het mes van echtgenoot lenen om het te kunnen snijden, vervelend vond ik dat. Het envelopje was wel lekker.
Bij het hoofdgerecht kwam een Cecilia Beretta, Valpolicella Superiore Classico, Veneto 2010. Een lekkere Valpoliccella.
Het hoofdgerecht was Moerland kalf. Op lage temperatuur gegaard en geserveerd met asperges, cannelloni van kalfstong, parelgort en fijne groenten met een crème van kappertjes en rozijnen. (googelen op Moerland kalf levert niets op, dus ik kan er geen verdere informatie over geven helaas).
Een mooi stuk kalf kregen we, mooi mals. Erbij parelgort in een rolletje tong gewikkeld met erop een cornichon, leuk! Verder bruine pompoencrunch, asperges, goede eigen jus en mooie linzen onder het stukje kalf. Een goed gerecht!
Bij het dessert was er een keus uit twee dessertwijnen. De zonen kozen voor de Chateau Tariquet, Gascognes 2011, Gros Mansengdruif, maar wij kenden die al en wilden de Stiegelmar Spätlese, Burgenland 2011, Muskat-Ottonel wel eens proeven. Allebei fijne, niet te zoete dessertwijnen.
Het dessert zelf was deze avond rabarber. Met een mousse van sereh geserveerd met roomijs van basmatirijst, pindakoekjes en kokos crème. Een tompoes van sereh met rabarber kregen we, met erop een flinke bol basmatiroomijs, er naast aardbeitjes en gezouten nootjes en nog wat rabarber. In aanleg een fris dessert, maar op de een of andere manier kwamen de smaken niet goed los. Wat ik erg betreurde was dat ik via mail had gevraagd of het mogelijk was om op het dessertbordje van Ole met bv. chocolade ‘proficiat’ te tekenen en had daarop een heel enthousiaste mail teruggekregen dat de kok dat zeker zou doen. Niets stond er op zijn bord helaas. Bij het afrekenen heb ik daar een opmerking over gemaakt en de vriendelijke mevrouw wist nergens van. De volgende ochtend trof ik de genoemde mails nog aan in mijn mailbox en ik heb dus een mail gestuurd met mijn opmerking. Diezelfde dag nog kreeg ik een mail terug dat het hen erg speet en dat ze het hoog opnamen. Ole kreeg een bon aangeboden om in het tegenovergelegen pannenkoekenrestaurant een volledig verzorgde avond voor twee te mogen doorbrengen. Een zeer aardig gebaar vond ik dat en ik stel dat ook enorm op prijs.
Bij de espresso kwamen nog wat snoeperijtjes en na het betalen van de rekening verlieten we niet geheel tevreden O Mundo. Nog even los van het - inmiddels dus uitstekend opgeloste - misverstand vond ik de kwaliteit van de maaltijd niet geheel conform de verwachting die ik heb bij een * restaurant. De kwaliteit van de ingrediënten zou beter kunnen heb ik zo de indruk. De bediening is overigens onervaren, maar wel goed en van zeer goede wil, wat heel prettig is.

Op deze donderdagavond zouden we gaan eten bij De Burgemeester. Een ons bekend adres, niet al te ver van onze woonst gelegen. Er was nog net een parkeerplaats beschikbaar en we wandelden zo tegen half 8 het restaurant in. Of er wijzigingen zijn aangebracht in de inrichting weet ik niet helemaal zeker, in ieder geval deed het geheel lichter aan. We zaten nu ook in een heel andere hoek dan waar we meestal zitten, dat kan ook meegespeeld hebben.
Of we een aperitiefje wilden. Ja, dat wilden we wel. Een glaasje champagne. Moët & Chandon, niet aan tafel ingeschonken, dus ik weet niet welke versie. Jammer. Erbij direct wat knabbels. Olijfjes, macadamianoten en een kaaskoekje en in een potje mousse van ham, bedekt met gruis van gedroogde erwt = tuinaarde, mini-asperge en een krokantje van varken. Lekker.
Een kaartje met de wijnen van het wijnarrangement stond op tafel. Een gewoon arrangement en een prestige arrangement. Wij voelden wel iets voor het prestige arrangement, de Burgemeester staat tenslotte bekend om zijn goede wijnen.
Water verscheen, voor echtgenoot een fles bruisend, voor mij een karaf, brood en boter en ons werd gevraagd wat we absoluut niet wilden eten. Nu blief ik absoluut geen balsamico en echtgenoot is allergisch voor knolselderij, dus dat gaven we door.
De eerste wijn werd ingeschonken. Een Saar Riesling 2009, Van Volxem, Duitsland. Een fijne wijn, die we volgens mij niet al te lang geleden ook ergens gedronken hebben. In ieder geval eentje om te onthouden. Erbij een amuse. Leuk gepresenteerd in de schelp van een scheermes. IJs van gazpacho, tonijn, scheermes met chorizo en dipjes avocado. Veel smaakjes, maar wel erg lekkere smaakjes. En mooi om te zien.
Tot onze verbazing kreeg ik nog wat Riesling bijgeschonken, echtgenoot echter kreeg een ander glas, waarin Greco di Tufo ‘Vigna Cicogna’ 2010 Bennito Ferrara, Campania verscheen. Een zeer prettige, relatief lichte rode wijn.
Mijn gerecht kwam. Reeuwijkse rivierkreeftjes, Waldorfsalade, grapefruit. Op een smal bedje van Waldorfsalade (waarin dan waarschijnlijk iets van knolselderij verwerkt was) lag een laagje rauwe rivierkreeftjes, afgewerkt met grapefruit, zodat door de zuren ze toch iets ‘gaarden’. Erbij een gefrituurd rivierkreeftje in kataifideeg en een kroepoek van rivierkreeftjes. Erg lekker vond ik het.
Echtgenoot kreeg een mooi bord met pekelvlees, tartaar van rund, kalfslever, gel van eidooier, appel en croutons en was ook erg tevreden met zijn bord. Een zeer ruime portie overigens. Volgens hem paste de wijn er uitstekend bij.
Van de volgende wijn kregen we eerst een slokje om te proeven. Nu kenden we deze wijn al, we hadden hem gedronken bij Merlet. Het ging om de Malvasja Amfora 2007, Kabola Istrië, Kroatië en wij vinden deze wijn bijzonder lekker. Het deed de sommelier zichtbaar plezier en dat is leuk.
Het gerecht erbij was gerookte paling, risotto, granaatappel, limoen. Op een mooi rond bord in het midden risotto met granaatappel. Rechts huisgerookte paling met een zelfgemaakt huidje van melk en opgespoten kleurstof en links een rondje crème van brandnetel met erop een gefrituurd kwarteleitje. Dat alles omgeven door een limoensausje. In aanleg een leuk fris gerecht. Ik persoonlijk zie de risotto liever iets zachter, deze was aan de harde kant en het kwarteleitje, hoe leuk bedacht ook, wat licht taai. De paling was erg lekker.
De volgende wijn was een Barolo ‘Pietrin’ 2008, Franco Conterno, Piemonte. Die biedt alles wat je van een Barolo mag verwachten. Erbij het hoofdgerecht. Hollandse kalfslende, asperge, morilles, kalfsjus. Een mooi bord kregen we met erop een heerlijk stuk kalfslende. Erbij kalfsschenkel met morilles omwikkeld met zolderspek, verder diverse groentjes en heerlijke jus. Op de lende nog een lekker kruim van kruidjes en we waren erg tevreden over dit gerecht, erg lekker.
De volgende wijn was Macon-Villages’ Cuvée Héritage’ 2006, Vendanges Botrytisées, Domaine Michel, Bourgogne. (ik vind er niets over op internet). Een fijne, lichtzoete wijn, perfect passend bij het kaasgerechtje. Lauwwarme crème van ganzenlever, gesmoorde witlof en Herve Remoudou. In een mooi glas met erop een krokantje met in ieder geval wat noot en wat rood fruit kregen we wat gesmoorde witlof, erop crème van ganzenlever en daarop weer wat van die heerlijke kaas. Ook nog wat selderij en paddestoel troffen we aan. Een erg leuk kaasgerechtje vonden we dit, weer eens wat anders.
Een dessertwijn werd ingeschonken. Een La Màlaga 2010, La Meridiana, Piemonte. Een fijne, niet te zoete dessertwijn, perfect passend bij het dessert. El Santa aardbeien, rabarber, Harmeler meikaas, zwarte olijven en hibiscus. Een mooi bord wederom met die heerlijke aardbeitjes, lekker wat rabarber, stukje kaas, zwarte olijven puur en gefrituurd en wat hibiscus en volgens mij ook nog wat hele fijne vierkantjes griesmeel. Een lekker fris dessert.
Espresso wilden we ook nog wel en daarbij kwamen drie heerlijke pastilles en een mooie verse madeleine, waarmee een fijne en lekkere avond bij De Burgemeester werd afgesloten. We vonden het deze keer erg lekker hier.

En alweer hadden we een bijeenkomst van een clubje vaste forummers. Deze keer in Rotterdam. Uit Griekenland, België, Groningen en Den Helder, kortom zo ongeveer uit alle windstreken....
Ik kwam net iets te vroeg aan op het prachtige terras van Millers. Voor informatie over dit fijne restaurant verwijs ik naar de website.
Er stond een fijne ruime tafel voor ons neergezet op het mooiste plekje van het terras. Je zit heerlijk daar zo in hartje Delfshaven, zeker op zo’n geweldig mooie dag als wij hadden.
Na wat wijntjes (Astica, behoorlijk lekker) kregen we wel trek en we besloten eigenlijk allemaal eensgezind tot het driegangen verrassingsmenu, waarbij we konden aangeven of we als hoofdgerecht en als voorgerecht vis of vlees wensten.
Brood kwam op tafel met wat smeerseltjes, karaffen water waren ook geen probleem en na enige tijd kwamen de voorgerechten.
Het vleesvoorgerecht was een salade met gerookte eend en citrusvruchten en dat viel geweldig in de smaak. De citrus was sinaasappel.
Het visvoorgerecht was een bolletje huisgemaakte aardappelsalade omwikkeld met gerookte zalm. In de aardappelsalade was duidelijk de bieslook en het ei aanwezig, een lekker voorgerecht.

Na een keurige pauze, de bedienende jongeman voelde feilloos de sfeer aan van ons gezelschap en speelde daar op een heel prettige manier op in telkens, verschenen de hoofdgerechten.
De vleeskiezers kregen een fijn bord met gegrilde runderentrecote op een bedje van asperges en Oosterse groenten. Hoe Oosters weet ik niet precies, ik zag eigenlijk buiten de asperges alleen courgette, maar ik hoorde alleen maar positieve geluiden, dus het zal ongetwijfeld in orde zijn geweest.
Het visgerecht bestond deze middag uit krokant gebakken rode mul met asperges en huisgemaakte tomatendressing. Op een langwerpig bord vonden we mooie asperges, daartussen lekkere ratatouille en erop twee stukjes fijne mul. Ernaast nog een olieachtige tomatendressing en het gerecht was compleet. En lekker en dat is het belangrijkste nu eenmaal....

Na weer een hoop gebabbel, de schaduwen van de historische panden werden al langer, kwamen de dessertjes. Twee van ons hadden gekozen voor het kaasplankje, wat bestond uit harde Nederlandse kazen en ze waren er erg tevreden over.
De rest had toch wel trek in zoet en kreeg een dessertje in tweeën.
Rechts een glaasje met in wodka gemarineerde aardbeitjes, heerlijk fris en rechts een parfait van rood fruit, die ik erg lekker vond. Ik hou erg van de structuur van parfait namelijk.

We sloten af met koffie en espresso, waarbij nog wat koekjes kwamen en toen was het eigenlijk de hoogste tijd om huiswaarts te keren, vijf van ons hadden nog een lange reis voor de boeg.
Het was weer een zeer genoeglijk samenzijn en het restaurant en zeker de bedienende jongeman heeft daar zeker een belangrijk steentje aan bijgedragen. Complimenten voor Millers!

Maurits was jarig en zou het op 1 oktober vieren, wat betekende dat wij de 29e met zijn viertjes uit eten zouden gaan. Toevallig was het restaurantweek en ik had een tafel kunnen krijgen bij De Zwethheul.
Keurig op tijd kwamen we aan, de ontvangst buiten was vriendelijk en omdat het nog mooi weer was werd ons een tafeltje op het terras gewezen. Zonder linnen, wel met blaadjes, nogal kaal, zelfs geen bloemetje op tafel.
Of we een aperitief wensten. Jazeker, champagne natuurlijk. Nu kennen ze hier Brut, iets bijzonders met Brut en een rosé Brut. Van Mailly hier en we kozen de ‘gewone’ Brut, dat is de Grand Cru Réserve. Een aardige champagne.
Vrijwel direct verscheen er een tableautje met een servet en vier lepeltjes en aansluitend per persoon 2 potjes met een dekseltje. Op de dekseltjes hapjes, in de potjes ook hapjes.
Op het kleinste dekseltje een hapje van briochedeeg met haring en piccalilly, in het kleinste potje aubergine, hangop en violen, op het andere dekseltje een hapje van bladerdeeg met makreel en Sichuan (ik hou zoals altijd de spelling van het restaurant aan) en in het laatste potje coco blanc met chorizo. Aardige hapjes, vooral die met haring en piccalilly. Bij de andere hapjes vond ik de ingrediënten eerlijk gezegd niet erg uit de verf komen.

Na flink wat tijd, het koelde behoorlijk af, werden we gevraagd naar binnen te komen en we kregen een ronde tafel in het smalle deel van het restaurant. Men had voor deze avond ook het deel waar normaliter het smalle zaaltje is waar gezelschappen gebruik van kunnen maken erbij getrokken, waardoor het restaurant een nogal overvolle indruk wekte. Ook het personeel leek daar last van te hebben, er waren veel foutjes deze avond. Niets ten nadele overigens van het personeel, zij deden wat ze konden, maar de keuken werkte niet helemaal mee en er was gewoon te weinig personeel.
Het interieur was alweer een beetje aangepast, de ronde tafel waar de zwarte brigade gebruik van maakt is nieuw, maar iets dergelijks stond er al, maar dan wat minder modern. Of de stoelen ook nieuw zijn kan ik me eerlijk gezegd niet herinneren, in ieder geval zitten ze niet lekker. Er is een stukje bijgekomen met een bank met wat tafeltjes ertegenover en zoals bekend vind ik dat persoonlijk onprettig. De lounge is mooi ruim, maar dat is wel ten koste gegaan van het aparte zaaltje en de entree van het restaurant.

Boter en broodjes stonden al op tafel en werden af en toe vernieuwd. Of we water wilden. Ja, dat wilden we wel. Norda water hier. Frizzante en Naturale, 075 liter per fles à 6.50 per fles en we hebben er van elk, omdat de bediening ongevraagd telkens bijschonk, drie van elk gedronken, dus alleen al voor het water waren we deze avond 39 euro kwijt. Wat ik dus absoluut onwijs vind.
Het menu voor deze avond (drie gangen 47.50) stond al op tafel met de mogelijkheid dit uit te breiden met een tussengerecht (22.50) en/of een kaasgang (18.50).
Een wijnarrangement zou 7.50 per glas kosten. Nu had ik bij de reviews gelezen dat de wijnen uit het arrangement niet veel voorstelden, dus we besloten de wijnkaart, die behoorlijk aan de prijs is, maar uiteraard wel geheel compleet, te raadplegen.

We besloten te beginnen met een Albariño,, Lagar de Cervera 2009 en die was mooi stuivend en fris. Een amuse verscheen.
Kreeft. Kreeft met gerookte boter, haring, kaviaar en zoetzure prei. Een piepklein hapje met heel veel ingrediënten, waarvan ik vooral de kaviaar en de prei proefde. Ik was niet erg onder de indruk....

Na een flinke wachttijd kwam het voorgerecht. Kalfstartaar. Kalfstartaar met pompoen, ravioli en mosterdsabayon. Een rondje mooie, prima op temperatuur ook, kalfstartaar kregen we met erop de ravioli gevuld met kalfssucade waarop een flinke schep mosterdsabayon lag. Lekker. Eromheen wat pompoenstructuren, mosterdzaadjes en stukjes augurk. We vonden het alle vier een mooi gerechtje en waren tevreden.

Drie van ons hadden besloten om het tussengerecht te nemen, de Noordzeetong. Noordzeetong, paling, gerookte knoflook, komkommer, Hollandaise. Twee stukje tong kregen we, goed van cuisson, maar ik verwacht ook niet anders in een ** restaurant. Erbij reepjes paling, een saus van gerookte knoflook, die zoals bekend heerlijk zacht smaakt, wat Hollandaise saus en een beetje aardappelmousseline. Een aardig, maar wel een beetje een bekend gerecht.

De wijn was op, ook omdat de wachttijden tussen de gerechten telkens opliep tot tenminste 45 minuten en we besloten te vervolgen met een Limoux, Toques & Clochers, want die vinden we altijd lekker en we dachten dat hij wel goed zou smaken bij het hoofdgerecht.
Boerderijkip....Boerderijkip met risotto, paddenstoelen (spelling restaurant), saus van eendenlever. Flink wat kip kregen we op een miniem bedje van aardige risotto. Ernaast de saus van eendenlever en met de aan tafel erbij geschepte saus met paddestoelen vonden we dit een aardig gerecht. Wel licht gewoontjes.

Ik had aangegeven dat de gerechten wel wat sneller mochten doorkomen wat ons betreft, wat resulteerde in nog langere wachttijden, want men had begrepen dat het allemaal veel te snel ging. Gelukkig kon ik dat nog rechtzetten voor we aan het dessert toe waren.
Ole en ik wilden graag het dessert inwisselen voor een kaasgang. Met supplement was dit mogelijk, zo werd ons verteld (7.50 per persoon).
Eerst verschenen er nog twee dessertamuses. Voor de zoete dessertjes kreeg men een open tosti met een verkeerd gebakken spiegelei met kaas en de kaasliefhebbers kregen een tosti met geitenkaas. Leuke hapjes.
Het dessert deze avond was Muscovado (Japanse whisky). Een whisky emulsie met spongecake in een glas. Niet onaardig, zo was het oordeel.
Ole en ik kregen vijf stukjes kaas met elk een toefje zoet van voornamelijk fruit erbij. Brie, Corsicaans tijmkaasje, Munster, een oude Goudse en Shropshire Blue. Lekkere kaasjes vonden we het.

Omdat we het allemaal wel mooi vonden en we het de hele avond veel te warm hadden en bovendien erg genoeg hadden van het wachten vroegen we om de rekening en na het betalen van het gigantische bedrag van 463,75 verlieten we De Zwethheul. Niet bijzonder tevreden helaas. Gelukkig kreeg Maurits nog een herkansing deze week, anders zou de teleurstelling nog groter zijn geweest.

Op één van onze strooptochten naar de glazen salontafel die waarschijnlijk nergens te koop is kreeg ik trek in Aziatisch. Ons doel werd Asian Glories, waar we een vorige keer zo lekker geluncht hadden. Onderweg echter schoot me te binnen dat er ook een Vietnamees in Rotterdam was gekomen - al enige tijd hoor trouwens - en dat die misschien ook wel leuk zou zijn. Little nog wat.....Dan zijn de smartphones toch wel erg handig, want het restaurant was zo gevonden. Grote Kerkplein, dat moest wel bij de Laurenskerk zijn en inderdaad. Op deze drukke zaterdag vonden we zowaar ook nog een parkeerplaatjes op de Meent en we wandelden richting het plein. We waren aan de vroege kant, een jongen was nog bezig om de kussens op de houten banken en raar kleine stoeltjes te leggen. Wat niet wegneemt dat het een geweldig terras is zo midden in het centrum van de stad, een oase als het ware. Onder de klokken van de Laurenskerk, met zicht in de verte op de Markt en heerlijk rustig. Wel wandelen er de nodige mensen langs je tafel, maar ach, dat hoort erbij natuurlijk.
We bestelden eerst maar eens een fles wijn, een Finca Constantia Alto Blanco, Spanje, Verdejo& Sauvignon Blanc. Een slobberwijntje, maar niets mis mee en waarschijnlijk wel passend bij de gerechtjes.
We bestudeerden de kaart en die is leuk vind ik. Menuutjes, doe het zelf-gerechtjes, vis, vlees, bijgerechten etc. Voor een overzicht verwijs ik naar de website. Ook hebben ze nog een aparte drankenkaart met alcoholische en niet-alcoholische cocktails, diverse soorten thee en Vietnamese drankjes. Je hoeft hier niet te eten, je kunt ook gewoon borrelen.
De inrichting binnen is overigens net zo als buiten, dus houten kisten, houten stoelen en op den duur natuurlijk niet echt heel erg prettig zittend. Ik heb ook zo het idee dat ze zich richten op het hippe stadspubliek en losse voorbijgangers.

We besloten tot de Little V voorgerechtjes, voor 2 personen 12.75.
Twee borden met op het ene bord een traditionele kipsalade met munt en koriander en gegrild rundvlees, gerold in la lotblad, geserveerd op een bedje van sla en mihoen, verse kruiden en dipsaus.
De kipsalade vonden we lekker, hoewel er naar onze smaak iets teveel koriander en iets te weinig munt is zat en het rolletje moesten we met de handen in zijn geheel oprollen en dat dippen in een licht zurig sausje en dat vonden we erg lekker.
Op het tweede bord twee gefrituurde kiploempia’s met een zoet hete saus, die lekker was en een tweetal koude rijstvelrolletjes gevuld met garnalen, gegrild varkensvlees, verse kruiden en groenten, geserveerd met een hoisin dipsaus en ook die vonden we erg lekker. De toon was gezet, dit is vast niet authentiek, integendeel waarschijnlijk, maar wel gewoon lekker.
Als volgende gerechtjes kozen we de gegrilde kipkarbonade met citroengras (8.75) en de roergebakken gamba’s en coquilles in een kerriesaus (13.75) met als bijgerechtjes de roergebakken dunne mie (4.95) en de roergebakken rijstnoedels met kip en groenten (4.95).
Over de kip kan ik kort zijn: erg, erg lekker, heerlijk krokant en ook lekker fris.
De gamba’s en coquilles waren ook lekker, de coquilles nog mooi glazig van binnen, maar de saus vond ik te dikkig, een beetje erg niet Vietnamees om zomaar te zeggen, hoewel de smaak wel goed was. De bijgerechten waren allebei lekker en eigenlijk een beetje teveel voor een lunch.

We sloten af met espresso en wandelden op ons gemak, want er was een groot vrouwenkoor aan het oefenen op het plein voor de kerk, weer richting Meent. Om regelmatig even een vorkje te pikken.....

Op de laatste zondagmiddag van de dining-with-the-starsweek had ik een plekje kunnen bemachtigen bij De Leest, één van mijn favorieten. Ole liet dit keer verstek gaan, dus met Maurits reden we naar Vaassen, waar parkeren nog steeds geen probleem is.
De deur zwaaide voor ons open en we kregen een mooie ronde tafel tegenover de keuken, naast het restaurantgedeelte waar we de vorige keer zaten. Wel leuk om eens van zeer dichtbij de logistiek te kunnen bekijken. Jammer dat de tafel naast ons later werd bezet door een gezin met drie kleine kinderen, waarvan de ouders de kinderen helaas los lieten rondrennen.....Zoals bekend namen wij onze kinderen ook altijd graag mee, maar we wilden wel graag restaurantgedrag zien en dat betekent aan tafel meetafelen.

Wat niet wegneemt dat we er prima zaten. De tafel was uiteraard keurig gedekt, boter, olie, peper en zout stonden al klaar.
We begonnen met een glaasje champagne, een Serge Matthieu hier, die erg lekker is. Niet te bubbelig en fijn droog. Erbij direct drie hapjes, die de toon zetten voor een prima maaltijd.
De eerste, mooi op een servet geserveerd, een pastille met gerookte zalm en zalmeitjes. Prachtig om te zien en erg lekker.
De tweede, gepresenteerd in een langwerpig schaaltje, een koekje met geitenkaas en basilicumolie. Ook mooi om te zien en alweer bijzonder lekker.
De derde, gepresenteerd in bekertje, een cornetto met gestoomde makreel, tuinkers en kerriemayonaise, heerlijk zacht van smaak en toch een smaakbom.
Knappe hapjes!
Het menu voor deze middag werd ons uitgereikt, een van de kaartjes mocht ik mee naar huis nemen en we gingen de wijnkaart bekijken.
We besloten tot twee favorieten (ja alweer) van ons. We begonnen met de Clos Marie, Manon, Pic Saint Loup, 2007 en zouden vervolgen met een favoriet van De Leest ook, de Collesanti, Lazio, Marco Carpinetti, 2009. Allebei mooie, volle mineralige wijnen met een fijne lange afdronk.

Een heerlijk warm broodje verscheen en daarbij twee amuses.
In een mooi rond schaaltje een rolletje van rund met fijne groenten, krokant zeewier en granité van sesam, ronduit erg lekker en ernaast in een kommetje een salade van quinoa met paling en yoghurtcrème met specerijen. Een prachtig, afgewogen in smaken, hapje.

De glazen werden gevuld met de Manon en met water en het feest kon beginnen.
Het eerste gerecht was wat mij betreft de topper van deze lunch. Alleen om er naar te kijken al, het leek wel een bos op je bord, prachtig gewoon. Het ging om mineralen, makreel & Hollandse invloeden. Wat hier betekent dat je licht gemarineerde prachtig zachte makreel krijgt, witte en groene aspergetoppen, rechtop op het bord geplaatst, erbij een ziltige salade van lamsoor en zeekraal met frisse rettich, avocado, rode ui en doperwtjes. Dat alles verbonden door een prachtige vinaigrette. Een absoluut heerlijk gerechtje was dit.

We vervolgden met de schol, venkel & tomaat en kregen op zo’n schaalachtig bord wat blijkbaar in de mode is momenteel droog gebakken schol met bereidingen van venkel, gemarineerde tomaatjes en Spaanse ham en dat alles werd verbonden door een prachtige jus van specerijen en afgedekt als het ware met schuim van die jus. Een iets ‘gewoner’ maar zeker ook erg lekker gerechtje.
Een extra gerechtje was mogelijk en dat namen we natuurlijk (supplement 12.50). Kabeljauwrug & bloemkool. Kabeljauwrug in de oven gegaard met structuren van bloemkool, vadouvanolie en kort aangezette reuzengarnaal. Precies dat troffen we op het bord, erbij nog wat saladeblaadjes en we vonden het alweer een goed gerecht. Wel de derde maal op rij (De Pastorale, Niven en nu weer) dat we structuren van bloemkool kregen, wat dan moeilijk is om niet te gaan vergelijken. De Leest komt eruit als een hele goede tweede in ieder geval.
We gingen over op de Laziowijn, die ook bijzonder smakelijk was, wellicht hadden we beter deze eerst kunnen drinken. Wat niet wegnam dat hij vanwege zijn lengte uitstekend ging bij het hoofdgerecht van het menu. Kalf. Zacht gegaard kalf met spicy couscous, frisse navets, jonge uitjes en gel van champignons met lichte groene curryjus. Een mooi stuk kalf kregen we met inderdaad heerlijk op smaak zijnde couscous, mooie toefjes meiknolletjes, lekkere uitjes, gel van champignons, maar ook de nodige cantharellen en dat alles werd weer mooi verbonden door de jus, waarin een mooie currytoets te proeven was. Een wat klassiek uitgevoerd, maar prima gerecht.
Een dessertamuse (supplement 5.00) wilden we natuurlijk ook wel, als we toch hier zijn, willen we gewoon alles. Dat waren bereidingen van wortel en sinaasappel met karnemelk en verveine. Een beetje vreemde amuse vonden we het. Bepaald niet spectaculair, maar wel lekker. Toen echtgenoot en ik later op de dag de maaltijd nog even naspraken kwamen we tot de conclusie dat het allemaal goed was, maar niet zo opzienbarend goed als de vorige keer. Teken aan de wand voor ons is ook dat Maurits alles geweldig lekker vond en Maurits is qua eten de minst avontuurlijke van ons vieren....

We sloten af met een dessert. Luchtige yoghurt met bereidingen van framboos en sorbet van yoghurt en mascarpone troffen we in het ene bord, dat alles nog afgedekt met een flinterdun krokantje met framboos. Erg lekker en erg mooie frambozen trouwens. Ik ben een groot liefhebber van frambozen. Op het andere bord 100% aardbei met pistache en saffraan. Ware kunstwerkjes van aardbei troffen we aan, ik zal hieronder een detailfoto plaatsen, erbij mooie dingetjes met pistache en saffraan en de drie smaken combineerden prachtig.

Als allerlaatste lekkernijen kregen we bij de prima espresso elk een mooi klein schaaltje met vijf heerlijke snoeperijtjes en voor ons drietjes een plateautje met macarons, deze keer met de smaken citroen, speculaas en mokka. Gewoon geweldig lekker.

Het personeel hier is uitmuntend. Goed op elkaar ingespeeld, een vriendelijk, attent woord voor elke gast, oplettend en in voor een grapje. De samenwerking tussen zwarte en witte brigade is ook uitstekend, dat merk je als alles soepel loopt en dat doet het hier. Een goed geoliede machine met prachtige gerechten, fijne wijnen en een mooie ambiance.

Het was weer zover, een aantal rubriekforummers zou elkaar weer eens treffen. Vier maar deze keer, allemaal vrouwen ook nog eens. In Tilburg, bij Hofstede de Blaak. Ik was er te vroeg en werd zeer vriendelijk ontvangen door de vrouwelijke bediening, die druk bezig was de tafels buiten in orde te maken. Helaas was het wel wat te fris om buiten te eten, wat jammer was, want het terras is er schitterend. Nadat we voltallig waren gingen we naar binnen, naar de Jachtkamer, waar we een mooie ronde tafel voor 4 bij het raam kregen. Een fijne tafel, want omdat we zo dicht bij het raam zaten was het er prettig licht.
Tafelwater kwam, bruisend en een karaf, broodjes en een flesje wijn, een Waka Marlborough Sauvignon Blanc, die prettig is. Licht en dat is fijn bij een lunch waarna er nog gereden moet worden.
Uiteraard hadden we zat te kletsen, dus de aandacht voor het eten was in ieder geval bij mij deze middag wat minder dan gewoonlijk. De andere drie dames wilden graag het Menu Hofstede de Blaak met één aanpassing in een dessert, ikzelf was lastiger vanmiddag en heb nogal zitten rommelen in het Proeverijmenu, maar gelukkig was alles - tegen een kleine meerprijs uiteraard - mogelijk. Heel fijn vind ik dat.
We begonnen met het muizenvalletje. Erop iets anders dan de vorige keer. Nu een koekje met erop geitenkaas omwikkeld als het ware met een gelei van ‘Barigoule’ en erop een stukje krokante varkenshuid. Eerlijk gezegd vond ik het helemaal niet lekker. Het gaf een onprettig mondgevoel en ik vond de smaken van de kaas en de Barigoule niet bij elkaar passen en dat gelei-erige...nee, geen succes wat mij betreft.
Een niet heel vriendelijke meneer kwam een amuse brengen. In een bakje garnaaltjes, crème van kerrie - mooi zacht van smaak - een sesamkoekje en wat amarant. Erop nog een minitoefje mayonaise met wat kerrie. Erg lekker vond ik dit hapje.

De voorgerechten kwamen, ik meen dat de kok - Angelo - ze zelf bracht. Heel vriendelijk liet hij ons gewoon doorpraten, tja dat heb je met dames nu eenmaal en lichtte toen kort de borden toe.
Twee dames hadden de kalfstartaar met een gepocheerd scharrelei, boontjes, boeren kruimelkaas, truffelcrème en krokante panchetta en ik meen dat ze er wel tevreden over waren, hoewel aan het eind van de maaltijd bleek dat het grote hoeragevoel niet echt was komen bovendrijven, wat ik natuurlijk bijzonder jammer vind, omdat ik altijd zo enthousiast doe over de Hofstede. In ieder geval zag het bord er mooi uit. Ik vond het ook een grote portie trouwens.
De andere dame had gekozen voor de zult van heekfilet met komkommer, mierikswortel, warm gerookte palingschuim en krokante aardappel en kreeg een langwerpig bord met daarop de genoemde ingrediënten met nog wat groentjes en cresjes. Erbij in een apart kommetje schuim van paling met aardappelkrokantjes. Zij was tevreden.
Ikzelf had mijn voorgerecht gewisseld en kreeg de Noordzeekrabsalade met appel en limoen, gegrilde Sint-Jacobsmossel, eendenlever, zuurdesem, hazelnoot, zout en rucola. Een schitterend gerecht. Onderop de salade van de Noordzeekrab, erop een dun krokantje van zuurdesem. Daarop perfect gegrilde plakken coquille met wat rucola, weer een dun krokantje van zuurdesem wat is afgedekt met smeltende eendenlever met erop wat gehakte hazelnootjes en zeezoutkorrels. Erbij nog wat olie en crème van rucola om de boel te completeren. Een erg lekker gerecht vond ik dit. Mooie uitgesproken en bij elkaar passende smaken.
De dames vervolgden eensgezind met de romige schaaldierensoep met Hollandse garnalen, dragonroom en zuurdesemtoast. Eerst kregen zij een bord met daarin garnaaltjes, wat kruiden, een toastje met erop room van dragon. De schaaldierensoep werd vervolgens door de bijzonder vriendelijke mevrouw ter plekke in het bord geschonken. Ik ben helemaal vergeten te vragen hoe ze de soep vonden trouwens, maar het bord zag er verder goed uit wat mij betreft.
Ikzelf vervolgde met het tweede gerecht uit het Proeverijmenu. Ik had dat de vorige keer mogen ‘voorproeven’ en was er toen erg enthousiast over. Gegrilde Sint-Jacobsmossel met dashi, misocrème, lamsoor, frisse komkommer en mosseljus.
Met de doublure van de coquille had ik trouwens geen enkele moeite, ik heb er tenslotte zelf voor gekozen. Wederom vond ik dit een erg lekker gerecht en ik geloof dat Angelo me nog extra verwend heeft ook, want ik vond zelfs nog stukken kreeft onderin, heerlijk!
En we babbelden maar voort en voort, toch wel heel luxe om zo lekker midden op de dag lekker te eten en te babbelen vind ik.
De andere dames moesten even wachten, het Proeverijmenu is wat uitgebreider dan het Menu Hofstede de Blaak en ik kreeg nog een gerecht. Ook gewoon uit het menu. Tortellini van runderstaart met doperwten, Parmezaanse kaas, Serranoham en Madeirasaus. Een grote hoeveelheid runderstaart kreeg ik, mooi gesudderd. Erbij doperwten, een erg mooie madeirasaus, een krokantje van de kaas en erop een flinke plak Serranoham. Een mooi gerecht wederom, wel aan de machtige kant.
Als hoofdgerecht had één van de dames (geloof ik, ik weet het niet meer precies) gekozen voor gegrild Duroc varkensfilet met notencrumble, sjalot citruscompote, knolselderij, rösti en kummeljus en zij kreeg flink wat plakken varkensvlees met alle genoemde ingrediënten voorgeschoteld. Ik meen dat ze er tevreden over was.
De andere twee dames gingen voor gestoomde scholfilet met een peterselie/citroen korstje, quinoa, spinazie, mossel, pompoen en gerookte botersaus. Zij kregen een zeer kleurrijk bord met daarop alle genoemde onderdelen. Ook hier meende ik tevredenheid te bespeuren.
Ikzelf had het hoofdgerecht gewisseld voor een voorgerecht van de kaart: Gebakken kalfszwezerik, met geglaceerde kalfswang, zwarte knoflook, krokante ratte aardappel, truffel room, sjalotten hachee en knolselderij. Een schitterend bord kreeg ik met uitstekende zwezerik, heerlijke kalfswang en alle andere genoemde onderdelen en ik geloof dat ook hier weer sprake is van extra verwennerij, want er lagen ook nog eens plakjes truffel op het gerecht. Heerlijk!
Het werd natuurlijk later en later met al dat geklets, maar we waren inmiddels toe aan het dessert. Twee van de dames hadden gekozen voor het kaasgerechtje. Munsterkaas met peer, macadamianoten, appelstroop en zoet/zure ijspastille van bleekselderij. Deze keer gepresenteerd op een bord en niet in een kommetje en met appelstroop en een ijspastille ipv met aardappelschuim. Het zag er mooi uit en ik meende wederom tevredenheid te zien.
De andere dame en ikzelf hadden het dessert gewisseld voor warm mangoschuim met mangocompote, passievrucht, witte chocolade, gekarameliseerd brioche en vanille-ijs. Ik had dat de vorige keer ook als dessertje en vond het toen erg lekker en dat vind ik nog steeds. Hoewel het na het geweld van de andere gerechten toch wel aan de machtige kant was, maar dat was natuurlijk ook gewoon mijn eigen schuld. Heerlijk fris en gewoon erg lekker.
Koffie en thee namen we op het terras waarbij nog een lekkere friandise kwam en laat in de middag namen we afscheid van elkaar en van de Hofstede de Blaak, waar we weer een zeer genoeglijk samenzijn hadden gehad. Het is en blijft een fijn restaurant.

Nadat we lekker hadden geborreld op een leuk terrasje in Harlingen - wat overigens verbazingwekkend weinig terrasjes heeft vonden we - en ons hadden opgefrist in de hotelkamer bracht een taxi ons naar Arum. In Arum namelijk zit een uitstekend authentiek Indonesisch restaurant. Echtgenoot is geboren in Djakarta en erg weg van de Indonesische keuken en daarom had ik via twitter gereserveerd bij TandjongPriok. Voor een uitleg over de naam en het idee achter het restaurant verwijs ik naar de website, maar ook de inrichting wijst duidelijk naar de betekenis van de naam: de toegangspoort tot Indonesië, uiteraard met name de nautische onderdelen. Extra leuk vonden wij dan weer daar ook de ouders van echtgenoot met De Oranje in Djakarta waren aangekomen in 1951.

Goed.
De ontvangst was vriendelijk, men herkende alleen mijn naam niet omdat Sicco - de mede-eigenaar en ook actief op twitter - mijn twitternaam had opgeschreven en ik mijn eigen naam noemde, maar alles kwam goed. Sicco kwam ons een hand geven en we kregen een fijne tafel - de tafels zijn heel breed hier - naast de saté-gril. Het restaurant was bijna helemaal gevuld en dat schijnt altijd zo te zijn in de weekenden. Verbazingwekkend wat mij betreft in zo’n piepklein dorpje. Er hangt een heerlijk ontspannen sfeer, iedereen keuvelt wat, eet heerlijk en is duidelijk aan het genieten. Op de tafels, op de zijkanten, zitten koperen (nautisch) naamplaatjes van de vaste gasten, ook al zo leuk, want overal zit natuurlijk een verhaal aan vast.
De kokkin, de vrouw van Sicco, was vanavond helaas afwezig, maar dat mocht onze pret niet drukken.
We begonnen met een glaasje witte wijn, een Nyakas, Muller Thurgau, Budai. Een fijne, frisse wijn. De wijnkaart, die net nieuw is, is opgesteld in overleg met Miranda Beems en Sicco is duidelijk trots op zijn mooie wijnkaart. Die er wat mij betreft ook mooi uitziet, zowel qua inhoud als qua uiterlijk.
Erbij een mandje met kroepoek en emping.
De kaart werd ons gebracht, zie de website. Op tafel stond een kaartje met de diverse sambals die mogelijk zijn. Die sambals worden aan tafel klaargemaakt en kun je eten bij het hoofdgerecht; wat over is krijg je in een bakje mee naar huis.
We besloten elk tot twee saté, uiteraard tot het hoofdgerecht en daarna zouden we nog wel zien.
De wijn had even wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk besloot echtgenoot tot een rode wijn, een Papa Luna Calatayud en hij was er erg over te spreken. Ikzelf bleef bij mijn geliefde wit, een Bourgogne Aurélien Verdet.

We kozen twee sambals, waarvan er eentje aan tafel werd klaargemaakt. De andere, zo vertelde de vriendelijke mevrouw ons, zou in de keuken worden klaargemaakt, omdat de bereidingstijd tenminste 20 minuten zou zijn. We vonden het prima. We hadden gekozen voor de Badjak, die dus in de keuken werd klaargemaakt en voor de Trasi Bakar Gendaria en na enige tijd verscheen er een grote platte vijzel met daarin de ingrediënten die langzaam werden geplet, zodat er een heerlijke kruidige eenheid ontstond. We hebben ervan gesmuld.
De sateetjes kwamen, we konden de bereiding ervan op de voet volgen op de grill die naast ons stond. Vier soorten op een schaaltje met vier verschillende sausjes erbij, en een keurige uitleg welk sausje bij welke saté te eten. We hadden gekozen voor de saté van lam, van hert, van kip en een Balinese versie (we gaan tenslotte naar Bali), de lilit ayam, kipgehakt aan een serehstengel. Ik kan kort zijn: alle saté waren geweldig lekker, zowel zonder als met sausje. Heerlijk geroosterd (vrij zacht), niet te grote brokken (heb ik een hekel aan) en eigenlijk is het een keer leuk, zo zeiden we later, om eens alleen alle saté hier te proberen als maaltijd. Gaan we dus nog een keer doen.

Na enige tijd kwam het hoofdgerecht. De Coba-Coba, zoals dat hier heet. Beslist geen rijsttafel, maar vier of vijf op elkaar afgestemde gerechten met witte rijst. Telkens wisselend, dus telkens weer een verrassing.
Een leuke mand met witte kleefrijst en vijf gerechtjes kregen. Udang soos tiram, ayam betutu, semor kerbau, gado-gado en sambal goreng kouseband. Nu heb ik natuurlijk geen idee wat wat is, maar in ieder geval kregen we kip in een pandanblad, gesmoorde waterbuffel, gadogado, boontjes en iets met garnalen. Ook hier kan ik erg kort over zijn: we hebben nog nooit zo fantastisch lekker Indonesisch gegeten. Heerlijk gekruid, maar niet zo heet dat de smaakpapillen doodslaan, perfect van garing, niet te droog, mooi mals en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Wat was dit allemaal lekker zeg. We kregen het natuurlijk lang niet allemaal op, deze keuken is altijd zeer genereus en gastvrij en hier zeker.
We hebben nog lang na zitten kletsen met onze wijntjes en sloten uiteindelijk af met een goede espresso. Nadien kregen we nog een rondleiding van Sicco door het hele restaurant - er is ook nog een gedeelte voor groepen, slim! Ook heeft hij een BOB-service, waar we uiteraard met graagte gebruik van hebben gemaakt en zo bracht hij ons naar ons hotel in een geweldig leuke oude Londense taxi.
We hebben genoten van deze avond in dit zeer gastvrije restaurant. Als we weer in Friesland zijn gaan we er zeker weer eten, het was allemaal even lekker.

We moesten deze zaterdag voor Pinksteren om 14.00 in Dokkum zijn, maar waren iets eerder vertrokken, er moet tenslotte ook gegeten worden. Onderweg bedacht ik dat de Herberg De Waard van Ternaard misschien een optie zou zijn. Ik heb ooit eens iemand aangeraden er te gaan eten, licht twijfelend, omdat ik er zelf nog niet was geweest en diegene was er erg positief over geweest. Getelefoneerd en een lunch was geen probleem.
Parkeren gaat nog erg makkelijk daar in de kop van Friesland en de Herberg ligt er mooi. Leuke arrangementen heeft men er ook!
Buiten stonden wel wat tafels, maar de parasols bedekten de tafels niet helemaal en ik eet liever niet in de zon. We liepen dus naar binnen en meldden ons. De kok die verantwoordelijk is voor het brood ontving ons en veronderstelde dat we wel buiten wilden eten, maar dat wilden we dus niet. Dan moesten we maar naar de gelagkamer.....Daar zaten we dus met zijn tweetjes. Na enige tijd kwam de vriendelijke bediening en we wilden graag een glaasje witte wijn als aperitief. Een Verdecchio was het, niet onaardig en mooi op temperatuur. Erbij wat knabbels. Gemarineerde olijfjes, kroepoek van kerrie en een groentenloempiaatje. Vooral de kroepoek van kerrie, die ter plekke gemaakt was, was erg lekker, nog licht lauw en heerlijk van smaak.
Men kent hier alleen verrassingsmenu’s (of je kunt kiezen van de broodjeskaart zoals ze dat hier noemen), dus wij kozen voor een driegangenmenu voor 35 euro met erbij een wijnarrangement voor 17.50.
Een karaf water met lekker veel ijsblokjes was geen enkel punt en werd ook als vanzelfsprekend aangevuld telkens en er verscheen een amuse. Eentje in drieën. Links een vierkantje aardappelgratin met bieslookmayonaise, in het midden gemarineerde tofu met sojapareltjes en rechts een gemarineerd tomaatje omwikkeld met een krokantje van sesam. Alledrie erg lekker! Leuk, die Oosterse toetsjes ook vonden we.
De eerste wijn werd ingeschonken, een Quintay. Een wijn uit Chili, gelukkig fijn fris. Voordat het eerste gerecht kwam kregen we eerst nog een plank met erop net gebakken broodjes, boter, olie, pesto, tapenade van tomaat en zout en dat zag er zeer gastvrij uit. En de broodjes en de pesto en tapenade - alles homemade natuurlijk - waren erg lekker.
Het voorgerecht was palingsalade met coquille. De coquille was goed, prima gebakken en een lekker zoutje erop, de palingsalade bevatte van alles, maar geen paling volgens mij. In ieder geval wel bieslook, aardappel en appel en dat alles lag op een spiegel van rode biet en wilde ui. Erop nog wat cresjes, een viooltje en wat krokantjes. Een leuk gerecht, maar wel jammer dat er geen paling in zat.
De tweede wijn was een Finca la Emperatriz, een Viura. Een aardige wijn. De vriendelijke mevrouw, die overigens ruime glazen schenkt, liet de fles bij ons achter met de opmerking dat als we nog meer wilden, we het gewoon konden pakken. Het hoofdgerecht van vanmiddag was kabeljauw. Kabeljauw met aardappelmousseline, voorjaarsgroentjes, Hollandaise saus, brandneteldressing en wat sushi-azijn. Een heerlijk gerecht. Uitstekende kabeljauw met lekkere groentjes, waaronder natuurlijk een asperge, maar ook verse zilveruitjes, een heerlijke dressing van de brandnetel en her en der een licht zure toets van de azijn, heel lichtjes. Erg lekker dus.
Voordat het dessert kwam kregen we zelfs nog een dessertamuse. Een ijsje van karnemelk, schuim van kalamansi en crème van rabarber. Ook al erg lekker en heel erg fris, heerlijk op zo’n warme dag, want ook hier was het tegen de 25 graden.
Een glaasje dessertwijn werd ingeschonken, een Tariquet. Een prettige, want niet te zoete, dessertwijn. Het dessert zelf was een spongecake van grapefruit met een kruidje, witte chocolade, mango en amandelen en ook dit was erg lekker. Ook al prettig fris. Er wordt leuk gekookt in de Herberg.

Koffie namen we niet meer, we moesten om 14.00 sharp in Dokkum zijn en dat haalden we tot op de minuut. Dus ook daar iedereen blij. De Herberg De Waard van Ternaard is zeker een bezoek waard als je in de omgeving bent (die overigens schitterend is).

Via vakantieveilingen had ik een half jaar geleden 2 vouchers gewonnen voor een driegangendiner bij Staal. Nu kende ik heel Staal niet, maar de plek - boven de koopgoot, pal tegen de WTC-toren aan - vind ik mooi en de reviews her en der waren goed, dus waarom niet. Opeens begon de tijd te dringen qua geldigheid, dus de reservering voor de vrijdagavond 11 mei was snel gemaakt. Parkeren ging vlotjes en we wandelden via de lift de eerste verdieping op, waar het restaurant is gevestigd. Een ruime ruimte met banken en stoelen, houten vloeren, houten tafels met wel stoffen servetten en een prettige akoestiek. De zonen wilden wel op de bank, wij namen de stoeltjes. De prettige mevrouw overhandigde ons de kaart met een uitleg over de gerechten buiten de kaart om, vroeg of we water wilden en we besloten tot een aperitief. Voor de jongens frisdrank (BOB), voor echtgenoot een jonge jenever, voor mij een witte wijn, een Argentijnse Chardonnay.
Brood en boter kwam en nadat we onze wensen kenbaar hadden gemaakt verschenen de gerechten in een prettig tempo.
Omdat we toch gereden werden besloot echtgenoot tot een Marqués de Riscal 2006 en ik tot dezelfde, maar dan in de witte uitvoering. Lekkere wijn, lang geleden dat we ‘m dronken.
De voorgerechten kwamen.
Voor Maurits de zalmceviche. Een mooi opgemaakt bord met half gegaarde stukjes zalm met een dressing en in het midden de nodige slasoorten met de biet waarmee je overal wordt doodgegooid. Lekker vond hij het.
Echtgenoot en Ole kregen de rundercarpaccio. Met zalf van gepofte aubergine en parmezaan. Mooie plakken runderhaas met een hele berg sla en een hele berg parmezaan waaronder de gepofte auberginezalf verstopt zat. Ook hier de plakjes biet...
Ik was benieuwd naar de gegrilde chorizo met blauwe kaas en vijg. Ik kreeg een wel mooi opgemaakt vierkant bord met in het midden een hele berg sla met blokjes flauwe blauwe kaas (ik ben dan ook een roquefortliefhebber) en er omheen plakjes lekkere gegrilde chorizo, die het gerechtje een bite gaven. Ik vond het lekker in al zijn simpelheid. De vijg was nog lang niet rijp, dus die heb ik laten liggen.
Als hoofdgerecht waren we erg eensgezind. We wilden graag allevier het gerecht buiten de kaart om. De entrecote met morilles. Een mooie entrecote kregen we met helaas in stukjes gesneden morilles. Wat groentjes erbij en een mooie wijnsaus maakten het gerecht compleet. Helemaal niet slecht. Erbij een bak goede frieten en uiteraard een bak gemengde salade en dat was het hoofdgerecht. Gewoon goed.
Als dessert wilden echtgenoot en Maurits - zoals gebruikelijk - de crème brûlée en die was in orde. Opgeleukt met wat rood fruit en wat cresjes en ze waren tevreden.
Ole ging voor het strooptaartje met crème anglaise en hij kreeg 2 punten van de zeer zoete taart met erbij huisgemaakte crème anglaise en wat rood fruit en ook hij was tevreden. Een lekker dessert.
Ik was benieuwd naar de mousse van witte chocolade en passiefruit en was aangenaam verrast toen ik een mooi glas kreeg voorgezet met een heerlijke witte chocolademousse met lekker veel gepureerd passiefruit en ook wat rood fruit erop. Heerlijk fris en niet te zwaar.
Nog een espresso voor drie van ons en na het betalen van de drankjes verlieten we tevreden Staal. Een in zijn klasse aan te raden eetcafé wat mij betreft. Fijne bediening en leuke gerechten.

Voor Kerst hadden we een erg mooi cadeau gekregen: een bon om te gaan eten bij Ivy. Kennissen van ons ook en we besloten er met zijn vieren naar toe te gaan. Op 21 april was het zover. Voor hen de eerste keer, voor ons inmiddels de vierde (meen ik) keer.
De ontvangst was vriendelijk, het mobile-aandoende standaardje met de diverse schijfjes (voornamelijk Italiaanse) biet stond al op tafel en de champagnewagen werd voorgereden. We besloten tot een champagne die allemaal niet kenden, een André Clouet. 100% Pinot Noir, een lekkere champagne vond ik. Het 11 gangen Tasting Menu in ouwel lag op het servet op tafel en dat waren we net aan het bekijken, toen er een amuse kwam.
Een pompoen & gember sorbet op zoute parelgort met gefrituurde sjalotjes en een schijfje, ingemaakte gember. Lekker, vooral de gembertoets met de zoete pompoen en de zoute gort vond ik erg lekker.
Hierna kwam er een amuse uit de oude doos om zomaar te zeggen. Op tafel kwam een wit bordje met drie toefjes uienmayonaise en op een kleine barbecue lagen vier spiesjes met aardappel, wortel en komijnzaad: hutspot 2012, maar ik weet toch vrij zeker dat ik iets dergelijks al eens eerder heb gegeten hier. Maakt niet uit, het was lekker. Niet bijzonder verder.
Een derde amuse verscheen, met in het glas weer dat leuke paraffinegrapje. Een canelé met eendenlevermousse. Lekker krokant, smeltende eendenlevermousse en we meenden ook nog iets van kaas te proeven.
Inmiddels werd er ook water ingeschonken en vervolgden we met de signature amuse van de chef: het piccalillyhoorntje. Uit en te na al beschreven, dus ik laat het hier verder bij in deze recensie.
Hierna een amuse in tweeën. In een schaaltje per persoon een “pimientos de Padrón” met een sesam & roze peper crostini, een crostini met parmezaanse kaas en eentje “puur” met alleen olijfolie en erbij vier geleitjes gemaakt van Sicilian lemon. Lekker fris.
We hadden besloten eens niet het wijnarrangement te nemen, maar voor flessen te gaan. De eerste werd een Petra Unger, Grüner Veltliner, Gottschelle, Kremstal Reserve en die beviel ons. Mooi licht met een fijn pepertje erin.
Erbij dan het eerste gerecht(je). Heilbot/Tom Yam/emulsion. De optionele kaviaar à 14 euro hadden we er maar bijgenomen. Een piepklein stukje goed gegaarde heilbot kregen we met een emulsie van TomYam, diverse groentjes en een schepje kaviaar. Ik moet zeggen dat ik het een erg lekker hapje vond. De Thaise toets kwam er uitstekend uit en heilbot kan (of liever gezegd moet) veel hebben. Ik moet wel aantekenen dat het vorige gerecht met heilbot (die met de ossenworst en de crustacé) me beter was bevallen, die vond ik het heel bijzonder. Zo zie je maar dat je toprestaurants eigenlijk niet te vaak achter elkaar moet bezoeken.
Het tweede gerechtje, bloemkool/ansjovis/gebruinde boter/crumble kon me minder bekoren. Op een rechthoekig bordje diverse bereidingen van bloemkool met ook nog aan tafel erop geschaafde rauwe bloemkool. Wel weer geestig om te zien die bloemkolen die het restaurant doorgedragen werden overigens. We vonden crème van bloemkool, geschaafde bloemkool, gedroogde bloemkool (taaiig), krokant van bloemkool en volgens mij ook nog wat stukjes gefrituurde bloemkool, maar dat kan ook brood geweest zijn. Niet heel geslaagd wat mij betreft.
Het derde gerecht was aardappel/venkel/kaantjes. In een mooi glas kregen we zalvend zachte aardappelmousseline, erbij wat gedroogde venkel, de kaantjes, die een mooie bite gaven waren van het Simmenthaler rund en aan tafel werd er nog wat gepocheerd eigeel op geschonken. De vorige keer kregen we er een schitterend gepocheerd eitje bij herinnerde ik me, waarmee dit een toch wat simpel gerechtje werd eigenlijk.
We waren toe aan de Nitrococktail. In mijn vorige recensies heb ik al beschreven hoe men die hier maakt. De Cocktail van vanavond bestond uit sap van watermeloen, ginger ale, blanke en oranje grapefruit, azijn, arganolie en het ijsje werd door middel van stikstof gemaakt van amandelmelkroom. Een lekkere combinatie!
Bij het volgende gerecht liepen de wegen uiteen. Een der tafelgenoten eet geen schaal- en schelpdieren en de ander geen oester en geen zwezerik, dus zij kregen de foie met kersen, zie mijn beschrijving in een van de eerdere recensies. Ik vond het toen erg lekker en volgens mij waren ook zij tevreden.
Wij kregen een oude bekende, waar ik helemaal niets op tegen had. Oester/rabarber/foie. Heerlijke oestercrème, een prachtig stuk foie, mooie strepen rabarber en een heerlijk sesamkrokantje vervolmaakten dit fijne gerecht. Echt erg lekker.
We schakelden over de Grüner Veltliner naar een favoriet van me, de opvolger om zomaar te zeggen van mijn geliefde Pacherenc du Vi Bilh van Brumont, de Chateau Bouscassé Jardins 2008. Erg lekker natuurlijk.
We waren toe aan het laatste tussengerecht als je daarvan kunt spreken. De zwezerik met de oursin en de kreeft. Omdat twee der tafelgenoten dat niet eten, had de keuken besloten ons allemaal een geheel ander gerecht te brengen. Zeebaars/pompoen/venkel. In een zwart schaaltje kregen we blokjes pompoen, compote van pompoen, venkelsliertjes, een mooi gebakken stukje zeebaars en een toastje met wat dingetjes. Eerlijk gezegd viel het gerechtje ons wat tegen. De zeebaars was natuurlijk in orde, zo ook alle andere genoemde componenten, maar het geheel gaf niet bepaald een wow-gevoel. De zwarte brigade vroeg ons na elke gang of het ons bevallen was en dit keer gaven we aan dat dat helaas niet het geval was.
Er verscheen een soort tussenamuse. Auberginekaviaar, crème van limoen, haringkuit en aardappelkaantjes in een mooi schaaltje en erbij een leuk klein stukje brioche met lardo en pecorino.
Tot onze grote verbazing verscheen de chef zelf bij ons tafel met een hand vol prachtige pannetjes en ter plekke maakte hij voor ons een extra gerechtje ‘omdat de zeebaars niet helemaal in de smaak was gevallen’. Zeer attent. Het extra gerechtje kregen we geserveerd in een prachtig pannetje van Demeyere. Een geweldig mooi stukje tarbot met artisjok (o.a. mousseline van artisjok), linzen, duxelles, maïsolie met artisjok en een flinke schep kaviaar. Dat alles omgeven door de linzen dus met een heerlijk romig sausje erbij. Een echt heerlijk gerechtje en erg leuk gepresenteerd ook.
De heren schakelden over op een rode wijn, een Dolcetto d'Ovada superiore Tacchino, die hen beviel. Wij hielden het bij de Bouscassé. Het hoofdgerecht was lam/wortel/fluid/ui. Op het bord mooie stukjes lamsvlees, perfect van cuisson, erbij wortelcrème, kummel, ui, eigen jus en wat aardappelmousseline, in een leuk le Creuset pannetje gelei van lam met lamstong, tomaat en mint, heerlijk fris. Een mooi gerecht.
We waren toe aan de asperges. Drie mooie stukken perfecte asperges kregen we met erbij mooie rauwe ham, heerlijke boter met mint, diverse cresjes en erg lekkere verse erwtjes. Echt erg lekker. Wel machtig, de buikjes begonnen flink gevuld te raken inmiddels.
Twee van, waaronder ik, besloten nog tot een volgend gerecht van het menu, de topinamboer/manchego/gepofte rijst/bonito. Prachtige crème van aardpeer kregen we met flink wat manchego erdoor. Voor de crunch de gepofte rijst en ook de lekkere zoute bonito paste er uitstekend bij. Alweer een lekker gerecht.
Beide mannen namen nog de macadamia/vanille/Masia el Altet en kregen de macadamianoten bedekt met de eendenlever, een bolletje vanille-ijs, de aan tafel erop gedruppelde olijfolie en wat cresjes en ook zij waren hier erg tevreden over.
Eén der heren wilde ook nog graag de popcorn/crix/pistache proeven, het basketballwedstrijdpakket van Francois Geurds om zomaar te zeggen en hij was zeer tevreden over de krokante kip, de popcorn, het ijs en de pistache. Een leuke combinatie vond hij het.
Beide dames, ik dus ook, wilden nog wel wat kiezen van de toch wel erg mooie kaaswagen hier, waarbij dan behalve de gekozen kaasjes nog wat noten, getoast brioche en popcorn kwam. De kaasjes waren uiteraard uitstekend.
Bij de koffie kwam de bekende suikerspin met wat gemarineerde kumquat en in een glaasje een slushpuppy van mandarijn, die heerlijk verfrissend was en toen was het al lang na middernacht geweest en dus keerden we weer diep tevreden huiswaarts. Alweer een avondvullend programma in dit bijzondere restaurant.

Bij de reservering vond ik het al vreemd dat het eerste tijdstip waarop het nog mogelijk was 20.30 was, maar er ging - dom genoeg - geen belletje rinkelen. Op de vrijdag zelf belde ik iets voor de lunch naar De Limonadefabriek of het misschien mogelijk was dat we iets eerder kwamen, maar nee, dat ging niet. Op mijn vraag of ze soms met twee shifts werkten werd kwam een Ja. Ik had dat graag van te voren geweten, ik hou namelijk niet van shifts. De eerste ronde wordt vaak toch wat weggewerkt en bij de tweede ronde moet de zwarte brigade alle zeilen bijzetten om nog een hele ronde te draaien. Wat uiteraard ook voor de witte brigade geldt. Maar goed, misschien viel het bij De Limonadefabriek wel mee. Enkele maanden ervoor had ik de nieuwe Limo voorbij zien varen over De Lek en ik was wel benieuwd naar de inrichting, de oude Limo was charmant, maar de stoelen zaten toen bepaald niet prettig.
Keurig om 20.30 parkeerden we en liepen we naar de deur. De letters LIMONADE blinken je al van verre tegemoet; een kennis die pal aan de overkant woont had me al verteld dat er erg veel licht was ‘s avonds.
De entree is niet heel ruim, direct links is de garderobe, rechts is Prik, de brasserie, voor je de keuken en iets verder links het restaurant. Hoog is het er met een mooie constructie, vooral voor de zomermaanden. De tafels zijn niet gedekt, wat jammer is, want op de een of andere manier maakt het formica-achtige blad - bruin houtachtig - een wat goedkope indruk. Wel stoffen servetten overigens.
De ontvangst was vriendelijk en men vroeg ons om nog heel even te wachten....Ai....nu viel dat wachten enorm mee, hooguit 2 minuten, maar toch, ik vond het een domper, vooral omdat we gewoon keurig op tijd waren. Het grote nadeel dus van twee shifts.
We kregen een rond tafeltje in het midden van het nogal volle restaurants - qua tafels en qua bezetting en begonnen met een glaasje witte wijn. De huiswijn, een Mosel QbA, Reuter-Dusemund, Riesling Trocken, 2010, Duitsland. Een nogal gewone droge witte wijn.
Erbij wat knabbels. Iets koekjes-chipsachtig, lekker hartig en een bakje met dunne plakjes droge worst, ook lekker.
We kregen een korte uitleg over het Restaurantweekmenu, een extra gang was mogelijk. Die extra gang wilden we wel, zo ook wat water. Voor echtgenoot een fles bruisend water, voor mij een karaf ijswater, wat vriendelijk is. Een wijnarrangement bleek mogelijk, maar dat werd ons niet aangeboden, dus we bekeken de wijnkaart en kozen daaruit een Augustus, Cellers Puig&Roca 2010, een heel aardige wijn, die ik wel kende.
Een bordje met twee kleine hapjes verscheen, de amuse dus. Op een lepel krokant spek met iets erbij, lekker en in een bakje gerookte zalm met Japans zeewier en een wortel-limoenmayonaise. Aardige amuse, licht simpel.
Brood kwam op tafel met een miniem plakje licht gezouten boter erbij en dat werd nog enkele malen herhaald.
De wijn werd ingeschonken en het eerste gerechtje verscheen. Zeebaars. Zeebaars zachtgegaard met structuren van aardappel, mosterd en yoghurt. Op een bedje van aardappelsalade, flink aangemaakt met mosterd en yoghurt lag een stukje zachtgegaarde zeebaars, die wel enkele zoutkristalletjes kon gebruiken en daarop een toefje gemengde salade. Ook nog wat kleine krokantjes van aardappel troffen we aan. Een nogal simpel, klein gerechtje vonden we.
Het extra gerecht zou zijn varkenswang met buikspek, zuurkool, appel en sojasaus. De enige man in de bediening, die nogal gehaast was, zette onze borden neer met de opmerking dat dit de zeebaars was. Vol verbazing keken we naar ons bord en vroegen aan een dame in de bediening of dit wel de bedoeling was, we hadden tenslotte al zeebaars op en die leek natuurlijk in de verste verte niet op zeebaars. Het bleek gewoon de varkenswang te zijn....
Dit vond ik een heel aardig gerechtje, de varkenswang was mooi zacht, de zuurkool - met een lichte kerriesmaak - ook prettig en de andere smaakjes vulden het geheel mooi aan, vooral de saus van soja vond ik leuk. Op de een of andere manier vond ik het een beetje weinig en mij bekroop het gevoel - ook vanwege de dubbele shift - dat er vooral geld verdiend moest worden. En dat irriteert me. Ik begrijp best dat er inkomsten moeten zijn, maar het moet wel van twee kanten komen natuurlijk. Als ik de hoofdprijs betaal, verwacht ik daar ook iets voor.
Het hoofdgerecht was Streefkerks rundvlees, entrecote en stoof van de rib, spitskool, spelt en jus met oude wijnazijn. Op een bedje van de risotto van de spelt lag de al getrancheerde entrecote (een stukje ervan dan), ernaast wat crème van spitskool, een rolletje rookvlees waarin het stoofvlees was gerold en ook nog een gehaktballetje. Op zich een leuk gerecht zo met de drie bereidingen van het rund. Ook hier bracht een klein beetje zout iets meer smaak.
Het dessert kwam vrij snel, dessertwijn werd ons niet aangeboden en we hadden eigenlijk ook geen zin om erom te vragen en dat was een creatie van melkchocolade, amandel, honing en yoghurt met een sorbet van peer. Precies dat troffen we ook aan op ons bord en ik moet zeggen dat ik er bijzonder weinig smaak aan vond zitten, wat natuurlijk heel jammer is.
We vonden het wel mooi geweest en vroegen om de rekening, koffie zouden we wel thuis drinken. Bij het vertrek vroeg de mevrouw of alles naar wens was geweest en op mijn opmerking dat ik het allemaal licht tegenvallend vond eerlijk gezegd kwam de reactie ‘oh, wat jammer’, en dat was het.
De Limonadefabriek dus.

Na afloop van de heel gezellige lunch bij de Hoofdstad Brasserie haalde echtgenoot me op en samen reden we naar het Prof. Tulpplein. Ik had voor deze avond een tafel gereserveerd bij La Rive. Jaren geleden, toen Edwin Kats er nog kookte, heb ik er eens een memorabele avond aan de Chef’s Table meegemaakt. Op de website had ik gelezen dat de nieuwe (nou ja, nieuwe, voor mij dan....) chef, Rogér Rassin, die ik dan weer ken van Cordial, kookt met Oosterse invloeden en dus was ik nieuwsgierig.
Veel te vroeg natuurlijk arriveerden we bij het majestueuze Amstel Hotel en we besloten in de Brasserie wat te borrelen tot het tijd zou zijn om aan tafel te gaan. Zo rondom 19.00 kregen we wat trek en we wandelden naar het restaurant, waar de ontvangst door het werkelijk uitstekende personeel heel vriendelijk was. We kregen een mooie ronde tafel in het klassiek ingerichte, ruime restaurant met heerlijke stoelen.
Vrijwel direct verscheen een amuse. Men ging ervan uit dat we ons aperitief al hadden gebruikt in de Brasserie en dat was ook zo, maar attent dat de wisselwerking onderling goed is.
Op een leistenen plaatje tweemaal een kroepoek van parmezaanse kaas met garnaaltjes, kruidjes en piccalilly. Iedereen weet wat een liefhebber ik ben van piccalilly, maar deze combinatie was nieuw voor en ik vond hem geweldig lekker. Heerlijk fris en de smaken vulden elkaar mooi aan.
We kregen de kaart en het Alliancemenu en eigenlijk zat in het Alliancemenu alles wat ik graag wilde proeven hier, dus we besloten dat te nemen. Met het wijnarrangement. De wijn - in een boek uiteraard hier - is aan de kostbare kant en gezien de gerechten leek een arrangement ons handiger.
Nog een amuse verscheen. Een rauwe venkelstengel waarbij het uiteinde gevuld was met een stukje gerookte paling en een marmelade van citroen. Heerlijk. En vernieuwend. En gewoon erg leuk.
Brood, boter en olie verschenen, peper en zout stonden al op tafel.
De eerste wijn werd ingeschonken. Voor echtgenoot die het menu volgde een Riesling ‘Buntsandstein’ 2008, Rebholz en voor mij een Riesling van Karthäuserhof, die een klein zoetje heeft.
Voordat we aan het menu begonnen kwam er nog een amuse. En wat voor eentje. Een crouton van eendenhuid met komkommer, mango en spongecake van sesam. Erop wat flinterdunne radijs, sesamzaadjes en cresse. Een heerlijk hapje. Fris en diep van smaak door de eendenhuid. Alweer een schot in de roos.
Het restaurant druppelde langzaam vol, wat absoluut niet betekende dat het personeel minder oplettend of gehaast werd, integendeel. Het is een uitstekend geoliede machine hier en de wisselwerking tussen zwarte en witte brigade is bijna perfect te noemen. Complimenten daarvoor.
Tot onze verrassing verscheen er nóg een amuse. En wat voor één....een kerstomaatje, superenthousiast uitgelegd door de enige dame van de zwarte brigade. Gemarineerd, ontveld, gefrituurd met een heel dun laagje beslag met gember en sesam op een granité van gember en soja. Hier vielen we stil van. Wàt een prachtige smaak had dit tomaatje. Toen ik het personeel er een compliment over maakte kregen we als geste van de chef nog een tomaatje, ontzettend vriendelijk!

Het eerste gerecht kwam. Voor echtgenoot, die het menu volgde, de zeebaars. Zeebaars, komkommer, paling, wasabi. Op een prachtig bord mooie stukjes prachtige rauwe zeebaars met erbij de komkommer, de paling, een envelopje met roomkaas, wat cresse, rivierkreeftjes en een dressing met wasabi. Echtgenoot was bijzonder tevreden.
Omdat ik slecht tegen wasabi kan helaas had ik gevraagd of het mogelijk was een ander voorgerecht te nemen en dat bleek geen enkel probleem. Ik kreeg desgevraagd de makreel. Makreel, oester, garnaal, papaja. Prachtige tartaar van rauwe makreel kreeg ik met erbij garnaaltjes, fris zuur van komkommer, oesterstukjes, meloen, rijst, wortel, cresse, komkommerdressing aan tafel erbij geschonken en flink wat bolletjes (piepklein) gevuld met crème van Thaise curry. Het spreekt voor zich dat ik meer dan tevreden was. Wat een heerlijk gerechtje was dit.
Vooral die bolletjes intrigeerden me en toen ik de zwarte brigade ernaar vroeg konden ze me feilloos uitleggen hoe ze gemaakt worden. Zo hoort het natuurlijk, maar ik maak dat niet vaak mee. Wederom complimenten dus.
De volgende wijn was een Montlouis-sur-Loire, ‘Clos Haberl’, 2008, Francois Ghidaine. Een bijzonder prettige wijn vonden we.
De wijn paste uitstekend bij het tweede gerecht. Kreeft. Kreeft, ananas, pandanrijst, bleekselderij. De geur van bleekselderij - waar we allebei niet echt dol op zijn - kwam ons tegemoet vanaf het mooie bordje wat we kregen, wat kwam door de aan tafel bijgeschonken saus van bleekselderij, die prachtig groen van kleur was. Verder troffen we behalve de prima stukjes kreeft crème van pandanrijst aan, schuim van schaaldieren, de genoemde ananas in flinterdunne stukjes, dus ondersteunend en niet storend, nog wat radijs, cresse en een klein beetje pandanrijst. Alweer een schitterend gerechtje vonden we.

Tot onze verrassing werd er champagne ingeschonken. Van Lallier, met een heel verhaal erbij, waarvan vooral is blijven hangen dat het hier om de instapchampagne ging, waar we om moesten grinniken. De Lallier begeleidde de kaviaar. Kaviaar, rode biet, crème fraîche. Een torentje van rode biet kregen we, gevuld met aardappel, wat structuren van koude biet met crème fraîche, pommes soufflés en een vinaigrette van biet. Wat blad van biet en schepjes kaviaar maakten de creatie, die een mooi samenspel bood in koud en warm helemaal af. Wederom een uitstekend gerecht.
De volgende wijn was wederom een Riesling. een Piesporter Schubertslay 2005, Vereinigte Hospitien. Een heerlijke Riesling, heel anders dan de eerste die geschonken werd. Hij paste ook prima bij de zwezerik. Zwezerik, wortel, sinaasappel, kardemon. Gepresenteerd op een donker bord.
Absoluut geweldige zwezerik was het, boterzacht en perfect van cuisson. De zwezerik was gelakt met sherry en dat proefde je goed. Erbij diverse structuren van wortel, waaronder gefrituurde reepjes en een crème van wortel en sinaasappel die ontzettend lekker was en prachtig in balans. Hier wordt werkelijk uitstekend gekookt!
Het volgende glas was een Shiraz ’Art Series’ 2003, Leeuwin Estate en zoals alle wijnen van dit Estate was dit een uitstekende wijn. Vol, diep en uitstekend passend bij de big. Big, mosterd, kaantjes, hazelnoot. Een gerecht waar ik erg nieuwsgierig naar was. Een heel mooi stukje zacht gegaarde big kregen we, met erop flink wat hazelnoot en ook de mosterd was duidelijk te proeven. Erbij flink wat gegrilde groentjes, mosterdzaad, heerlijke pommes paolo en een ongelofelijk lekker stukje buikspek, ook afgedekt met hazelnoot. De aan tafel bijgeschonken jus met hazelnoot was uitzonderlijk lekker, gelukkig bleef het kannetje staan. Het wordt saai, maar wederom waren we diep tevreden.
We waren toe aan de kaaswagen. Toen ik aangaf dat ik liever witte wijn dronk bij mijn kaasjes kreeg ik tot mijn grote verrassing een glas Chassagne Montrachet, les Chevenottes Premier Cru ingeschonken. Uiteraard een geweldig lekkere wijn. De kaaswagen is uitzonderlijk mooi hier en de kaassommelier is perfect op de hoogte van de beschikbare kazen. Hij vroeg ons naar onze voorkeuren en stelde voor om voor ons een bordje samen te stellen, wat we gezien zijn deskundigheid helemaal prima vonden. Het waren uitzonderlijk lekkere kaasjes, waar we ook lang van hebben genoten. Echtgenoot kreeg erbij een glas van het arrangement, een Zellaer 1980 Coheita Port, die hij erg lekker vond. Erbij verder nog wat gegrild notenbrood waarvan ik niet heb gegeten.

Voordat het dessert kwam kregen we nog een dessertamuse. Wederom heel enthousiast gepresenteerd door het enige vrouwelijke lid van de werkelijk uitstekende zwarte brigade hier (ik kan het niet vaak genoeg onderstrepen). Schuim van peperkoek met een kletskop van pecannoten met erop twee structuren van mandarijn. Heerlijk gewoon!

Bij het dessert kregen we een glaasje PX 2007 Toro Albala en dat was nu eens niet zo’n donkere stroperige diepzoete PX maar een elegante lichte, lichtzoete versie die ik verschrikkelijk lekker vind. Die donkere heb ik altijd maar zo-zo gevonden, voor mij veel te zoet namelijk. Dus alweer een puntje voor La Rive. Het dessert werd gepresenteerd op een stuk olijfbomenhout en was heerlijk. IJs van beurre noisette, chocoladestructuren, pecannoot, vijf, hazelnoot en een honingraat karamel. Heerlijk. Niet te zwaar met hele mooie smaakjes. Wederom complimenten voor de chef.
En nog waren we er niet.
Voor de koffie uit kregen we een koffie-amuse. Geestig gepresenteerd als vogelnestje twee eierschalen gevuld met een huisgemaakte advocaat met erop schuim van koffielikeur. Ook alweer heel erg lekker en prachtig van consistentie.
Bij de - uitstekende - espresso nog een plateautje met allerheerlijkste friandises. Een tartelette met Granny Smith, een truffel met kers, een makaron van chocolade, fudge van pistache en chocolade met Baileys. Geweldig lekker allemaal.

Diep en diep tevreden verlieten we La Rive. Een absolute aanrader dit restaurant. Perfecte gerechten en uitstekende bediening, om snel naar terug te keren. Wel eerst weer even sparen ;-).

Op deze zevende april hadden we het druk. Eerst moesten we langs de juwelier, de ring die Ole gaat krijgen voor zijn 18e verjaardag was klaar en aansluitend zouden we naar een vernissage gaan bij Pulchri van Jaroslawa Dankowa. Uiteraard moest er ook gegeten worden, dus ik had gereserveerd bij The Raffles. Echtgenoot is een groot liefhebber van de Indonesische keuken en veel verder dan Garuda waren we eigenlijk nog niet gekomen, dus we moesten nu maar voor het echte werk gaan vond ik.
Nu was alles wat eerder gepiept dan we dachten, dus vanwege jeugdsentiment dronken we nog wat biertjes bij De Posthoorn en reden daarna iets te vroeg naar The Raffles.
De inrichting doet - denk ik, nog niet geweest nl. - Indonesisch aan, met name de Ikat-draperiën spraken me aan, op die manier creëer je toch wat privacy in het vrij kleine restaurant. De mannelijke bediening (een wat oudere man en twee wat jongere mannen) zijn zeer vriendelijk en met name de oudere man is uitstekend op de hoogte van de wijnen die men er schenkt. De vrouwelijke bediening is ernstig niet aanwezig en fluistert naar mijn mening ietsjes te veel, dat mag wel wat duidelijker. Maar vriendelijk is het allemaal wel.
We bekeken de kaart, zie de website voor een uitgebreide indruk en we besloten - uiteraard zou ik bijna zeggen - voor het menu Raffles met wijnarrangement.
Een flinke bak emping kwam op tafel. Nu vind ik emping persoonlijk altijd veel te zoet, zo ook deze, maar een snufje zout - doe ik thuis ook nl. - bracht uitkomst. Zo was hij wel lekker en paste goed bij de aperitiefjes. Voor echtgenoot een biertje en voor mij een droge witte wijn. Een Verdejo, een lekker allemansvriendje.
Op de tafels verder nog wat kunst, een kandelaar, peper en zout en onderborden van Wedgewood. Het viel me op dat bijna al het serviesgoed wel een butsje ergens had. Op de een of andere manier niet storend trouwens, het past wel bij de hele sfeer.

Bij het voorgerecht kregen we een Marsanne – Louis Chèze –   Pays des Collines Rhodaniennes 2010 en dat was een bijzonder prettige wijn, die zich ook uitstekend hield bij het gerecht. Popiah Singapura; Papierdunne rijsteflensjes gevuld met crab en vis.
Inderdaad een flinterdun rijstflensje kregen we, ruim gevuld met heerlijk gekruide krab en stukjes vis. Bijzonder smakelijk en perfect gekruid. Erbij een limoentje en wat flinterdun gesneden kool voor de frissigheid en ook dat paste perfect. Een mooi gerecht vonden we het, wel aan de ruime kant...
Het tweede gerecht was minstens zo lekker. Sop Benkulu; Sumatraanse vissoep, pikant en geurig! Op de foto ziet de bouillon lichtelijk uit als afwaswater, maar dat komt vooral omdat er behalve diverse vissoorten en gesneden kleine maiskolfjes ook wat rijstnoedels in zaten. Die gaven het gerecht een wat vreemde kleur, vooral op de foto. Wederom een heerlijk gerecht, geweldig fijn gekruid, niet te heet, maar toch aanwezig. En de diverse visjes waren perfect van cuisson, niets wat taai geworden.
In het glas vervolgens een Schiefer Riesling – van Volxem – Qualitätswein – Trocken – Saar 2010, een echt lekkere Riesling, bijzonder mineralig en heerlijk droog. Eén van de weinige Rieslings - volgens de meneer - die echt uit de Saar komt.
Erbij Udang Pantung Kuning; Kreeft met een saus van kunjit, citroengras en tomaat en dat was de topper van de avond. Geweldige stukken kreeft in een absoluut heerlijke saus. Wederom flink gekruid, maar wel dusdanig dat de smaak van de kreeft nog goed te proeven was. Echt zo’n gerecht waar je nog wel een bordje van zou willen.
Het hoofdgerecht kreeg als begeleiding in het glas een Cabernet Riserva – Alois Lageder – Alto Adige 2007, een prettige rode wijn. Het hoofdgerecht was Domba Kare Batak; Stukjes lamsfilet in een donkere curry uit de Batak landen met nasi goreng. Mooie stukjes lamsfilet, rosé gebakken in een fijne donkere curry met wat aardappeltjes en gesneden basilicum en ernaast een flink rondje nasi goreng, gevuld met onder andere stukjes kipfilet en cashew-noten. Alweer lekker, maar niet heel opzienbarend. En nogal veel, dus ik moest iets laten staan.
Bij het dessert kwam een glas Maury – Mas Amiel en dat is gewoon een wel prettige dessertwijn. Het dessert zelf was Es Merapi; Gekruid ijs besprenkeld met pure chocolade saus.
Drie gigantische bollen ijs kregen we met op het bord heel veel strepen en kringels chocoladesaus. Erbij nog een mooi schenkbekertje met warme chocoladesaus. Het ijs had drie smaken: aardbei met rode lombok, kokos met kaneel en banaan met gember. Alledrie werkelijk erg lekker, maar mede door de warme chocoladesaus en de hoeveelheid echt te zwaar, ik moest meer dan de helft laten staan.

Bij de goede espresso waarmee we afsloten kwamen nog wat lekkere bonbonnetjes en tevreden verlieten we The Raffles. Een aantal gerechten is werkelijk bijzonder lekker hier, om dus nog eens naar terug te keren.

Opeens was het zover. Met een drietal mannen van de vaste dinsdagmiddagborrelclub ging ik lunchen. Het was Restaurantweek en ze wilden weleens zo’n lunch meemaken. Ik had gereserveerd bij De Roode Leeuw, dat was me de vorige keer prima bevallen.
Zo tegen 13.00 kwamen we binnen in het prettig ruim opgestelde restaurant met veel licht door de grote ramen. Het geheel biedt een ruimtelijke en rustige indruk, erg prettig.
We kregen een fijne ronde tafel in een hoek en begonnen met drie biertjes en een witte wijn voor mij. Nog steeds La Baume, La Grande Olivette en die is prima.
Ons werd het driegangenmenu uitgelegd en we kregen de mogelijkheid tot een extra tussengerecht à 7.50. Uiteraard zou ik bijna zeggen waren we daar wel voor in.

Aan amuses doen ze hier niet. Aan brood ook niet, dat is dan wel weer jammer, maar een karaf ijswater voor mij was geen probleem.
Het voorgerecht zag er mooi uit. Zachtgegaarde kalfsmuis met tomatencrème en een bitterbal van pata negra. Mooie plakjes kalfsmuis kregen we met erop de heerlijke bitterbal met pata negra en wat pijnboompitten. Rechts ernaast mooie crème van tomaat en links een flinke toef gemengde sla met veel rucola erdoor. Een lekker gerechtje vonden we.
Het extra tussengerecht bestond uit op de huid gebakken zeebaars met ravioli van gamba en schuim van schaaldieren. Twee flinke ravioli gevuld met een mooie mousse van gamba’s kregen we. Mooi op smaak, maar ik vond het deeg helaas te dik. Ik hou van die bijna doorschijnende ravioli, dan komt de smaak van de inhoud ook beter tot zijn recht. Het stukje zeebaars was perfect gebakken, mooi krokant en mooi op smaak door wat korrels zeezout. Het schuim van de schaaldieren was naar beneden gezakt, maar ook dat wat mooi op smaak. Alweer een goed gerecht dus.
Het hoofdgerecht was gekonfijte rundersukade, gegratineerd met roquefort en een saus van rode port. Een prima stuk sukade kregen we met erop flink wat gegratineerde roquefort, wat heerlijk was. Eronder de groentjes en de saus van rode port en ernaast nog wat pommes pont neuf. Ook al erg lekker.

Het dessert tot slot zag er prachtig uit. Chocoladebrownie met mousse van risotto, gemarineerde ananas en vanille-ijs. De chocoladebrownie was fantastisch. Wel heel zwaar maar ontzettend lekker. Als je dan toch chocolade gebruikt moet je het goed doen zal de kok gedacht hebben.....De gemarineerde ananas bracht die lekkere frisheid die ik zo waardeer in dessertjes en de mousse van risotto vond ik verrassend. Het vanille-ijs was prima en het koekje erbij heerlijk krokant. Alweer waren we erg tevreden.

De Roode Leeuw is een prima restaurant. Je kunt er trouwens ook gewoon borrelen en in het voorjaar/de zomer hebben ze een heerlijk terras waar je heel prettig zit onder de oude bomen aan de ‘s Gravenweg. Echt een aanrader wat mij betreft.

Via Twitter (tja, waar twitter al niet goed voor is) kwam ik erachter dat Rotterdam een authentiek Sichuanrestaurant rijker was geworden. Kok Robin, bekend van haar Aziatische ingrediënten, was er laaiend enthousiast over en dat wil wat zeggen. Nu is echtgenoot ook altijd in voor echt Chinees eten, dus het kwam erg mooi uit dat we op deze zaterdag in de omgeving van Rotterdam wat dingen moesten doen. Voor de lunch reden we dus even de stad in en parkeerden verbazingwekkend makkelijk om de hoek bij SānSān, wat gevestigd is op de plek waar we een half jaar geleden of zo op de laatste avond van hun bestaan bij Azzia hadden gegeten. Het restaurant is integraal overgenomen qua inrichting, zelfs de vogelkooien - die geluk brengen volgens Chinezen - hangen er nog.
SānSān betekent 33, maar volgens anderen ook ‘eten is de hemel’, wat ik allemaal prima vind verder.
We kregen een fijne ronde tafel en bekeken onder het genot van een biertje en een witte wijn (een Chenin Blanc, Robertson Winery Zuid-Afrika) de kaart. Een bakje met lekkere gebrande noten kwam op tafel en de zeer voorkomende ober vertelde ons dat de Sichuankeuken zeer, zeer scherp was en dat we dus moesten oppassen met de gerechten met drie pepertjes. Nu zijn we wel iets gewend, dus tot zijn verbazing kozen we wat zeer authentieke gerechtjes.
Echtgenoot had trek in de Dim Sum mix . Diverse traditioneel gestoomde dumplings en gebakken hapjes en kreeg na verloop van tijd een flink stoommandje gevuld met maar liefst 10 dimsummetjes. 8 ervan waren gestoomd en gevuld met garnalen, vlees en groenten en 2 ervan waren gestoomd en daarna nog krokant gebakken en deze waren gevuld met een mengsel van vlees en groenten. Ik heb er 2 mogen proeven en ik vond ze erg lekker. Ook de sausjes erbij waren lekker.
Ikzelf ging voor een authentieke Sesame chicken (drie pepertjes...). Een traditioneel - koud - gerecht van kipreepjes met sesampasta en Sichuan peper. Ik kreeg een flinke portie kipreepjes, perfect gebakken met een heerlijke saus van sesampasta en Sichuan peper, prima van smaak en nog flink wat sesamzaadjes er overheen. Ik vond het erg lekker. Licht, vol van smaak en weer eens iets heel anders. Wel een beetje veel.
Als hoofdgerechtjes had echtgenoot voor iets met drie pepertjes op de kaart gekozen. De Chicken of the Chilli Garden. Een zeer pittig gerecht met in blokjes gesneden kipfilet, bereidt met lente-ui, verse gember en gedroogde rode pepers. Een mooi schaaltje met heerlijk, licht krokante stukjes kipfilet, de genoemde groenten en een hele lading gedroogde rode pepers kreeg hij. Ook hierover heen lekkere sesamzaadjes en hij was diep tevreden. Ik heb wat stukjes kipfilet geproefd en ze waren werkelijk uitstekend. Wat een prachtig, dun krokant jasje. Je kon ook zien dat de koks, die werken in een open keuken, plezier hebben in hun werk. Wat ik me kan voorstellen als je zulke elegante gerechtjes mag maken.
Ikzelf had voor een iets minder heet - 2 pepertjes - gerecht gekozen. Wederom een traditioneel Sichuangerecht. De Gong-Bau Chicken. Gong-bau Chicken is een authentiek Sichuan gerecht dat al meer dan 200 jaar bestaat. De in blokjes gesneden kipfilet wordt bereidt in een frisse en kruidige saus. Alweer ontzettend lekker. Prima gebakken kipfilet, een heerlijke frisse en inderdaad zeer kruidige, maar niet overheersende saus en ook ik was erg tevreden.
We hadden er allebei nog Chow Mie bijbesteld en kregen dus een gigantische bak gebakken mie. Maar wat voor mie zeg. Ik heb in tijden niet zulke lekkere mie gegeten. Perfect gebakken, heerlijk hartig en eigenlijk gewoon een genot om te eten.
Het was natuurlijk allemaal te veel voor ons, maar een doggybag is geen enkel probleem in Chinese restaurants, dus na het nuttigen van een uitstekende espresso (ja, echt Chinees inderdaad ;-)) verlieten we diep tevreden SānSān.
Om heel vaak naar terug te keren, want het is er bijzonder lekker. En authentiek voorzover ik dan kan bepalen.
Voor een indicatie van de prijzen, die heel schappelijk zijn trouwens, verwijs ik naar de - leuke - website.

Na een lange dag te hebben doorgebracht op de TEFAF checkten we in in de gerieflijke B & B om de hoek bij Beluga en na wat te hebben gerust enzo waren we keurig op tijd om het restaurant te betreden. De deur zwaaide al voor ons open en de ontvangst was vriendelijk. Veel personeel, jong personeel vooral, op deze donderdagavond. Niet verwonderlijk, het restaurant liep deze avond helemaal vol, zoals op waarschijnlijk elke TEFAF-avond. Het liep allemaal op rolletjes. We besloten een aperitief aan tafel te nemen, de lounge, waarvan ik later op de avond, toen hij leeg was, een foto nam, vonden we te druk. In het restaurant zelf, geheel gerestyled sinds ons laatste bezoek, was het nog heerlijk rustig met een prettig muziekje op de achtergrond. We kregen een fijne ronde tafel in het laaggelegen gedeelte, vlak bij de twee treetjes van het trappetje wat het restaurant als het ware in tweeën deelt. Er verdwenen gaandeweg de avond verbazingwekkende aantallen mensen in een hoek, dus ik vermoed dat ook daar nog wat tafels zijn. De stoelen zijn draaistoelen, wat ik eerst wat vreemd vond, maar eigenlijk zaten ze wel erg lekker en het is gewoon leuk om eens een andere kant op te draaien of om gewoon een klein stukje te draaien, zodat je je benen in een andere stand kunt zitten. Ze nodigen uit tot relaxte houdingen zal ik maar zeggen.
Geen tafellinnen hier, maar een glazen blad, wat ik gaandeweg de avond meer ging waarderen, omdat het gewoon erg goed past bij het gloednieuwe servies van Pieter Stockmans (speciaal ontworpen voor Beluga) en wat ik absoluut prachtig vind. Ook het bestek is geweldig mooi. Prachtig sierlijk en het ligt heerlijk in de hand. Maar vooral de borden - de onderborden, waarop alles wordt neergezet - en de borden met de gerechten die er schitterend inpassen - vond ik geweldig.
We begonnen met wat glaasjes champagne. De huischampagne deze keer, Perrier Jouët, en die vind ik prettig. Mooi droog. Erbij direct een viertal hapjes. Op de meegekregen menukaart staat ‘het zoete van driemaal rode biet’; ‘het zoute van kikkererwten’; ‘de zuren van groene appel, mierikswortel’; ‘de bitters van 90% choco, olijf’ en ‘rode peper’...We kregen een allerschattigst plateautje met telkens 2 hapjes erop en we begonnen met de biet. Driemaal biet inderdaad, een soort schuim, crème en merengue. Heerlijk zoet met die fijne grondsmaak waar ik zo van hou bij biet. Als tweede namen we de vierkantjes gemaakt van kikkererwten, die lekker hartig waren. Buiten de kikkererwtjes proefden we ook nog koriander en peper, lekker! Het derde hapje moesten we in één keer opeten, omdat de binnenkant ervan lopend was. De appel dus met de mierikswortel. Gezien mijn lichte afkeer van mierikswortel liet ik echtgenoot eerst proeven en hij vond het een heerlijk hapje. Ikzelf vond het begin van het hapje ook erg lekker, maar kreeg - natuurlijk - op het laatst weer de bekende chloorreactie. Maar dat is persoonlijk, dus ik maak daar helemaal geen punt van verder. Ik vond het wel een heel knap hapje met die mooi lopende binnenkant. Tot slot het laatste hapje wat bestond uit chocolade van 90% cacao, zwarte olijf en witlof en zou bitter moeten smaken. Ik proefde vooral chocolade, wat ik over het algemeen niet erg vind...De rode peper moesten we denk ik zoeken op het hapje gemaakt van de kikkererwten.
Op een kleiner plateautje verscheen een cilinder gerolde zure groentjes. Een explosie van mooie zachtzure smaakjes in de mond, heerlijk!
Vrijwel direct aansluitend kwamen er twee kleine witte cilinders die bestonden uit structuren van Thaise kokos, wat we ook al erg lekker vonden en hierna kregen we een beker met puntje pizza met flink wat oregano en zeezout erop. Heerlijk hartig en erg lekker weer. En leuk bedacht. De chef begroet elke gast afzonderlijk op een prettige licht amicale manier, wat goed past bij de hele sfeer in het restaurant. Je voelt je er echt welkom.
Tot onze verrassing kwam er voordat het eigenlijke menu zou beginnen nog een amuse. Eentje die we al kenden, maar die wel volledig geperfectioneerd is inmiddels. De uitstekende bediening maakte via een soort tafelbereiding - helemaal hot momenteel - de signatuuramuse van de chef voor ons klaar. Dat waanzinnige zoetzuur gemarineerde kerstomaatje, waarop wat olie met basilicum komt en daarop dan weer wat halfwarm schuim van parmezaan uit de kidde. Tenslotte wordt dit dan afgewerkt met een krokantje van parmezaan. Fantastisch van smaak weer, lyrisch kan ik van dit schuim worden. Ik herkende de smaak direct weer en zoals telkens opnieuw zou ik hiervan kunnen blijven eten....
Maar dit was slechts het begin, het eigenlijke menu zou nu beginnen. We hadden besloten geen wijnarrangement te nemen, eigenlijk omdat dat toch nog wel regelmatig tegenvallend is en - belangrijker - we een Saint Romain hadden gezien op de indrukwekkende wijnkaart en die wilden we heel erg graag. We vroegen wel even of er meerdere flessen waren, zodat we niet voor de nare verrassing zouden komen te staan dat we weer eens de laatste fles zouden hebben. Maar gelukkig waren er flessen genoeg.
Het menu van deze avond had als naam ‘Smaken, Geuren en Kleuren’ en was eigenlijk begonnen met de Chef’s Special, die ik hierboven dus beschreven heb. Met recht een Chef’s Special wat mij betreft dus
De Saint Romain was goddelijk lekker en paste prima bij het eerste gerecht. Gestoomde ‘mozaïek van ganzenlever/pinda/kers/pickles. Een schitterend mozaïek van ongelofelijk zachte ganzenlever, erg vol van smaak - fantastisch gewoon - lag in het midden van het bord met eronder een ‘koekje’ van pinda. Een geweldige combinatie! Erbij een ijsje van kers, ook al zo fantastisch van smaak, op een rondje van pinda; diverse structuren van biet, crème van pinda en een ‘uitje’ van appel. Erbij een briochebroodje met reuzel en we waren behalve diep onder de indruk ook stupéfait door de geweldige smaak. Wat een fantastisch gerecht. De chef zag ons genieten en vertelde ons in het kort hoe het stomen met simpel wat peper, zout en nootmuskaat in zijn werk ging, leuk!
Tijdens een korte pauze verschenen in een beker mooie kleine zuurdesembroodjes met erbij een kannetje met heerlijke olijfolie, waarvan vooral echtgenoot erg genoot. We wilden niet teveel brood eten om optimaal te kunnen genieten van alles wat nog zou komen.
Het tweede gerecht was een plaatje om te zien, wat een kleuren! Structuren van yoghurt/krab/kaviaar/voorjaarsgroentes/curry dressing. Een schitterende salade van krab met yoghurt in het midden, erop en erbij kaviaar. Een heerlijk stukje krab, diverse jonge groentjes, waaronder paksoi en komkommer en een heerlijke currydressing, heel fijntjes van smaak. We waren wederom onder de indruk van dit mooie, afgewogen, gerechtje. Mooi fijn en licht van smaak en schitterend om te zien.
Het volgende gerechtje verscheen op een langwerpig bordje met een soort bolling erin, waardoor de bediening het heel makkelijk en dus perfect kan plaatsen op het onderbord, echt zo’n detail waarover is nagedacht. Het ging om truffel/pistache/ansjovis/Limburgse grotchampignons/jacobsmossel. Van boven naar beneden troffen we twee truffelcakejes aan, een stukje verse ansjovis, parmezaanse kaas, coquilles, gemarineerde grotchampignons, kiwi, brandade van champignons, paddestoelen en nog meer truffel. Een absoluut schitterend, heel aards, gerecht. Ook bij dit geweld hield de Saint Romain zich met gemak staande, wat een schitterende wijn toch. Een erg mooi gerecht vonden we dit ook.
We gingen verder met een prachtig kleurrijk gerecht op alweer zo’n schitterend bord wat door de vormgeving alweer zo handig opgediend kan worden. Atlantische ‘Marisco’ garnaal/grapefruit/pompoen/Charente wortel/citroenblad/knoflook. (ik heb gegoogeld op Mariscogarnaal, maar zie alleen maar dat marisco Portugees is voor vis en/of schaal- en schelpdieren en ontdek dus geen ‘ras’, maar goed, het staat wel leuk). In ieder geval kregen we dus een - ja het wordt saai - fantastische garnaal met erbij bereidingen van pompoen, structuren van wortel (uit de Charente blijkbaar) een rolletje wortel met sinaasappel en een heerlijke crème erin, waarin duidelijk een pepertje te proeven was en wederom waren we diep- en dieptevreden. Wat een heerlijk gerecht weer.
Het laatste visgerecht was ook alweer een topper. Risotto ‘Sake’/venkel/oester/verveine/frisse Ponzu. Een kleurrijk bord weer met een heerlijke risotto waarin duidelijk de sake en de venkel te proeven waren én een lichte hint van de Ponzu, perfect gefrituurde salie, in boter gebakken oester, diverse bereidingen van venkel, onder andere gestoofd en zoetzuur en wederom waren we diep onder de indruk. Hele andere smaken weer, maar oh wat lekker!
Het menu bood de mogelijkheid om het uit te breiden met een extra gang, een signatuurgerecht uit 2001 van de chef met o.a. kreeft en witlof, maar omdat we de volgende dag ook nog zouden gaan lunchen hadden we besloten dat maar niet te doen.
We dronken de Saint Romain gewoon door bij het vleesgerecht. Hollands ‘oer’ lamsvlees/witte asperges/tuinboontjes/gepofte pepers/tweemaal kool/selderij. Uiteraard perfect gebakken lam kregen we, een rondje stoof van lam, asperges, tuinboontjes, zoete peper, aardappelmousseline en bleekselderij en een heerlijk jus-tje erbij. Alweer uitstekend en erg lekker.
We waren toe aan de desserts. Ampel overleg leidde ertoe dat we eigenlijk wel graag de kaaswagen wilden en geen zoete desserts, er zouden tenslotte ook nog friandises volgen.
De kaaswagen is hier klein maar fijn en met voldoende keus voor iedereen wat mij betreft. De kaassommelier (?) maakte op onze aanwijzingen een mooie selectie van de heerlijke kaasjes en erbij kregen we nog wat kweeperenmousse, vruchtenbrood met kaneel en wat druifjes en alweer waren we erg tevreden. Ook hier ging de Saint Romain uitstekend bij, zoals bekend heb ik het liefste een fijne witte wijn bij mijn kaasjes.
In afwachting van de goede espresso verscheen er een schaaltje met een heleboel macarons erin. Alweer mooi kleurrijk om te zien. Heerlijke smaakjes ook, ik zal ze voor de volledigheid maar even opsommen: framboos/yoghurt/gember; passie/praline/rijst; limoen/pandan/mint; kokos/djeroek/pistache en chocolade/hazelnoot/Poire William. Bijzonder lekkere macarons.
Maar we waren er nog niet. Eerst verscheen er een roomijsje gemaakt van koetjesrepen en pecannoten, fantastisch lekker. Erbij een bonbon gevuld met zoute karamel en nougat en een hele rij pralines met de meest fantastische vullingen, waaronder kokos, munt/kafir, vlierbloesem, kers/rode wijn verjus en nog veel meer heerlijkheden. Om helemaal stil van te vallen.

Bij vertrek kregen we een menukaartje mee en diep en diep tevreden verlieten we Beluga. Een topavond was het!